مدت هاست تیم ملی فوتبال کشورمان در برخی خطوط با مشکلی به نام کمبود بازیکن مطمئن روبه روست.
به نوشته جوان؛ درون دروازه بعد از خداحافظی احمدرضا عابدزاده هیچ دروازه بانی نتوانست شایستگی جانشینی عقاب آسیا را داشته باشد، در خط حمله هم بعد از آنکه دایی به جبر زمان مجبور به خداحافظی از تیم ملی شد هیچ یک از آنهایی که می گفتند دایی جایشان را تنگ کرده نتوانستند مشکل گلزنی تیم را حل کنند. بحث و بررسی در خصوص این دومی را به زمان دیگری موکول می کنیم و به بررسی مشکل قفس توری تیم ملی می پردازیم.
در هفته سوم رقابت های لیگ برتر اتفاقی افتاد که نگرانمان کرد. مقاومت شهید سپاسی، سپاهان اصفهان را با ۳ گل در هم کوبید البته نگرانی ما بابت پیروزی خوب شاگردان مهابادی برابر تیم مغرور امیر قلعه نویی نیست اما وقتی متوجه باشید که دروازه بان این تیم مغرور مرد شماره یک تیم ملی، یعنی سیدمهدی رحمتی است آن وقت به طور حتم به ما حق خواهید داد که نگران باشیم. رحمتی که طی یکی، دو سال گذشته به ناگهان دروازه بان شماره یک تیم ملی شد.
اینکه در یک بازی یک دروازه بان تعداد زیادی گل دریافت کند امری است که در همه جای دنیا دیده می شود اما اینکه این گل ها را چگونه دریافت کند نکته مهمی است که باید مورد توجه قرار گیرد. از ۳ گلی که سیدمهدی رحمتی روز جمعه دریافت کرد دو تای آن اصلاً درون دروازه نبود، یعنی اینکه آنقدر از خط دروازه فاصله داشت که حتی قادر به نشان دادن عکس العمل هم نبود، گل دیگر را هم که از یک زاویه بسته و با هوشیاری مهاجم حریف دریافت کرد.
خیلی ها معتقد بودند که سیدمهدی رحمتی می تواند خیال کادر فنی تیم ملی بابت دروازه را برای چند سالی راحت کند، خب رحمتی در مقدماتی جام جهانی توپ های خطرناکی را گرفت، توپ هایی که هر کدام شاید گلی برای حریفان بود، اما به زعم برخی کارشناسان رحمتی آنجا که باید نتوانست آن دروازه بان شش دانگ و مطمئن باشد، رحمتی با گل بدی که در تهران مقابل کره جنوبی دریافت کرد و مقصر صددرصد هم بود عملاً فرصت پیروزی خانگی را از تیم ملی گرفت.
او در بازی برابر عربستان هم روی گل های حریف چندان بی تقصیر نبود و سرانجام در سئول و در حالی که باز هم پیروز میدان بودیم گلی دریافت کرد که می توانست گل نشود، هرچند که قبل از آن توپ های حساسی را گرفت.
رحمتی بعد از آن دو گل بد هم در بازی برابر بوسنی دریافت کرد که زیر سایه پیروزی ۳ بر ۲ تیم ملی مخفی ماند، البته رحمتی در سال های نه چندان دور هم با ضعف های خود موجبات شکست های بد سپاهان در لیگ قهرمانان آسیا و حتی استقلال مقابل پرسپولیس را فراهم آورده بود و حالا در پایان هفته سوم دروازه بان شماره یک تیم ملی با دریافت ۴ گل یکی از ضعیف ترین ها بود در حالی که رقیبش یعنی طالب لو همان که رحمتی او را متهم به جادو و جنبل و خرافات می کند سه هفته گل نخورده است، طی این چند سال بسیار کم حاشیه تر از رحمتی بوده، در طول همین سال ها ثابت کرده است که در گرفتن ضربات پنالتی از تمام هم دوره های خود سرتر است و فقط از این باب که تاکنون فرصت به او داده نشده و شاید ساکت تر از امثال رحمتی بوده همیشه نفر دوم یا حتی سوم شمرده شده است.
بگذریم، مشکل دروازه بانی تیم ملی همچنان پا بر جاست و این بیشتر به این خاطر است که پشتوانه سازی نکردیم، شاید اگر همین امروز طالب لو را به جای رحمتی درون دروازه تیم ملی قرار دهیم باز هم حاصلی جز آنچه امروز شاهد آنیم نداشته باشد، چرا که به طالب لو فرصتی نداده ایم که توقع یک دروازه بان تمام عیار از او داشته باشیم، تنها فرصتی که او پیدا کرد ضربات پنالتی آخر بازی برابر کره جنوبی در جام ملت های آسیای دو سال پیش بود که اتفاقاً آنجا هم خوش درخشید ولی ما پنالتی زن نداشتیم تا زحمات او به باد رود.
بعد از آن هم اینقدر به دیگران میدان دادیم که باز طالب لو محو شد، در حالی که او همیشه جلوی چشمانمان بود.(پخش مستقیم بازی های استقلال) و دیگران نه؛ خب این نکته ای است قابل تامل که چرا گلری به این شاخصی آن هم در باشگاهی مثل استقلال اینگونه از تیم ملی جدا می ماند و دیگران از میرزاپور گرفته تا رحمتی و احمدی به رغم تمام مشکلات و نقاط ضعف فنی همیشه جلوتر از طالب لو بوده اند.
آنچه مسلم است اینکه تیم ملی درون دروازه مشکل دارد، مشکل کمبود نفر ایده آل و مشکل شخص مطمئن ولی آنچه مهم تر است اینکه ما به داشته هایمان هم اهمیت چندانی نمی دهیم.
به نوشته جوان؛ درون دروازه بعد از خداحافظی احمدرضا عابدزاده هیچ دروازه بانی نتوانست شایستگی جانشینی عقاب آسیا را داشته باشد، در خط حمله هم بعد از آنکه دایی به جبر زمان مجبور به خداحافظی از تیم ملی شد هیچ یک از آنهایی که می گفتند دایی جایشان را تنگ کرده نتوانستند مشکل گلزنی تیم را حل کنند. بحث و بررسی در خصوص این دومی را به زمان دیگری موکول می کنیم و به بررسی مشکل قفس توری تیم ملی می پردازیم.
در هفته سوم رقابت های لیگ برتر اتفاقی افتاد که نگرانمان کرد. مقاومت شهید سپاسی، سپاهان اصفهان را با ۳ گل در هم کوبید البته نگرانی ما بابت پیروزی خوب شاگردان مهابادی برابر تیم مغرور امیر قلعه نویی نیست اما وقتی متوجه باشید که دروازه بان این تیم مغرور مرد شماره یک تیم ملی، یعنی سیدمهدی رحمتی است آن وقت به طور حتم به ما حق خواهید داد که نگران باشیم. رحمتی که طی یکی، دو سال گذشته به ناگهان دروازه بان شماره یک تیم ملی شد.
اینکه در یک بازی یک دروازه بان تعداد زیادی گل دریافت کند امری است که در همه جای دنیا دیده می شود اما اینکه این گل ها را چگونه دریافت کند نکته مهمی است که باید مورد توجه قرار گیرد. از ۳ گلی که سیدمهدی رحمتی روز جمعه دریافت کرد دو تای آن اصلاً درون دروازه نبود، یعنی اینکه آنقدر از خط دروازه فاصله داشت که حتی قادر به نشان دادن عکس العمل هم نبود، گل دیگر را هم که از یک زاویه بسته و با هوشیاری مهاجم حریف دریافت کرد.
خیلی ها معتقد بودند که سیدمهدی رحمتی می تواند خیال کادر فنی تیم ملی بابت دروازه را برای چند سالی راحت کند، خب رحمتی در مقدماتی جام جهانی توپ های خطرناکی را گرفت، توپ هایی که هر کدام شاید گلی برای حریفان بود، اما به زعم برخی کارشناسان رحمتی آنجا که باید نتوانست آن دروازه بان شش دانگ و مطمئن باشد، رحمتی با گل بدی که در تهران مقابل کره جنوبی دریافت کرد و مقصر صددرصد هم بود عملاً فرصت پیروزی خانگی را از تیم ملی گرفت.
او در بازی برابر عربستان هم روی گل های حریف چندان بی تقصیر نبود و سرانجام در سئول و در حالی که باز هم پیروز میدان بودیم گلی دریافت کرد که می توانست گل نشود، هرچند که قبل از آن توپ های حساسی را گرفت.
رحمتی بعد از آن دو گل بد هم در بازی برابر بوسنی دریافت کرد که زیر سایه پیروزی ۳ بر ۲ تیم ملی مخفی ماند، البته رحمتی در سال های نه چندان دور هم با ضعف های خود موجبات شکست های بد سپاهان در لیگ قهرمانان آسیا و حتی استقلال مقابل پرسپولیس را فراهم آورده بود و حالا در پایان هفته سوم دروازه بان شماره یک تیم ملی با دریافت ۴ گل یکی از ضعیف ترین ها بود در حالی که رقیبش یعنی طالب لو همان که رحمتی او را متهم به جادو و جنبل و خرافات می کند سه هفته گل نخورده است، طی این چند سال بسیار کم حاشیه تر از رحمتی بوده، در طول همین سال ها ثابت کرده است که در گرفتن ضربات پنالتی از تمام هم دوره های خود سرتر است و فقط از این باب که تاکنون فرصت به او داده نشده و شاید ساکت تر از امثال رحمتی بوده همیشه نفر دوم یا حتی سوم شمرده شده است.
بگذریم، مشکل دروازه بانی تیم ملی همچنان پا بر جاست و این بیشتر به این خاطر است که پشتوانه سازی نکردیم، شاید اگر همین امروز طالب لو را به جای رحمتی درون دروازه تیم ملی قرار دهیم باز هم حاصلی جز آنچه امروز شاهد آنیم نداشته باشد، چرا که به طالب لو فرصتی نداده ایم که توقع یک دروازه بان تمام عیار از او داشته باشیم، تنها فرصتی که او پیدا کرد ضربات پنالتی آخر بازی برابر کره جنوبی در جام ملت های آسیای دو سال پیش بود که اتفاقاً آنجا هم خوش درخشید ولی ما پنالتی زن نداشتیم تا زحمات او به باد رود.
بعد از آن هم اینقدر به دیگران میدان دادیم که باز طالب لو محو شد، در حالی که او همیشه جلوی چشمانمان بود.(پخش مستقیم بازی های استقلال) و دیگران نه؛ خب این نکته ای است قابل تامل که چرا گلری به این شاخصی آن هم در باشگاهی مثل استقلال اینگونه از تیم ملی جدا می ماند و دیگران از میرزاپور گرفته تا رحمتی و احمدی به رغم تمام مشکلات و نقاط ضعف فنی همیشه جلوتر از طالب لو بوده اند.
آنچه مسلم است اینکه تیم ملی درون دروازه مشکل دارد، مشکل کمبود نفر ایده آل و مشکل شخص مطمئن ولی آنچه مهم تر است اینکه ما به داشته هایمان هم اهمیت چندانی نمی دهیم.