از ترس کمیته انضباطی و مفاد منشور اخلاقی دیگه به موهاش ژل نمی زنه، مدل هم نمی ده، تازه می خواد کوتاه ترش هم بکنه ولی ته دلش می گه اگه یک فرصت گیربیارم می دونم چه جوری تلافی کنم، دیگه خبری از گردنبند و انگشتر و خیلی چیزای دیگه هم نیست ولی خب هنوز می شه لباسایی پوشید که اگه تو خیابون رفتی انگشت نما باشی ... هنوز می شه سوار ماشین آخرین مدل شد و تو خیابونا گشت زد و به هر حال...
به نوشته جوان؛ راستی ما چرا باید از همچین بازیکنایی توقع داشته باشیم یک ماه تموم روزه بگیرن؟ آهای اونایی که تو این دو سه روزه گیر دادین چرا اون ور دنیا بازیکنان فوتبال و مسلمونای شناسنامه ای روزه می گیرن و بازیکنای ما نه، اصلاً شده به این فکر کنید که مگه تا حالا برای بازیکنای فوتبال چیکار کردید که حالا ازشون توقع روزه گرفتن دارید؟
فوتبال ایران روزگاری نه چندان دور رو به یاد داره که بازیکنای بزرگش، هم روزه می گرفتن هم فوتبال بازی می کردن، اونم نه بعد از افطار که در طول روز؛ باور نمی کنید؟ از علی پروین بپرسید. می گید خیلی قدیمیه از سید مهدی ابطحی یا همین سید عباسی و مجتبی جباری که این روزها به بهونه مصدومیت قراره از لیست استقلال خارج بشه سؤال کنید.
پس لازم نیست زیاد راه دور برید ولی خب واقعاً چه اتفاقی افتاده که باید افسوس بخوریم بابت اینکه بازیکنای فوتبال مثل آب خوردن روزه می خورن؟
چه اتفاقی افتاده که تو اروپا برای بازیکنای روزه گیرشون برنامه ویژه تدارک می بینن اون وقت یه اروپایی میاد تو ایران، تو ماه مبارک رمضون نمی ذاره بازیکنای باشگاهی ما روزه بگیرن؟
خب ما درست کار نکردیم که اوضاع اینجوری شد، ما اگه از اول پول بی خودی و زیاد دست بچه ها نمی دادیم و به امون خدا ولشون نمی کردیم که برن هر جوری خواستن خرجش کنن حالا امروز ماتم اینو نمی گرفتیم که چرا تو این مملکت اسلامی بازیکنای فوتبال روزه نمی گیرن.
بله، در یک کلمه مقصر خودمونیم؛ از من و شمای همکار روزنامه نگار بگیر تا مسؤولان باشگاه ها و فدراسیون فوتبال، ناسلامتی پیشوند اسم هر کدام از باشگاه ها یک کلمه فرهنگی وجود داره ولی اگه شما تا حالا کار فرهنگی دیدید ما هم دیدیم چه برسه به کار عقیدتی.
خب احتمالاً با این چند خط به خیلی ها تا حالا برخورده که ای بابا این فوتبالیست ها هم تو خانواده های مسلمون و با قید و بند بزرگ شدن و به هر حال به دینشون عقیده دارن؛ ما هم منکر این قضیه نیستیم اتفاقاً درد هم همینه که این فوتبال بی در و پیکر بچه هایی رو خراب کرده که تو خانواده شون سر به زیر و آروم بودند؛ گفتیم که پول زیادی و ادعای حرفه ای گری این بلا رو سر فوتبال آورده تا جایی که رئیس کمیته فرهنگی فدراسیون فوتبال که باید روی همچین مسائلی اشراف داشته باشه قصه روزه خوری بازیکنا رو نه تایید می کنه نه تکذیب.
بگذریم واقعیت همینه، کاریش هم نمی شه کرد. فوتبال ما آدم خراب می کنه، خیلی هم سخته که بتونی توش سالم بمونی، یادش به خیر، یه زمانی راجع به سینما این حرف رو از یه استادی شنیدم ولی هیچ وقت فکرش رو نمی کردم که یه روز مجبور باشم با قلم خودم فوتبال رو هم زیر سؤال ببرم.
به نوشته جوان؛ راستی ما چرا باید از همچین بازیکنایی توقع داشته باشیم یک ماه تموم روزه بگیرن؟ آهای اونایی که تو این دو سه روزه گیر دادین چرا اون ور دنیا بازیکنان فوتبال و مسلمونای شناسنامه ای روزه می گیرن و بازیکنای ما نه، اصلاً شده به این فکر کنید که مگه تا حالا برای بازیکنای فوتبال چیکار کردید که حالا ازشون توقع روزه گرفتن دارید؟
فوتبال ایران روزگاری نه چندان دور رو به یاد داره که بازیکنای بزرگش، هم روزه می گرفتن هم فوتبال بازی می کردن، اونم نه بعد از افطار که در طول روز؛ باور نمی کنید؟ از علی پروین بپرسید. می گید خیلی قدیمیه از سید مهدی ابطحی یا همین سید عباسی و مجتبی جباری که این روزها به بهونه مصدومیت قراره از لیست استقلال خارج بشه سؤال کنید.
پس لازم نیست زیاد راه دور برید ولی خب واقعاً چه اتفاقی افتاده که باید افسوس بخوریم بابت اینکه بازیکنای فوتبال مثل آب خوردن روزه می خورن؟
چه اتفاقی افتاده که تو اروپا برای بازیکنای روزه گیرشون برنامه ویژه تدارک می بینن اون وقت یه اروپایی میاد تو ایران، تو ماه مبارک رمضون نمی ذاره بازیکنای باشگاهی ما روزه بگیرن؟
خب ما درست کار نکردیم که اوضاع اینجوری شد، ما اگه از اول پول بی خودی و زیاد دست بچه ها نمی دادیم و به امون خدا ولشون نمی کردیم که برن هر جوری خواستن خرجش کنن حالا امروز ماتم اینو نمی گرفتیم که چرا تو این مملکت اسلامی بازیکنای فوتبال روزه نمی گیرن.
بله، در یک کلمه مقصر خودمونیم؛ از من و شمای همکار روزنامه نگار بگیر تا مسؤولان باشگاه ها و فدراسیون فوتبال، ناسلامتی پیشوند اسم هر کدام از باشگاه ها یک کلمه فرهنگی وجود داره ولی اگه شما تا حالا کار فرهنگی دیدید ما هم دیدیم چه برسه به کار عقیدتی.
خب احتمالاً با این چند خط به خیلی ها تا حالا برخورده که ای بابا این فوتبالیست ها هم تو خانواده های مسلمون و با قید و بند بزرگ شدن و به هر حال به دینشون عقیده دارن؛ ما هم منکر این قضیه نیستیم اتفاقاً درد هم همینه که این فوتبال بی در و پیکر بچه هایی رو خراب کرده که تو خانواده شون سر به زیر و آروم بودند؛ گفتیم که پول زیادی و ادعای حرفه ای گری این بلا رو سر فوتبال آورده تا جایی که رئیس کمیته فرهنگی فدراسیون فوتبال که باید روی همچین مسائلی اشراف داشته باشه قصه روزه خوری بازیکنا رو نه تایید می کنه نه تکذیب.
بگذریم واقعیت همینه، کاریش هم نمی شه کرد. فوتبال ما آدم خراب می کنه، خیلی هم سخته که بتونی توش سالم بمونی، یادش به خیر، یه زمانی راجع به سینما این حرف رو از یه استادی شنیدم ولی هیچ وقت فکرش رو نمی کردم که یه روز مجبور باشم با قلم خودم فوتبال رو هم زیر سؤال ببرم.