دیمیتار برباتوف در 28 سالگی خود را در بالاترین درجات فوتبال بلغارستان قرار داده است. او در 68 دیدار ملی زننده 41 گل بوده و به این ترتیب از آمار گلزنی هریستو استویچکوف کاپیتان و مهاجم افسانه‌ای سابق تیم ملی بلغارستان (37 گل) فراتر رفته است و فقط 6 گل دیگر می‌خواهد تا به صدرنشین جدول برترین گلزنان ملی بلغارستان (هریستو بونف با 47 گل) برسد.
به نوشته ایران؛ با این حال سرنوشت تیم ملی بلغارستان و صعود یا حذفش در مرحله انتخابی جام جهانی 2010، پیکارهایی که این هفته با دو دور بازی از نو درصدر اخبار قرار گرفته، فقط به حاصل کار و یارانش وابستگی نداشته است. آنها نه‌تنها باید تمام دیدارهای باقی مانده خود را می‌بردند بلکه باید در انتظار ثبت نتایجی مساعد در مسابقات سایر تیم‌های گروه‌ها می‌ماندند.
شاید هم عذر بلغاری‌ها موجه باشد زیرا در گروه هشتم انتخابی اروپا بازی می‌کرده‌ا‌ند که سایر تیم‌های زبده آن ایتالیا و ایرلند جنوبی هستند. قدر مسلم این که برباتوف در تیم ملی بلغارستان با هدایت استانیمیر استویلوف به بالاترین مقام ممکن رسیده زیرا بازوبند کاپیتانی هم به دست این مهاجم سابق بایر لورکوزن و عضو کنونی منچستر یونایتد بسته شده است.
برباتوف که قبل از کوچ به منچستر در تاتنهام نیز بازی کرد، در نوجوانی توسط دیمیتار پنف مهاجم سابق تیم ملی بلغارستان کشف و نشان شد و مانند بسیاری از ستاره‌های فوتبال این کشور (شامل پدرش) رشد خود را در باشگاه زسکا صوفیا پایه‌گذاری کرد و با این که فقط 18 سال داشت در 27 بازی لیگی برای این تیم 14 گل زد.
برباتوف سال‌ها بعد از آن ایام می‌گوید: «این که پدرم پیش از من در زسکا عضویت داشت، بیش از آن که به نفع من باشد، یک عامل بازدارنده بود و می‌گفتند حتماً با حمایت و نفوذ پدرم به آنجاها رسیده‌ام و همین مسئله باعث می‌شد که سختگیری بیشتری در خصوص من اعمال شود. به هر حال خود من همیشه کمال‌گرا بوده و دوست داشته‌ام هر کاری را در میدان به نحو احسن انجام بدهم.»
برباتوف که از سوی برخی ناظران متهم به عدم تلاش کافی و حتی تنبلی در اولدترافورد شده و در قبال آن همیشه مورد حمایت آلکس فرگوسن مربی دیرپا و قدرتمند یونایتد قرار گرفته است، از دید کلاوس تاپ مولر مربی سابق بایر لورکوزن (که وی را در بای اره‌نا هدایت می‌کرد) مردی است که فن و زیبایی را در کار بیش از حد بر سایر مسائل ارجح می‌دارد.
تاپ مولر که باشگاه بوخوم آلمان و تیم ملی گرجستان را هم هدایت کرد، می‌گوید: «بارها به برباتوف توضیح دادم که یک مهاجم تا زمانی موفق و عالی شمرده می‌شود که تعداد معینی گل بزند و آن را بر نمایش‌های فنی ارجح بدارد و امیدوارم او این را همیشه آویزه گوشش کند.»
مشکل این روزهای برباتوف این است که بعد از رفتن کریستیانو رونالدو از منچستر یونایتد او آن قدر که از وی انتظار پرکردن جای این مهاجم برجسته پرتغالی می‌رفته، موفق عمل نکرده است ولی او در آستانه پائیز 2009 می‌گوید: «امیدوارم مردم متوجه پاس‌های گل من نیز بشوند و سایر کارهای مرا هم ببینند و فقط به آمار گلزنی نگاه نکنند. گاهی یک پاس خوب شیرینی بیشتری از گلزنی دارد و مهمتر هم هست. مشارکت در یک حرکت منجر به گل و انجام کارهای گروهی شیرینی و ارزش ویژه خود را دارند. می‌گویند من تنبلی می‌کنم و به اندازه کافی نمی‌دوم اما من می‌پرسم چه سود از دوندگی‌های بی‌حاصل و اگر متوجه شوم که از دوندگی در یک مقطع خاص از مسابقه حاصلی به جای نمی‌ماند چرا خودم را خسته کنم؟»
در میان همبازیان دیروز و امروز برباتوف هم کسانی هستند که حرف‌های او را تأیید و انتقادات وارده به وی در خصوص عدم تلاش کافی و راه رفتن صرف در زمین را رد می‌کنند. یکی جرمن جناس است که در تاتنهام با او همبازی بود و اینک می‌گوید: «در میان سانتر فورواردهایی که کنارشان بازی کرده‌ام، برباتوف بهترین بوده است. گاهی پیش می‌آمد که از فرط زیبایی یک حرکت او دلم می‌خواست بازی را متوقف کنم و برای وی کف بزنم.»
با این وجود برباتوف در شرایطی به پائیز امسال می‌رسد که حتی در 5 دیدار اخیر تیم ملی بلغارستان هم نمایش‌های کم فروغی داشته و شکست 1ـ6 در برابر صربستان در دیداری دوستانه در نوامبر 2008 سند بی‌میلی و عدم کوشش کافی از سوی او و یارانش در اردوی ملی بلغارستان توصیف شده و آن روال تا امروز هم فرق چندانی نکرده است.
به نوشته ایران؛ با این حال سرنوشت تیم ملی بلغارستان و صعود یا حذفش در مرحله انتخابی جام جهانی 2010، پیکارهایی که این هفته با دو دور بازی از نو درصدر اخبار قرار گرفته، فقط به حاصل کار و یارانش وابستگی نداشته است. آنها نه‌تنها باید تمام دیدارهای باقی مانده خود را می‌بردند بلکه باید در انتظار ثبت نتایجی مساعد در مسابقات سایر تیم‌های گروه‌ها می‌ماندند.
شاید هم عذر بلغاری‌ها موجه باشد زیرا در گروه هشتم انتخابی اروپا بازی می‌کرده‌ا‌ند که سایر تیم‌های زبده آن ایتالیا و ایرلند جنوبی هستند. قدر مسلم این که برباتوف در تیم ملی بلغارستان با هدایت استانیمیر استویلوف به بالاترین مقام ممکن رسیده زیرا بازوبند کاپیتانی هم به دست این مهاجم سابق بایر لورکوزن و عضو کنونی منچستر یونایتد بسته شده است.
برباتوف که قبل از کوچ به منچستر در تاتنهام نیز بازی کرد، در نوجوانی توسط دیمیتار پنف مهاجم سابق تیم ملی بلغارستان کشف و نشان شد و مانند بسیاری از ستاره‌های فوتبال این کشور (شامل پدرش) رشد خود را در باشگاه زسکا صوفیا پایه‌گذاری کرد و با این که فقط 18 سال داشت در 27 بازی لیگی برای این تیم 14 گل زد.
برباتوف سال‌ها بعد از آن ایام می‌گوید: «این که پدرم پیش از من در زسکا عضویت داشت، بیش از آن که به نفع من باشد، یک عامل بازدارنده بود و می‌گفتند حتماً با حمایت و نفوذ پدرم به آنجاها رسیده‌ام و همین مسئله باعث می‌شد که سختگیری بیشتری در خصوص من اعمال شود. به هر حال خود من همیشه کمال‌گرا بوده و دوست داشته‌ام هر کاری را در میدان به نحو احسن انجام بدهم.»
برباتوف که از سوی برخی ناظران متهم به عدم تلاش کافی و حتی تنبلی در اولدترافورد شده و در قبال آن همیشه مورد حمایت آلکس فرگوسن مربی دیرپا و قدرتمند یونایتد قرار گرفته است، از دید کلاوس تاپ مولر مربی سابق بایر لورکوزن (که وی را در بای اره‌نا هدایت می‌کرد) مردی است که فن و زیبایی را در کار بیش از حد بر سایر مسائل ارجح می‌دارد.
تاپ مولر که باشگاه بوخوم آلمان و تیم ملی گرجستان را هم هدایت کرد، می‌گوید: «بارها به برباتوف توضیح دادم که یک مهاجم تا زمانی موفق و عالی شمرده می‌شود که تعداد معینی گل بزند و آن را بر نمایش‌های فنی ارجح بدارد و امیدوارم او این را همیشه آویزه گوشش کند.»
مشکل این روزهای برباتوف این است که بعد از رفتن کریستیانو رونالدو از منچستر یونایتد او آن قدر که از وی انتظار پرکردن جای این مهاجم برجسته پرتغالی می‌رفته، موفق عمل نکرده است ولی او در آستانه پائیز 2009 می‌گوید: «امیدوارم مردم متوجه پاس‌های گل من نیز بشوند و سایر کارهای مرا هم ببینند و فقط به آمار گلزنی نگاه نکنند. گاهی یک پاس خوب شیرینی بیشتری از گلزنی دارد و مهمتر هم هست. مشارکت در یک حرکت منجر به گل و انجام کارهای گروهی شیرینی و ارزش ویژه خود را دارند. می‌گویند من تنبلی می‌کنم و به اندازه کافی نمی‌دوم اما من می‌پرسم چه سود از دوندگی‌های بی‌حاصل و اگر متوجه شوم که از دوندگی در یک مقطع خاص از مسابقه حاصلی به جای نمی‌ماند چرا خودم را خسته کنم؟»
در میان همبازیان دیروز و امروز برباتوف هم کسانی هستند که حرف‌های او را تأیید و انتقادات وارده به وی در خصوص عدم تلاش کافی و راه رفتن صرف در زمین را رد می‌کنند. یکی جرمن جناس است که در تاتنهام با او همبازی بود و اینک می‌گوید: «در میان سانتر فورواردهایی که کنارشان بازی کرده‌ام، برباتوف بهترین بوده است. گاهی پیش می‌آمد که از فرط زیبایی یک حرکت او دلم می‌خواست بازی را متوقف کنم و برای وی کف بزنم.»
با این وجود برباتوف در شرایطی به پائیز امسال می‌رسد که حتی در 5 دیدار اخیر تیم ملی بلغارستان هم نمایش‌های کم فروغی داشته و شکست 1ـ6 در برابر صربستان در دیداری دوستانه در نوامبر 2008 سند بی‌میلی و عدم کوشش کافی از سوی او و یارانش در اردوی ملی بلغارستان توصیف شده و آن روال تا امروز هم فرق چندانی نکرده است.