پرواز آغاز پرنده است. این ابتدای راهی است که به افتخار ختم می شود. به شکوه و اوج گرفتن. به پشت سر گذاشتن کوه ها و جابه جا کردن شان در خیال. اما سه گانه "پرواز، اوج گرفتن و گورستان" تراژدیک ترین حماسه برای نوشته شدن است.
شصت سال بعد از فاجعه مونیخ، آن سوی دنیا تیمی تازه پا گرفته قربانی "سوخت کم هواپیما" شد. چاپه کوئنسه، در روزهایی که کل جهان در حال ساعت شماری برای الکلاسیکو بودند، تمرینات رئال و بارسا را هم تحت تاثیر قرار داد. "آرنا کوندا" از یک ورزشگاه پرشور، در عرض چند دقیقه تبدیل به بزرگترین ماتمکده جهان شد. "سبزهای بزرگ" برای فتح آمریکای جنوبی رفته بودند و به طبیعت باختند.
آنها به فینال دومین تورنمنت مهم باشگاهی آمریکای جنوبی رسیده بودند و تئو جونیور سرمربی تیم بعد از رسیدن به فینال گفته بود: "اگر همین امروز بمیرم، راضی و خشنود خواهم مرد."
او مرد. راضی و خشنود مرد. آنها از سال۲۰۰۹ خودشان را بازیابی کردند و از دسته چهارم به لیگ برتر رسیدند. حالا همه چیز باید از نو شروع شود. پرواز و اوج گرفتنشان به گورستان ختم شده و بزرگترین تراژدی نیم قرن اخیر فوتبال را رقم زده اند. چاپه کوئنسه از سد همه رقبایش گذشت، اما موفق نشد طبیعت را شکست دهد. رویای مردم "سانتا کاترینا" در یک لحظه تبدیل به کابوس شد و کل جهان رو به سیاهی رفت.
فیلیپه ماچادویی که سلفی های خانوادگی اش با برج میلاد هنوز در اینستاگرامش هست، قربانی نام آشنای این داستان تلخ برای ما بود. بازیکن سابق صبای قم، با دو فرزند خردسال در حال کسب مهمترین عنوان دوران فوتبالش بود، اما کوه جلویش را گرفت.
کوه، مسیر موفقیت سبزها را سد کرد. فقط ۴بازیکن جان سالم به در برده اند. سال آینده تمام تیم های حاضر در لیگ برزیل یک بازیکن قرضی رایگان در اختیار چاپه کوئنسه قرار خواهند داد و تا سه فصل این تیم با هر نتیجه و جایگاهی، به دسته پایین تر سقوط نخواهد کرد.
این همبستگی و اتحاد برای روحیه بخشیدن به یک تیم فوتبال، همان چیزی ست که این ورزش را فراتر از هر چیزی قرار می دهد. اتلتیکو ناسیونال کلمبیا، از کنفدراسیون درخواست کرده تا جام قهرمانی را به تیم برزیلی بدهند، چون آنها قهرمان واقعی این داستان هستند. قهرمان هایی که کابوس نبودن شان تا سال ها دست از سر مردم شهر برنمی دارد.
پرواز، پایان پرنده ها شد. اوج گرفتن، راهی به سمت جاودانگی بود و گورستان، خانه ابدی جوان های سانتا کاترینا.
