داوود عابدی سبک اجرای خودش را دارد. آیتم‌های کوتاه و پرهیجان که صدای بلند پس زمینه و بالا و پایین رفتن تصاویر به واسطه قرار داشتن دوربین روی شانه‌های فیلمبردار از ویژگی‌های برنامه پارازیت است. عابدی در یکی از آخرین برنامه‌هایش با به تصویر کشیدن حاشیه‌های بازی استقلال و استیل‌آذین توانست نظر مخاطبان بسیاری را به خود جلب کند. اما پارازیت ،ظهر دیروز خود تبدیل به سوژه شد. به عبارتی پارازیت روی پارازیت افتاد که داستان جالبی دارد.
به نوشته دنیای فوتبال؛ طبق روال همیشه داوود عابدی و گروه فیلمبردار همراهش قبل از رفتن به سمت گیت خروج فرودگاه مهرآباد با حراست هماهنگی لازم را انجام دادند تا برای بردن دوربین برنامه پارازیت به درون هواپیما مشکلی وجود نداشته باشد.
مقصد آنها ارومیه بود شهری که میزبانی بازی تیم ملی امید فوتسال ایران برابر برزیل را برعهده داشت. عابدی نیز که می‌دانست ارومیه‌ای‌ها چقدر تلاش کرده‌اند تا زمینه حضور قهرمان فوتسال جهان را در شهرشان فراهم کنند خوب می‌دانست که با دنیایی از سوژه و حاشیه‌های جذاب در این شهر رو به رو می‌شود که می‌توانند به درد پارازیت بخورند، اما اتفاق دیگری افتاد.
«نمی‌توانید دوربین را به داخل هواپیما ببرید» این را بر و بچه‌های حراست گیت خروجی می‌گویند. عنوان می‌شود که باطری‌های موجود در دوربین به لحاظ امنیتی نباید وارد هواپیما شوند. مشابه این اتفاق برای اعضای گروه خبری شبکه خبر نیز می‌افتد.
فیلمبردار پارازیت ناچار می‌شود برای پیگیری‌های لازم؛ تلاش خود را دوباره انجام دهد. عابدی به درون هواپیما می‌رود و منتظر می‌ماند تا فیلمبردار نیز به او ملحق شود: «نمی‌دانستم که اینقدر طول می‌کشد. هواپیما داشت آماده پرواز می‌شد و همکار من هنوز دنبال دریافت مجوز بود.»
با نزدیک شدن زمان پرواز داوود عابدی تصمیم می‌گیرد تا پرنده‌آهنی را ترک کند و به همکارش بپیوندد. برای همین رو به میهمان‌دار می‌کند: «من باید پیاده شوم» اما میهمان‌دار او را متوجه این نکته می‌کند که پلکان هواپیما را جمع کرده‌اند و راهی برای پیاده شدن نیست.
مجری برنامه پارازیت دست به دامن خلبان می‌شود و از وی می‌خواهد تا به شکلی او را از هواپیما پیاده کند. خلبان هم تلاش خود را می‌کند اما اجازه بازگرداندن پلکان صادر نمی‌شود مهمترین دلیل آن نیز زمان بوده است. فرودگاه مهرآباد تا ظهر دیروز به خاطر برگزاری مانور اولین اسکادران هواپیماهای جنگنده تعطیل بود و تمام پروازها از ظهر آغاز شدند، اگر عابدی موفق می‌شد پلکان را باز‌گرداند به احتمال فراوان تمام پروازهای مسافری سه شنبه دچار تاخیر می‌شدند.
فیلمبردار پارازیت سعی می‌کند در پرواز بعدی جایی برای خود پیدا کند ولی موفق نمی‌شود. عابدی وقتی به ارومیه می‌رسد می‌ماند که چطور می‌تواند پارازیت را برای مخاطبانش بدون دوربین آماده کند: «یک لحظه به خودم گفتم باید هر طور شده برنامه را بسازم. مگر ایران و برزیل چند بار با هم بازی می‌کنند که حالا بخواهم بی‌خیال آن شوم، حتی اگر شده با دوربین‌هندی‌کم این کار را می‌کنم»
وقتی اسم هندی کم را می‌آورد خنده‌اش می‌گیرد. آنقدر این در و آن درمی‌زند که خودش هم خسته می‌شود. صدا و سیمای ارومیه نیز برای پوشش این رخداد بزرگ ورزشی در شهر همه امکاناتش را به میدان آورده است و همین کار را مشکل تر می‌کند. هر چند گزارشگر پارازیت بالاخره موفق می‌شود یک دوربین پیدا کند ولی هنوز برایش جای این سوال باقی است که اصلا چرا مثل دفعات قبل اجازه ندادند دوربین به هواپیما وارد شود، البته دوربین‌های پارازیت و شبکه خبر.
به نوشته دنیای فوتبال؛ طبق روال همیشه داوود عابدی و گروه فیلمبردار همراهش قبل از رفتن به سمت گیت خروج فرودگاه مهرآباد با حراست هماهنگی لازم را انجام دادند تا برای بردن دوربین برنامه پارازیت به درون هواپیما مشکلی وجود نداشته باشد.
مقصد آنها ارومیه بود شهری که میزبانی بازی تیم ملی امید فوتسال ایران برابر برزیل را برعهده داشت. عابدی نیز که می‌دانست ارومیه‌ای‌ها چقدر تلاش کرده‌اند تا زمینه حضور قهرمان فوتسال جهان را در شهرشان فراهم کنند خوب می‌دانست که با دنیایی از سوژه و حاشیه‌های جذاب در این شهر رو به رو می‌شود که می‌توانند به درد پارازیت بخورند، اما اتفاق دیگری افتاد.
«نمی‌توانید دوربین را به داخل هواپیما ببرید» این را بر و بچه‌های حراست گیت خروجی می‌گویند. عنوان می‌شود که باطری‌های موجود در دوربین به لحاظ امنیتی نباید وارد هواپیما شوند. مشابه این اتفاق برای اعضای گروه خبری شبکه خبر نیز می‌افتد.
فیلمبردار پارازیت ناچار می‌شود برای پیگیری‌های لازم؛ تلاش خود را دوباره انجام دهد. عابدی به درون هواپیما می‌رود و منتظر می‌ماند تا فیلمبردار نیز به او ملحق شود: «نمی‌دانستم که اینقدر طول می‌کشد. هواپیما داشت آماده پرواز می‌شد و همکار من هنوز دنبال دریافت مجوز بود.»
با نزدیک شدن زمان پرواز داوود عابدی تصمیم می‌گیرد تا پرنده‌آهنی را ترک کند و به همکارش بپیوندد. برای همین رو به میهمان‌دار می‌کند: «من باید پیاده شوم» اما میهمان‌دار او را متوجه این نکته می‌کند که پلکان هواپیما را جمع کرده‌اند و راهی برای پیاده شدن نیست.
مجری برنامه پارازیت دست به دامن خلبان می‌شود و از وی می‌خواهد تا به شکلی او را از هواپیما پیاده کند. خلبان هم تلاش خود را می‌کند اما اجازه بازگرداندن پلکان صادر نمی‌شود مهمترین دلیل آن نیز زمان بوده است. فرودگاه مهرآباد تا ظهر دیروز به خاطر برگزاری مانور اولین اسکادران هواپیماهای جنگنده تعطیل بود و تمام پروازها از ظهر آغاز شدند، اگر عابدی موفق می‌شد پلکان را باز‌گرداند به احتمال فراوان تمام پروازهای مسافری سه شنبه دچار تاخیر می‌شدند.
فیلمبردار پارازیت سعی می‌کند در پرواز بعدی جایی برای خود پیدا کند ولی موفق نمی‌شود. عابدی وقتی به ارومیه می‌رسد می‌ماند که چطور می‌تواند پارازیت را برای مخاطبانش بدون دوربین آماده کند: «یک لحظه به خودم گفتم باید هر طور شده برنامه را بسازم. مگر ایران و برزیل چند بار با هم بازی می‌کنند که حالا بخواهم بی‌خیال آن شوم، حتی اگر شده با دوربین‌هندی‌کم این کار را می‌کنم»
وقتی اسم هندی کم را می‌آورد خنده‌اش می‌گیرد. آنقدر این در و آن درمی‌زند که خودش هم خسته می‌شود. صدا و سیمای ارومیه نیز برای پوشش این رخداد بزرگ ورزشی در شهر همه امکاناتش را به میدان آورده است و همین کار را مشکل تر می‌کند. هر چند گزارشگر پارازیت بالاخره موفق می‌شود یک دوربین پیدا کند ولی هنوز برایش جای این سوال باقی است که اصلا چرا مثل دفعات قبل اجازه ندادند دوربین به هواپیما وارد شود، البته دوربین‌های پارازیت و شبکه خبر.