ثبات مدیریت، شرایط فنی و جایگاه بهتر در جدول حکایت از برتری ظاهری استقلال در بازی مقابل پرسپولیس دارد اما شرایط این دیدار کاملا متفاوت است.
به گزارش فارس، دربی 67 نزدیک است. دوباره رویارویی سرخابی‌های پایتخت فرصتی شده تا قلم‌ها برای نگارش در مورد مهمترین بازی نیم فصل جوهر بسوزانند.
فوتبال در شرایط ویژه‌ای قرار گرفته است. بعد از بحرانی که گریبان تیم ملی را گرفت و از سعیدلو، رئیس جدید سازمان تربیت‌بدنی توقع می‌رود به آن توجه داشته باشد، باید به شرایط دو تیم مردمی و پرطرفدار پرسپولیس و استقلال اشاره کرد.
اولین موردی که پیرامون این بازی باید به آن نگاه ویژه‌ای داشت و به خصوص توجهی که سعیدلو باید به آن داشته باشد، تفاوت دو باشگاه است.
یکی از ثبات مدیریت و اقتدار برخوردار است و یکی با عدم ثبات مدیریت که نمی‌تواند از بهره هوشی لازم یک مدیر استفاده کند. تیم اول استقلال است و دومی پرسپولیس. چرا یکی می‌شود استقلال و دیگری پرسپولیس؟
قهرمانی استقلال فصل پیش درست از روزی شروع شد که ثبات و استحکام مدیریتی در این تیم خود را نشان داد. آبی‌پوشان فصل قبل تا هفته ششم در رده 17 جدول بودند اما درست از زمانی که فتح‌ا... زاده با مدیریت خاص خود رفت و جای خود را به واعظ آشتیانی داد استقلال رویه دیگری را در پیش گرفت.
حضور مدیرعامل جدید در این باشگاه امنیت خاطر آورد. همگان فهمیدند که شلوغ بازی و شیطنت کاری در این تیم خریداری ندارد. تیم قوام و جان تازه‌ای گرفت و این شد که مردان آبی به سمت قهرمانی رفتند و امسال استقلال با همان شرایط و استحکام بیشتر مدیریت مستقر، توانستند بخش فنی را اطمینان خاطر ببخشد.
البته آنها به لحاظ فنی دچار تحول خاصی هم نشدند اما در این استقلال از نفر بازی، ادا درآوردن خبری نیست و این نبودن‌ها حتی به هنگامی که صمد مرفاوی ترجیح می‌دهد از جانواریو استفاده نکند و در عوض با به بکارگیری کاظمی و رحمتی در خط میانی کار خود را در وسط میدان سخت‌تر کند خود را بیشتر نشان می‌دهد.
همه این موارد در پرسپولیس حالت عکس دارد. سرخپوشان با جدایی حبیب کاشانی رخت عافیت را هم از تن به در آوردند. با وجودی که پرسپولیس با دنیزلی روزگار فنی بهتری داشت، اما هیچگاه نتوانست نتیجه‌ای که افشین قطبی گرفت را کسب کند چرا که ثبات مدیریت کاشانی در آن زمان وجود نداشت. پرسپولیس اگر این روزها لقب تیم بازنده را دارد بازنده این مسائل است.
این تیم تبدیل به ماشینی برای خراب شدن مهره های بزرگ شده است پرسپولیس در شیوه اداره لنگان شده است.
با این وضعیت و در ظاهر پرسپولیس تیمی کاملا بازنده و استقلال تیمی کاملا برنده است، اما تکلیف را در دربی خود مشخصه‌های رفتاری در چند دقیقه بازی مشخص می‌کند. نتیجه بازی ربطی به گذشته دو تیم و آنالیزهای صورت گرفته ندارد.
نتیجه جدال سرخابی‌ها را هیجان مشخص می‌کند و درست در این شرایطی تیمی که ضعیف‌تر است می‌تواند پرانگیزه تر باشد. این تیم مثل آدمی است که چیزی برای از دست دادن ندارد. در همه سال های گذشته این روحیه برتر بوده که نتیجه بازی را رقم زده است. نه حسن رفتار مربیان، نه خوش‌تکنیکی بازیکنان تاثیری نداشته و این برخوردهای کاملا شخصی دو تیم در میدان روی نتیجه تاثیر گذاشته است.
هیجاناتی که در دربی بروز می‌کند در هیچ بازی دیگری به وجود نمی‌آید. اهمیت پیروزی در دربی به اهمیت اندازه تمامی بازی‌های لیگ است.
دربی پایتخت به خود انگیختگی بازیکنان بازمی‌گردد. این حسی نیست که حتی مربیان بتوانند آن را ایجاد کنند. این قدرت کاملا درونی خود به خود باید برونی شود این ویژگی در استقلال وجود دارد اما در پرسپولیس نیست.
قدرت استقلال در خط هافبک این تیم نهفته است که البته اگر تحت تاثیر عوامل دربی قرار نگیرد می‌تواند نبض بازی را به دست گیرد.
البته اگر در تیمی مثل استقلال این خودانگیختگی کنترل نشود در تیم برتر تبدیل به بلا می‌شود. آبی‌پوشان با استفاده از انرژی و سرعت کم و بیش مورد قبول می‌تواند روی دفاع پرسپولیس که در 8 بازی اخیر سرخپوشان بیمار نشان داده است و بدترین هجمه‌های انتقاد را تحمل کرده‌اند، فشار بیاورد.
استقلال پیش رو، تفاوتی با استقلال امیرقلعه‌نویی ندارد. این تیم همان اندازه بازی‌اش فیزیکی است و البته به شماری از بازیکنانش مثل فرهاد مجیدی میدان بیشتری می‌دهد اما حرکت و سرعت در این تیم ناقص است. این تیم اگر دو برابر سرعت فعلی را در دستور کار خود قرار دهد، هر تیمی را دچار سرگیجه می‌کند.
اما از پرسپولیس چه می‌توان گفت؟ در خط هافبک پرسپولیس بازی وجود ندارد که نقدپذیر باشد.
در این تیم داستان، داستان مدیریت است. این تیم پل‌های پشت سر را خراب کرده و پل‌های مقابل را خراب شده می‌بیند.
پرسپولیس دچار مدیریت تهدید است. عباس انصاری‌فرد که انتقادهای زیادی بر او وارد است از همان بدو ورود زیر سایه برکناری فعالیت کرده است.
در استقلال هم درد بی پولی هست، اما کسی نگرانی ندارد،کسی دغدغه ندارد، اما در جمع سرخپوشان همه نگران هستند. همه دنبال فردی هستند تا زنگوله مشکلات را به او آویزند. در پرسپولیس مدت‌ها است رفاقت نیست. روحیه، روحیه جنگیدن است. در این تیم به رسم غلط جا افتاده بازیکن بزرگ نباشد بیماری مدیریت در این تیم رخنه کرده است.
اما این بزرگترین بازی فصل است. می توان هوادار را با چنین تحلیل هایی آرام کرد؟ تماشاگران از این بازی فقط برد می‌خواهند. با وجود همه نقاط قوت استقلال و نقاط ضعف پرسپولیس باید تاکید کرد 3 امتیاز دربی برای تیمی است که شجاعت داشته باشد.
این شجاعت می تواند به تیمی که روی کاغذ به ظاهر ضعیف تر است برسد و تیم برتر را به انزوا بکشاند و شاید تیم برتر باشد که زیرکی خود را با شجاعت درآمیزد و نتیجه ای باورنکردنی رقم بزند.
شاید بتوان دربی 67 را تحولی در کسب نتیجه ای همیشگی در بازی‌های این دو تیم توصیف کرد.
نشانه ها از بازی متفاوت دو تیم حکایت دارد. تساوی در این بازی سنتی را هیچ هوادار واقعی فوتبال دوست ندارد. همه از بازی های کسل کننده و پر احتیاط سرخابی ها خسته اند، شاید انگیزه های متفاوت دو تیم، این بار به کمک بار فنی این مسابقه بیاید و نتیجه ای رقم بخورد که هیجان و شور را به این فوتبال باز گرداند.
48 ساعت هوادار آبی به این فکر می کند که تیمی دارد قوی و برتر، پس جمعه از آن استقلال و پسران آبی است و هوادار پرسپولیس می تواند با این هیجان که پسران سرخپوش هیچگاه در دربی وانداده‌اند و در هر شرایطی مقابل رقیب سنتی خود قدمی به عقب نگذاشته‌اند، امیدوار باشند که در پس همه مشکلات درونی و برونی تیم، می توانند استقلال را غافلگیر کنند. جمعه روز فوتبال ایران است و همه چشم انتظار ساعت 14:30 روز جمعه.
به گزارش فارس، دربی 67 نزدیک است. دوباره رویارویی سرخابی‌های پایتخت فرصتی شده تا قلم‌ها برای نگارش در مورد مهمترین بازی نیم فصل جوهر بسوزانند.
فوتبال در شرایط ویژه‌ای قرار گرفته است. بعد از بحرانی که گریبان تیم ملی را گرفت و از سعیدلو، رئیس جدید سازمان تربیت‌بدنی توقع می‌رود به آن توجه داشته باشد، باید به شرایط دو تیم مردمی و پرطرفدار پرسپولیس و استقلال اشاره کرد.
اولین موردی که پیرامون این بازی باید به آن نگاه ویژه‌ای داشت و به خصوص توجهی که سعیدلو باید به آن داشته باشد، تفاوت دو باشگاه است.
یکی از ثبات مدیریت و اقتدار برخوردار است و یکی با عدم ثبات مدیریت که نمی‌تواند از بهره هوشی لازم یک مدیر استفاده کند. تیم اول استقلال است و دومی پرسپولیس. چرا یکی می‌شود استقلال و دیگری پرسپولیس؟
قهرمانی استقلال فصل پیش درست از روزی شروع شد که ثبات و استحکام مدیریتی در این تیم خود را نشان داد. آبی‌پوشان فصل قبل تا هفته ششم در رده 17 جدول بودند اما درست از زمانی که فتح‌ا... زاده با مدیریت خاص خود رفت و جای خود را به واعظ آشتیانی داد استقلال رویه دیگری را در پیش گرفت.
حضور مدیرعامل جدید در این باشگاه امنیت خاطر آورد. همگان فهمیدند که شلوغ بازی و شیطنت کاری در این تیم خریداری ندارد. تیم قوام و جان تازه‌ای گرفت و این شد که مردان آبی به سمت قهرمانی رفتند و امسال استقلال با همان شرایط و استحکام بیشتر مدیریت مستقر، توانستند بخش فنی را اطمینان خاطر ببخشد.
البته آنها به لحاظ فنی دچار تحول خاصی هم نشدند اما در این استقلال از نفر بازی، ادا درآوردن خبری نیست و این نبودن‌ها حتی به هنگامی که صمد مرفاوی ترجیح می‌دهد از جانواریو استفاده نکند و در عوض با به بکارگیری کاظمی و رحمتی در خط میانی کار خود را در وسط میدان سخت‌تر کند خود را بیشتر نشان می‌دهد.
همه این موارد در پرسپولیس حالت عکس دارد. سرخپوشان با جدایی حبیب کاشانی رخت عافیت را هم از تن به در آوردند. با وجودی که پرسپولیس با دنیزلی روزگار فنی بهتری داشت، اما هیچگاه نتوانست نتیجه‌ای که افشین قطبی گرفت را کسب کند چرا که ثبات مدیریت کاشانی در آن زمان وجود نداشت. پرسپولیس اگر این روزها لقب تیم بازنده را دارد بازنده این مسائل است.
این تیم تبدیل به ماشینی برای خراب شدن مهره های بزرگ شده است پرسپولیس در شیوه اداره لنگان شده است.
با این وضعیت و در ظاهر پرسپولیس تیمی کاملا بازنده و استقلال تیمی کاملا برنده است، اما تکلیف را در دربی خود مشخصه‌های رفتاری در چند دقیقه بازی مشخص می‌کند. نتیجه بازی ربطی به گذشته دو تیم و آنالیزهای صورت گرفته ندارد.
نتیجه جدال سرخابی‌ها را هیجان مشخص می‌کند و درست در این شرایطی تیمی که ضعیف‌تر است می‌تواند پرانگیزه تر باشد. این تیم مثل آدمی است که چیزی برای از دست دادن ندارد. در همه سال های گذشته این روحیه برتر بوده که نتیجه بازی را رقم زده است. نه حسن رفتار مربیان، نه خوش‌تکنیکی بازیکنان تاثیری نداشته و این برخوردهای کاملا شخصی دو تیم در میدان روی نتیجه تاثیر گذاشته است.
هیجاناتی که در دربی بروز می‌کند در هیچ بازی دیگری به وجود نمی‌آید. اهمیت پیروزی در دربی به اهمیت اندازه تمامی بازی‌های لیگ است.
دربی پایتخت به خود انگیختگی بازیکنان بازمی‌گردد. این حسی نیست که حتی مربیان بتوانند آن را ایجاد کنند. این قدرت کاملا درونی خود به خود باید برونی شود این ویژگی در استقلال وجود دارد اما در پرسپولیس نیست.
قدرت استقلال در خط هافبک این تیم نهفته است که البته اگر تحت تاثیر عوامل دربی قرار نگیرد می‌تواند نبض بازی را به دست گیرد.
البته اگر در تیمی مثل استقلال این خودانگیختگی کنترل نشود در تیم برتر تبدیل به بلا می‌شود. آبی‌پوشان با استفاده از انرژی و سرعت کم و بیش مورد قبول می‌تواند روی دفاع پرسپولیس که در 8 بازی اخیر سرخپوشان بیمار نشان داده است و بدترین هجمه‌های انتقاد را تحمل کرده‌اند، فشار بیاورد.
استقلال پیش رو، تفاوتی با استقلال امیرقلعه‌نویی ندارد. این تیم همان اندازه بازی‌اش فیزیکی است و البته به شماری از بازیکنانش مثل فرهاد مجیدی میدان بیشتری می‌دهد اما حرکت و سرعت در این تیم ناقص است. این تیم اگر دو برابر سرعت فعلی را در دستور کار خود قرار دهد، هر تیمی را دچار سرگیجه می‌کند.
اما از پرسپولیس چه می‌توان گفت؟ در خط هافبک پرسپولیس بازی وجود ندارد که نقدپذیر باشد.
در این تیم داستان، داستان مدیریت است. این تیم پل‌های پشت سر را خراب کرده و پل‌های مقابل را خراب شده می‌بیند.
پرسپولیس دچار مدیریت تهدید است. عباس انصاری‌فرد که انتقادهای زیادی بر او وارد است از همان بدو ورود زیر سایه برکناری فعالیت کرده است.
در استقلال هم درد بی پولی هست، اما کسی نگرانی ندارد،کسی دغدغه ندارد، اما در جمع سرخپوشان همه نگران هستند. همه دنبال فردی هستند تا زنگوله مشکلات را به او آویزند. در پرسپولیس مدت‌ها است رفاقت نیست. روحیه، روحیه جنگیدن است. در این تیم به رسم غلط جا افتاده بازیکن بزرگ نباشد بیماری مدیریت در این تیم رخنه کرده است.
اما این بزرگترین بازی فصل است. می توان هوادار را با چنین تحلیل هایی آرام کرد؟ تماشاگران از این بازی فقط برد می‌خواهند. با وجود همه نقاط قوت استقلال و نقاط ضعف پرسپولیس باید تاکید کرد 3 امتیاز دربی برای تیمی است که شجاعت داشته باشد.
این شجاعت می تواند به تیمی که روی کاغذ به ظاهر ضعیف تر است برسد و تیم برتر را به انزوا بکشاند و شاید تیم برتر باشد که زیرکی خود را با شجاعت درآمیزد و نتیجه ای باورنکردنی رقم بزند.
شاید بتوان دربی 67 را تحولی در کسب نتیجه ای همیشگی در بازی‌های این دو تیم توصیف کرد.
نشانه ها از بازی متفاوت دو تیم حکایت دارد. تساوی در این بازی سنتی را هیچ هوادار واقعی فوتبال دوست ندارد. همه از بازی های کسل کننده و پر احتیاط سرخابی ها خسته اند، شاید انگیزه های متفاوت دو تیم، این بار به کمک بار فنی این مسابقه بیاید و نتیجه ای رقم بخورد که هیجان و شور را به این فوتبال باز گرداند.
48 ساعت هوادار آبی به این فکر می کند که تیمی دارد قوی و برتر، پس جمعه از آن استقلال و پسران آبی است و هوادار پرسپولیس می تواند با این هیجان که پسران سرخپوش هیچگاه در دربی وانداده‌اند و در هر شرایطی مقابل رقیب سنتی خود قدمی به عقب نگذاشته‌اند، امیدوار باشند که در پس همه مشکلات درونی و برونی تیم، می توانند استقلال را غافلگیر کنند. جمعه روز فوتبال ایران است و همه چشم انتظار ساعت 14:30 روز جمعه.