به عنوان یک ایرانی مثل همه هموطنانم از دومین اسکار یک فیلمساز هم میهن، خوشحالم. افتخاربزرگی ست که نصیب این آب وخاک غباراندود شد.
در چنین جوی هم مرسوم نیست که کسی جز شادباش چیزی بنویسد و بگوید و معمولا در کشورم این دست عقاید بعد از اینکه گردوخاک پایکوبی ها خوابید، طرح می شود. پس قبل از آغاز متن اصلی، از اینکه نظرم احیانا به مذاق تان خوش نمی آید، عذر می خواهم.
ما ایرانی ها عاشق آنی هستیم که منتظرش هستیم. می خواهیم حرفی که دل مان می خواهد بشنویم و متنی که دل مان می خواهد بخوانیم. آهنگی که بارها تحسین اش کردیم در گوش مان تکرار شود و در کل کسی خاطرمان را با نظر متفاوتش مکدر نسازد.حرف هایی که دوست داریم را به کوروش کبیر و أعمالی که ناپسند می داریم را به اسکندر نسبت می دهیم.
بارها مقالاتی از نویسندگان داخلی و خارجی سینما خوانده ام که فلان جایزه بزرگ را «سیاسی» ، قلمداد کردند و به انتخابش تاختند.که عقیده و جریان خاصی را نمایندگی می کرد. که برای اعلامش پای لابی فلان دولت و بهمان رژیم در میان بود.
اگر تعارف را کنار بگذاریم بامداد دوشنبه یکی از همین دست جوایز نصیب خودمان شد.
جامعه هنری و رسانه ای آمریکا که همچون غالب مردم ایالات متحده از یک شوک و شکست سیاسی برمی گردد، در هیجان صدور مانیفست تاریخی اش علیه کاخ سفید و صاحب این روزهایش، جایی بهتر از سن اسکار نیافت و نداشت.
فراموش نکرده ام که ما ایرانی ها-بارها و بسیار بیش تر از دیگران- بخت بهترین بودن را با همین مصلحت های پشت پرده از کف داده ایم و شاید با همین نکته، بشود امروز و این افتخار را جای همه حقوق پایمال شده ، حق خودمان بدانیم. بالاخره این آسیاب نوبتی است اما هنوز و با همه اینها، نمی توانم موضوع اصلی را فراموش کنم. اینکه اسکار دوم جناب فرهادی نیز یک اسکار سیاسی و برآمده از نیاز جماعتی در ینگه دنیا؛ به برنده شدن ایران(یکی از هفت کشور مورد هدف دستور ترامپ) است.
این یک بازی است و هنوز تمام نشده. اگر از نتیجه اش خوش مان آمده، پس قواعد بازی را بپذیریم و از چرخش نوبتی این آسیاب ننالیم که قرار است جایزه ها از چنگ ما برباید؛ چه روی صحنه تالار اسکار، چه روی تشک کشتی یا تخته وزنه برداری المپیک و چه حتی در فلان کنفرانس سیاسی.
اسکار دوم مبارک همه ایرانی ها... اسکاری که هدیه فضای سیاسی روز آمریکا و دنیا علیه یک تاجرِسیاست پیشهِ دیوانه مأب از نگاه ما و خیلی ها، است که از قضا تقدیم معروفترین آدم فضایی های ایرانی شد.
* نوشته حاضر، با این فرض که فیلم فروشنده از بعد فنی و تکتیکی در قیاس با یکی از رقبایش شایسته کسب اسکار امسال نبوده، به رشته تحریر درآمده است. اگر از اساس فکر می کنید از این جنبه هم ساخته کارگردان دوست داشتنی ما، لیاقت این جایزه را داشته است، به گیرنده های خود دست بزنید!
*مدیرمسوول تابناک ورزشی/ منتشرشده در روزنامه خبرورزشی سه شنبه10 اسفند95