حدود 33 سال است که مسابقات والیبال جام ملت‌های آسیا در این قاره بین بازیکنان مرد برگزار می‌شود و در طول این مدت هرگز از منطقه غرب آسیا هیچ کشوری نتوانسته به فینال این رقابت‌ها راه پیدا کند. چرا که همواره در طول دوران برگزاری این مسابقات سه تیم شرق آسیایی چین، ژاپن و کره‌جنوبی قهرمانی و نایب قهرمانی این مسابقات را میان خود دست به دست کرده‌اند و از این حیث تیم‌ملی ایران توانست با سنت‌شکنی خودش را به فینال انحصاری شرق آسیایی‌ها راه بدهد.
حضور ما در فینال این رقابت‌ها برای خیلی‌ها از جمله خود من که والیبال را به دقت دنبال می‌کنم باور نکردنی بود و فقط انتظار داشتم مقاومتی شایسته برابر حریفان قدر شرق آسیایی داشته باشیم. البته باید گفت که این موفقیت حاصل برنامه‌ریزی خوب فدراسیون جهت برپایی اردوهای خوب اروپایی و انجام مسابقات تدارکاتی با تیم‌های سرشناسی از جمله دو بازی تدارکاتی با چین بود اما اینکه ما چطور کره را در دو بازی نزدیک به هم شکست دادیم هم حاصل همین هماهنگی و وحدت تاکتیکی بود.
البته باید بگویم پیروزی ایران در انتخابی مسابقات جهانی از این برد اخیر ارزشمندتر بود. چون تیم کره‌جنوبی در مصاف روز یک‌شنبه دو تن از بهترین نفراتش یعنی پارک و مون را که نمی‌دانم به چه دلیل، در اختیار نداشت. یکی دیگر از عوامل موفقیت تیم‌ملی ایران حضور پائولو گاردنیری، آنالیزور کارکشته والیبال در کادر فنی ایران است که نقش موثری در کسب نتایج اخیر ایران داشته است.
نکته بااهمیت دیگر در مورد تیم‌ملی این است که نفرات حاضر در آن از رده‌های نوجوانان، جوانان تا بزرگسالان سلسله مراتب را به‌خوبی طی کرده‌اند و حالا نفراتی همچون سعید معروف و محمد موسوی عراقی می‌توانند با این نوع عملکرد به‌راحتی در هر تیمی در دنیا بازی کنند.
به یاد دارم 30 سال پیش «میروسلاو اگن» که حالا رئیس کمیته مربیان والیبال دنیاست وقتی در ایران حاضر شده بود به ما گفت که ایرانی‌ها با این فیزیک و استعداد می‌توانند روزی جزو 10 تیم برتر جهان قرار بگیرند. هر چند این حرف او مدتی با بی‌توجهی مسئولان به والیبال عجیب و خیالی به نظر می‌رسید اما حالا با اندکی توجه می‌بینیم که چطور والیبال ما توانسته به فینال جام ملت‌های آسیا راه پیدا کند و این حاصل کار پایه‌ای و مطلوب یزدانی‌خرم و پس از او داورزنی است.
البته من با کسی تعارف ندارم و عیوب آقایان را هم مطرح می‌کنم آن‌چنان که داورزنی هر چقدر که در سازماندهی مسابقات لیگ ضعیف عمل می‌کند اما به راستی در زمینه تدارک و آماده‌سازی تیم‌ملی خوب عمل می‌کند.
حالا زمان آن است که عده‌ای از حاشیه‌نشین‌های والیبال دست از حاشیه‌سازی و انتظار کورکورانه بردارند. آنهایی که می‌گفتند ایران با حسین معدنی در AVC کاپ اتفاقی قهرمان شده و در انتخابی جهانی 2010 شانس آورده حالا چه دارند که بگویند. قطعا یکدلی در والیبال بهترین حالت برای پیشرفت هر چه بیشتر این رشته است. ما حالا باید در جام قهرمانان قاره‌ها حاضر شویم و چه بهتر که داورزنی تیم‌ملی را با حضور عده‌ای از جوانان راهی این مسابقات کند.
حضور ما در فینال این رقابت‌ها برای خیلی‌ها از جمله خود من که والیبال را به دقت دنبال می‌کنم باور نکردنی بود و فقط انتظار داشتم مقاومتی شایسته برابر حریفان قدر شرق آسیایی داشته باشیم. البته باید گفت که این موفقیت حاصل برنامه‌ریزی خوب فدراسیون جهت برپایی اردوهای خوب اروپایی و انجام مسابقات تدارکاتی با تیم‌های سرشناسی از جمله دو بازی تدارکاتی با چین بود اما اینکه ما چطور کره را در دو بازی نزدیک به هم شکست دادیم هم حاصل همین هماهنگی و وحدت تاکتیکی بود.
البته باید بگویم پیروزی ایران در انتخابی مسابقات جهانی از این برد اخیر ارزشمندتر بود. چون تیم کره‌جنوبی در مصاف روز یک‌شنبه دو تن از بهترین نفراتش یعنی پارک و مون را که نمی‌دانم به چه دلیل، در اختیار نداشت. یکی دیگر از عوامل موفقیت تیم‌ملی ایران حضور پائولو گاردنیری، آنالیزور کارکشته والیبال در کادر فنی ایران است که نقش موثری در کسب نتایج اخیر ایران داشته است.
نکته بااهمیت دیگر در مورد تیم‌ملی این است که نفرات حاضر در آن از رده‌های نوجوانان، جوانان تا بزرگسالان سلسله مراتب را به‌خوبی طی کرده‌اند و حالا نفراتی همچون سعید معروف و محمد موسوی عراقی می‌توانند با این نوع عملکرد به‌راحتی در هر تیمی در دنیا بازی کنند.
به یاد دارم 30 سال پیش «میروسلاو اگن» که حالا رئیس کمیته مربیان والیبال دنیاست وقتی در ایران حاضر شده بود به ما گفت که ایرانی‌ها با این فیزیک و استعداد می‌توانند روزی جزو 10 تیم برتر جهان قرار بگیرند. هر چند این حرف او مدتی با بی‌توجهی مسئولان به والیبال عجیب و خیالی به نظر می‌رسید اما حالا با اندکی توجه می‌بینیم که چطور والیبال ما توانسته به فینال جام ملت‌های آسیا راه پیدا کند و این حاصل کار پایه‌ای و مطلوب یزدانی‌خرم و پس از او داورزنی است.
البته من با کسی تعارف ندارم و عیوب آقایان را هم مطرح می‌کنم آن‌چنان که داورزنی هر چقدر که در سازماندهی مسابقات لیگ ضعیف عمل می‌کند اما به راستی در زمینه تدارک و آماده‌سازی تیم‌ملی خوب عمل می‌کند.
حالا زمان آن است که عده‌ای از حاشیه‌نشین‌های والیبال دست از حاشیه‌سازی و انتظار کورکورانه بردارند. آنهایی که می‌گفتند ایران با حسین معدنی در AVC کاپ اتفاقی قهرمان شده و در انتخابی جهانی 2010 شانس آورده حالا چه دارند که بگویند. قطعا یکدلی در والیبال بهترین حالت برای پیشرفت هر چه بیشتر این رشته است. ما حالا باید در جام قهرمانان قاره‌ها حاضر شویم و چه بهتر که داورزنی تیم‌ملی را با حضور عده‌ای از جوانان راهی این مسابقات کند.
کارشناس والیبال