قرار بود این یادداشت هفته پیش نوشته شود؛ با محوریت بی اطلاعی برخی از گزارشگران از اتفاقاتی که در حیطه شغلی آنها رخ می دهد. کمی سختگیرانه به نظر می رسید، به خصوص وقتی متوجه شدیم شاغلان در رسانه های مکتوب گاه به دلیل حواس پرتی و ترجیح سایر مسائل زندگی به شغل شان اشتباهی به مراتب وحشتناک تر از اشتباه گرفتن جوکول با جیمی ردنپ (مثل در حد و اندازه های قائل شدن وقت اضافه برای بازی جام خیریه انگلیس که بلافاصله پس از پایان 90 دقیقه در ضربات پنالتی پیگیری شد) مرتکب می شوند.
به نوشته اعتماد؛ آنچه باعث بر جای ماندن شوق نوشتن یادداشتی درباره عملکرد رسانه شد، اتفاقاتی بود که در حاشیه چهارشنبه پرفوتبال دنیا رخ داد.
1- اخبار ساعت 15/13 پنجشنبه شبکه سوم را به امید دانستن نتایج بازی های منطقه امریکای شمالی، مرکزی، حوزه دریای کارائیب و کونکاکاف تعقیب کردیم.
رسالت مطبوعاتی، اکثر ما را به بیداری تا ساعت 30/3 بامداد پنجشنبه واداشت و متاسفانه چون سوی چشم و البته شبکه های ماهواره یی (برخلاف تصور برخی ها زندگی بدون شبکه های ماهواره یی افتخار نیست،) نداشتیم، فقط می توانستیم از اخبار فردا اطلاعات لازم را درباره رقابت های این منطقه کسب کنیم.
ابتدا اخبار ساعت 15/13 به عنوان یکی از مراجع خبری دوستداران ورزش بی توجه به حساسیت مسابقات،اخبار را ناقص پخش کردند.
2- رسانه به عنوان یکی از اصلی ترین ابزار تبلیغ هر دولت زخم سانسور را بیش از سایر پدیده ها بر تن خود احساس کرده، با این حال به قول آن گزارشگر خوب صدا و سیما باید همه چیزمان به همه چیزمان بیاید.
وقتی مربی اخلاق گرای جامعه در یکی از پربیننده ترین برنامه های تلویزیون در پاسخ به سوالی مبنی بر تماشای فلان بازی، با افتخار در اختیار نداشتن شبکه های ماهواره یی را به رخ می کشد، بیننده به خود می گوید خب در این فضا تلویزیون حتماً فکری به حال خلاء ماهواره کرده و در اطلاع رسانی هیچ کم و کسری باقی نمی گذارد، اما در عمل می بینیم نتیجه یکی از سه بازی حساس آخرین روز رقابت های مقدماتی جام جهانی در اروپا اعلام نمی شود.
در چنین بستری اتفاقاً در دسترس بودن چند شبکه ماهواره یی برای تامین نیاز خبری مخاطبی که امروزه روز خطا را برنمی تابد، از نان شب هم واجب تر می شود.فقط در بخش اخبار کوتاه خبر 15/13 دانستیم دولت موقت هندوراس به دلیل صعود نوبرانه این کشور به جام جهانی یک روز تعطیل رسمی اعلام کرده وگرنه کوچک ترین خبری از نتایج سه بازی بامداد پنجشنبه منطقه کونکاکاف نشنیدیم. آیا اینجا هم بحث به رسمیت نشناختن کشورها مطرح می شود؟
3- «وقف» راز موفقیت مردان بزرگ است. سرالکس فرگوسن بزرگ ترین مربی تمام تاریخ فوتبال حتی اگر شش صبح هم به محل کارش نرود همان حقوق، همان دیدگاه و همان ساختار را حفظ شده می بیند اما هر روز به وقت برخاستن از خواب، زندگی خود را در کیف کارش قرار می دهد و آماده تنفس 24ساعته در فضای مربیگری می شود.
چندی پیش ونگر در یک مصاحبه شاعرانه گفت؛ «گاهی با خودم فکر می کنم حالا اگر یک روز استراحت کنم، اتفاقی رخ نمی دهد. بلافاصله سوال دیگری به وجود می آید؛ یک روز، دو روز، پنج روز. آخرش چه می شود؟ تا ابد که نمی توانی استراحت کنی. این را می گویم و آماده مبارزه می شوم.»
ما چند بار زندگی مان را وقف کار و حرفه کرده ایم؟ آیا وقتی می خواهیم خبری تنظیم کنیم اول به سلامت ماهیچه چشمان مان فکر می کنیم یا رضایت درونی از بازخورد کار حرفه یی مد نظرمان است؟ وقف تنها راه موفقیت است حتی به اندازه زحمت دادن به خودمان برای اطلاع از آنچه لزوماً در دسترس نیست.
به نوشته اعتماد؛ آنچه باعث بر جای ماندن شوق نوشتن یادداشتی درباره عملکرد رسانه شد، اتفاقاتی بود که در حاشیه چهارشنبه پرفوتبال دنیا رخ داد.
1- اخبار ساعت 15/13 پنجشنبه شبکه سوم را به امید دانستن نتایج بازی های منطقه امریکای شمالی، مرکزی، حوزه دریای کارائیب و کونکاکاف تعقیب کردیم.
رسالت مطبوعاتی، اکثر ما را به بیداری تا ساعت 30/3 بامداد پنجشنبه واداشت و متاسفانه چون سوی چشم و البته شبکه های ماهواره یی (برخلاف تصور برخی ها زندگی بدون شبکه های ماهواره یی افتخار نیست،) نداشتیم، فقط می توانستیم از اخبار فردا اطلاعات لازم را درباره رقابت های این منطقه کسب کنیم.
ابتدا اخبار ساعت 15/13 به عنوان یکی از مراجع خبری دوستداران ورزش بی توجه به حساسیت مسابقات،اخبار را ناقص پخش کردند.
2- رسانه به عنوان یکی از اصلی ترین ابزار تبلیغ هر دولت زخم سانسور را بیش از سایر پدیده ها بر تن خود احساس کرده، با این حال به قول آن گزارشگر خوب صدا و سیما باید همه چیزمان به همه چیزمان بیاید.
وقتی مربی اخلاق گرای جامعه در یکی از پربیننده ترین برنامه های تلویزیون در پاسخ به سوالی مبنی بر تماشای فلان بازی، با افتخار در اختیار نداشتن شبکه های ماهواره یی را به رخ می کشد، بیننده به خود می گوید خب در این فضا تلویزیون حتماً فکری به حال خلاء ماهواره کرده و در اطلاع رسانی هیچ کم و کسری باقی نمی گذارد، اما در عمل می بینیم نتیجه یکی از سه بازی حساس آخرین روز رقابت های مقدماتی جام جهانی در اروپا اعلام نمی شود.
در چنین بستری اتفاقاً در دسترس بودن چند شبکه ماهواره یی برای تامین نیاز خبری مخاطبی که امروزه روز خطا را برنمی تابد، از نان شب هم واجب تر می شود.فقط در بخش اخبار کوتاه خبر 15/13 دانستیم دولت موقت هندوراس به دلیل صعود نوبرانه این کشور به جام جهانی یک روز تعطیل رسمی اعلام کرده وگرنه کوچک ترین خبری از نتایج سه بازی بامداد پنجشنبه منطقه کونکاکاف نشنیدیم. آیا اینجا هم بحث به رسمیت نشناختن کشورها مطرح می شود؟
3- «وقف» راز موفقیت مردان بزرگ است. سرالکس فرگوسن بزرگ ترین مربی تمام تاریخ فوتبال حتی اگر شش صبح هم به محل کارش نرود همان حقوق، همان دیدگاه و همان ساختار را حفظ شده می بیند اما هر روز به وقت برخاستن از خواب، زندگی خود را در کیف کارش قرار می دهد و آماده تنفس 24ساعته در فضای مربیگری می شود.
چندی پیش ونگر در یک مصاحبه شاعرانه گفت؛ «گاهی با خودم فکر می کنم حالا اگر یک روز استراحت کنم، اتفاقی رخ نمی دهد. بلافاصله سوال دیگری به وجود می آید؛ یک روز، دو روز، پنج روز. آخرش چه می شود؟ تا ابد که نمی توانی استراحت کنی. این را می گویم و آماده مبارزه می شوم.»
ما چند بار زندگی مان را وقف کار و حرفه کرده ایم؟ آیا وقتی می خواهیم خبری تنظیم کنیم اول به سلامت ماهیچه چشمان مان فکر می کنیم یا رضایت درونی از بازخورد کار حرفه یی مد نظرمان است؟ وقف تنها راه موفقیت است حتی به اندازه زحمت دادن به خودمان برای اطلاع از آنچه لزوماً در دسترس نیست.