1 -ابتذال، یک جانبه نمی شود. نمی شود یک طرف از ظرف غذا فاسد باشد و قسمت دیگر ظرف، بوی تازگی بدهد. ابتذال فوتبال ما هم تنها در مسائل فنی نیست. در ادبیات گفتاری و رفتاری هم ابتذال تا مغز استخوان نفوذ کرده است. به اسم بامزگی یا سیاه بازی، حرفهایی زده می شود که نه هیچ ظرافت فکری در آن دیده می شود و نه ظرافت رسانه ای.
به نوشته قدس؛ فراز کمالوند در پاسخ به انتقاد سرپرست استیل آذین اعلام می کند که مسؤول تدارکات تراکتورسازی باید جواب فرد مورد نظر را بدهد. کمالوند که خیلی دوست دارد تکرار فیروز کریمی باشد، یک چیزهایی درباره بامزگی و رفتار جذاب رسانه ای شنیده و بر اساس شنیده های خود، عمل می کند.
2 -در فوتبال اروپا یک خوزه مورینیو هست که با تحقیر حریف در رسانه ها پیش می رود و همین یک نمونه هم هر روز مورد حمله مربیان، بازیکنان و رسانه ها قرار می گیرد. زاکرونی می گوید:«مورینیو باید در دوران موسولینی مربی می شد.
او 50 سال جابه جا شده...» در واقع مربی ای در کلاس مورینیو هم تقبیح می شود، اما آگاهانه و عامدانه حریفان را نسبت به خودش حساس می کند تا بازیکنان و مجموعه تیمش، با حداقل فشار ممکن، کارشان را انجام دهند. مورینیو با یک فرمول روشن، مشی رفتاری اش را انتخاب کرده تا سپر تیمش باشد و فشار را از بازیکنانش دور کند. این استراتژی آگاهانه، اما نمای زشتی دارد.
3 -کمالوند هم دچار سؤ برداشت شده و چون اصل ماجرا را نگرفته، کارهایی می کند که بدتر فشار را روی تیمش چند برابر می کند. وقتی شما یک فرمول را غلط یاد بگیرید، آن را غلط هم اجرا میکنید و طبیعتاً به نتایج نادرست هم خواهید رسید.
حالا مربی یک تیم متوسط ایران که نه جاذبه رسانه ای دارد و نه با سیاست دفع فشار از تیمش جوسازی می کند، دارد مجموعه خود را به سمت مشکلات ویژه پیش می برد. این از عواقب فهم نادرست یک فرمول است.
4 -ابتذال تنها در جنگ سرد بی پایان قلعه نویی و مدیران استقلال نیست. اجرای مبتذل یک فرمول که باعث سقوط یک تیم می شود نیز از مصادیق ابتذال است؛ ابتذالی که البته گاهی به اسم خوشمزگی، جلب توجه هم می کند و این ذهنیت غلط در غلط را برای مجری ابتذال ایجاد می کند که چه شاهکاری زده و باید به راه غلط خود ادامه دهد.
5 - فرهنگ کری خوانی و جنگ رسانه ای هم باید با بسته بندی مناسبی عرضه شود تا سلیقه یک جامعه را به ابتذال نکشاند.
در فوتبال ایران بسته بندی کری خوانی ها و مصاحبه های مربی علیه مربی و بازیکن علیه بازیکن آنقدر سطح پایین است که سلیقه عمومی هم تحت تأثیر بدسلیقگی مربی و بازیکن، خراب شده است. اگر روی حرف های بی مزه و آماتوری یک مربی، اسم خوشمزگی گذاشته نشود، به تدریج می توان ابتذال را کنترل کرد. بله، شاید این ابتذال از بین نرود، اما می توان تا حدودی کنترلش کرد.
به نوشته قدس؛ فراز کمالوند در پاسخ به انتقاد سرپرست استیل آذین اعلام می کند که مسؤول تدارکات تراکتورسازی باید جواب فرد مورد نظر را بدهد. کمالوند که خیلی دوست دارد تکرار فیروز کریمی باشد، یک چیزهایی درباره بامزگی و رفتار جذاب رسانه ای شنیده و بر اساس شنیده های خود، عمل می کند.
2 -در فوتبال اروپا یک خوزه مورینیو هست که با تحقیر حریف در رسانه ها پیش می رود و همین یک نمونه هم هر روز مورد حمله مربیان، بازیکنان و رسانه ها قرار می گیرد. زاکرونی می گوید:«مورینیو باید در دوران موسولینی مربی می شد.
او 50 سال جابه جا شده...» در واقع مربی ای در کلاس مورینیو هم تقبیح می شود، اما آگاهانه و عامدانه حریفان را نسبت به خودش حساس می کند تا بازیکنان و مجموعه تیمش، با حداقل فشار ممکن، کارشان را انجام دهند. مورینیو با یک فرمول روشن، مشی رفتاری اش را انتخاب کرده تا سپر تیمش باشد و فشار را از بازیکنانش دور کند. این استراتژی آگاهانه، اما نمای زشتی دارد.
3 -کمالوند هم دچار سؤ برداشت شده و چون اصل ماجرا را نگرفته، کارهایی می کند که بدتر فشار را روی تیمش چند برابر می کند. وقتی شما یک فرمول را غلط یاد بگیرید، آن را غلط هم اجرا میکنید و طبیعتاً به نتایج نادرست هم خواهید رسید.
حالا مربی یک تیم متوسط ایران که نه جاذبه رسانه ای دارد و نه با سیاست دفع فشار از تیمش جوسازی می کند، دارد مجموعه خود را به سمت مشکلات ویژه پیش می برد. این از عواقب فهم نادرست یک فرمول است.
4 -ابتذال تنها در جنگ سرد بی پایان قلعه نویی و مدیران استقلال نیست. اجرای مبتذل یک فرمول که باعث سقوط یک تیم می شود نیز از مصادیق ابتذال است؛ ابتذالی که البته گاهی به اسم خوشمزگی، جلب توجه هم می کند و این ذهنیت غلط در غلط را برای مجری ابتذال ایجاد می کند که چه شاهکاری زده و باید به راه غلط خود ادامه دهد.
5 - فرهنگ کری خوانی و جنگ رسانه ای هم باید با بسته بندی مناسبی عرضه شود تا سلیقه یک جامعه را به ابتذال نکشاند.
در فوتبال ایران بسته بندی کری خوانی ها و مصاحبه های مربی علیه مربی و بازیکن علیه بازیکن آنقدر سطح پایین است که سلیقه عمومی هم تحت تأثیر بدسلیقگی مربی و بازیکن، خراب شده است. اگر روی حرف های بی مزه و آماتوری یک مربی، اسم خوشمزگی گذاشته نشود، به تدریج می توان ابتذال را کنترل کرد. بله، شاید این ابتذال از بین نرود، اما می توان تا حدودی کنترلش کرد.