در این دوره و زمانه هیچ چیز به اندازه دیدن یک مسابقه فوتبال، آن هم از مسابقات لیگ قهرمانان اروپا نمی‌چسبد. حالا در نظر بگیرید این بازی بین دو تیم مطرح دنیا باشد. چهارشنبه شب ورزشگاه باشکوه سانتیاگو برنابئو مادرید میزبان پرافتخارترین تیم‌های فوتبال اروپا بود.
به نوشته تهران امروز؛ در یک سو، رئال مادرید اسپانیا و در سوی دیگر آث میلان ایتالیا. بله همه چیز مهیای یک شب رویایی بود به‌خصوص اینکه بارسلونا شب پیش در نیوکمپ تحقیر شده بود. با تمام این پشتوانه‌های قوی ذهنی پای گیرنده‌هایمان نشستیم به امید سپری کردن لذتبخش‌ترین 90 دقیقه ماه که ناگهان فهمیدیم نه از این خبرها نیست.
موضوع، باخت رئال مادرید و نبود کریس رونالدو نیست که آتش به جان نگارنده زد! موضوع آقای گزارشگری بود که برای بازی به این حساسی انتخاب کرده بودند. بدتر از این نمی‌شد. در حالی که تلویزیون از نظر گزارشگر مسابقات فوتبال و مسابقات ورزشی شرایط خوبی ندارد و اگر عادل فردوسی‌پور را هم از این مجموعه بگیریم، کار بدتر از این هم خواهد شد، برای این بازی حتی مزدک میرزایی را انتخاب نکرده بودند.
باورتان نمی‌شود، نمی‌دانم بازی را دیدید یا عطای دیدنش را به لقایش بخشیدید اما گزارش این بازی را حتی به جواد خیابانی و پیمان یوسفی هم نداده بودند. به جان خودم حتی علیرضا علی‌فر را هم برای این بازی برنگزیده بودند.
خداشاهد است که اسم این دوست‌مان را نمی‌دانیم و خداییش هم آن بنده خدا مقصر نیست اگر گزارش این بازی که هیچ بازی مس رفسنجان و ماشین‌سازی تبریز را هم به من بدهند با کله می‌پذیرم و اینگونه بود که 90 دقیقه بازی قوهای سپید و روسونری تا حد یک بازی از لیگ دسته دوم باشگاه‌های تهران در نظر بیننده نزول کرد.
جناب گزارشگر که گویی علاقه زیادی به فوتبال نداشت احتمالا در حالی که در ذهنش این کار را کار بیهوده و دویدن الکی 22 نفر دنبال یک توپ می‌دانست، پشت رل نشسته بود و در حالی که سانتیاگو برنابئو داشت از فرط هیجان و استرس منفجر می‌شد ایشان پا را روی پا انداخته و با آرامش خاصی از مسائلی به‌جز مسابقه فوتبال حرف می‌زد.
انگار نه انگار که میلیون‌ها انسان آن شب چشم به تلویزیون دوخته‌اند و البته چندصدهزار نفر در ایران گزارش ایشان را می‌شنوند. چاره چیست یا باید صدای تلویزیون را ببندید یا آنکه 90 دقیقه صدای نابه‌هنجار گزارشگر را تحمل کنید. جالب است که در این شرایط صدای ورزشگاه سانتیاگو برنابئو را هم بسته بودند تا همه چیز نور علی نور باشد.
یک صدای وهم‌آلود و تکراری از تماشاگرانی که معلوم نبود مال کدام تیم و مربوط به چه بازی است در طول 90 دقیقه به طرز آشکاری بیننده را آزار داد. در این میان بد نیست نکته‌ای را به صداوسیما پیشنهاد دهیم. این دوستان که عزم راسخی را از خود جهت اصلاح ورزش آن هم از طریق برنامه‌سازی به رخ همگان کشیده‌اند بد نیست کمی هم جهت نگاه‌شان را به سوی خودشان گردانده و برنامه‌هایی را جهت نقد مسائل برنامه‌های ورزشی تلویزیون تولید کنند.
گزارشگری در تلویزیون ایران یکی از مسائل مهم و البته یکی از بزرگ‌ترین مشکلات به‌شمار می‌‌آید. غیر از عادل فردسی‌پور که واقعا گزارشگر خوب و در حد استاندارد است، بقیه دوستان گزارشگر نه‌تنها پیشرفتی نکرده‌اند بلکه به میزان قابل توجهی پسرفت کرده‌اند.
جواد خیابانی و مزدک میرزایی که به‌طرز محسوسی گرفتار این افت شده‌اند به‌طوری که دیدن یک بازی 90 دقیقه‌ای با گزارش هرکدام از این عزیزان واقعا کار دشواری است. پیمان یوسفی نیز که به آنچه دوست داشت یعنی اجرا چسبیده و به نظر می‌رسد دیگر علاقه‌ای به گزارش ندارد.
جوانان این عرصه هم که عملا محلی از اعراب را از خود بروز نداده‌اند. این جوانان یا اطلاعات دارند و تکنیک و استعداد این کار را ندارند یا برعکس، صدای خوبی دارند ولی از فوتبال سردر نمی‌آورند. گزارشگر چهارشنبه به دسته دوم تعلق داشت. حالا چرا این دوست عزیز برای این بازی به این حساسی انتخاب شده بود مشخص نیست.
به نوشته تهران امروز؛ در یک سو، رئال مادرید اسپانیا و در سوی دیگر آث میلان ایتالیا. بله همه چیز مهیای یک شب رویایی بود به‌خصوص اینکه بارسلونا شب پیش در نیوکمپ تحقیر شده بود. با تمام این پشتوانه‌های قوی ذهنی پای گیرنده‌هایمان نشستیم به امید سپری کردن لذتبخش‌ترین 90 دقیقه ماه که ناگهان فهمیدیم نه از این خبرها نیست.
موضوع، باخت رئال مادرید و نبود کریس رونالدو نیست که آتش به جان نگارنده زد! موضوع آقای گزارشگری بود که برای بازی به این حساسی انتخاب کرده بودند. بدتر از این نمی‌شد. در حالی که تلویزیون از نظر گزارشگر مسابقات فوتبال و مسابقات ورزشی شرایط خوبی ندارد و اگر عادل فردوسی‌پور را هم از این مجموعه بگیریم، کار بدتر از این هم خواهد شد، برای این بازی حتی مزدک میرزایی را انتخاب نکرده بودند.
باورتان نمی‌شود، نمی‌دانم بازی را دیدید یا عطای دیدنش را به لقایش بخشیدید اما گزارش این بازی را حتی به جواد خیابانی و پیمان یوسفی هم نداده بودند. به جان خودم حتی علیرضا علی‌فر را هم برای این بازی برنگزیده بودند.
خداشاهد است که اسم این دوست‌مان را نمی‌دانیم و خداییش هم آن بنده خدا مقصر نیست اگر گزارش این بازی که هیچ بازی مس رفسنجان و ماشین‌سازی تبریز را هم به من بدهند با کله می‌پذیرم و اینگونه بود که 90 دقیقه بازی قوهای سپید و روسونری تا حد یک بازی از لیگ دسته دوم باشگاه‌های تهران در نظر بیننده نزول کرد.
جناب گزارشگر که گویی علاقه زیادی به فوتبال نداشت احتمالا در حالی که در ذهنش این کار را کار بیهوده و دویدن الکی 22 نفر دنبال یک توپ می‌دانست، پشت رل نشسته بود و در حالی که سانتیاگو برنابئو داشت از فرط هیجان و استرس منفجر می‌شد ایشان پا را روی پا انداخته و با آرامش خاصی از مسائلی به‌جز مسابقه فوتبال حرف می‌زد.
انگار نه انگار که میلیون‌ها انسان آن شب چشم به تلویزیون دوخته‌اند و البته چندصدهزار نفر در ایران گزارش ایشان را می‌شنوند. چاره چیست یا باید صدای تلویزیون را ببندید یا آنکه 90 دقیقه صدای نابه‌هنجار گزارشگر را تحمل کنید. جالب است که در این شرایط صدای ورزشگاه سانتیاگو برنابئو را هم بسته بودند تا همه چیز نور علی نور باشد.
یک صدای وهم‌آلود و تکراری از تماشاگرانی که معلوم نبود مال کدام تیم و مربوط به چه بازی است در طول 90 دقیقه به طرز آشکاری بیننده را آزار داد. در این میان بد نیست نکته‌ای را به صداوسیما پیشنهاد دهیم. این دوستان که عزم راسخی را از خود جهت اصلاح ورزش آن هم از طریق برنامه‌سازی به رخ همگان کشیده‌اند بد نیست کمی هم جهت نگاه‌شان را به سوی خودشان گردانده و برنامه‌هایی را جهت نقد مسائل برنامه‌های ورزشی تلویزیون تولید کنند.
گزارشگری در تلویزیون ایران یکی از مسائل مهم و البته یکی از بزرگ‌ترین مشکلات به‌شمار می‌‌آید. غیر از عادل فردسی‌پور که واقعا گزارشگر خوب و در حد استاندارد است، بقیه دوستان گزارشگر نه‌تنها پیشرفتی نکرده‌اند بلکه به میزان قابل توجهی پسرفت کرده‌اند.
جواد خیابانی و مزدک میرزایی که به‌طرز محسوسی گرفتار این افت شده‌اند به‌طوری که دیدن یک بازی 90 دقیقه‌ای با گزارش هرکدام از این عزیزان واقعا کار دشواری است. پیمان یوسفی نیز که به آنچه دوست داشت یعنی اجرا چسبیده و به نظر می‌رسد دیگر علاقه‌ای به گزارش ندارد.
جوانان این عرصه هم که عملا محلی از اعراب را از خود بروز نداده‌اند. این جوانان یا اطلاعات دارند و تکنیک و استعداد این کار را ندارند یا برعکس، صدای خوبی دارند ولی از فوتبال سردر نمی‌آورند. گزارشگر چهارشنبه به دسته دوم تعلق داشت. حالا چرا این دوست عزیز برای این بازی به این حساسی انتخاب شده بود مشخص نیست.