رضا تیموری
رسانه های دیجیتال از اقتضائات عصر ارتباطات هستند و همزمان با گسترش فناوری های نوین ارتباطی، این نوع رسانه ها در جوامع مختلف ظهور پیدا کردند البته به فراخور نقشی که بر عهده دارند تامین کننده اطلاعات به مردم در حوزه های مختلف نیز هستند.
کارکرد رسانه های دیجیتال محدود به نرم افزارهای آموزشی و کمک آموزشی نیست، رسانه های خبری آنلاین و سایت های اطلاع رسانی هم از کارکردهای رسانه های دیجیتال هستند که میزان اثرگذاری و آگاهی بخشی آنها به مخاطبان فضای مجازی، بیشتر از دیگر کارکرد آن است.
در کشور ما فراوان اند رسانه های که به شکل رسمی و غیر رسمی در فضای مجازی کار می کنند، البته از بدو ورود آنان که در حوزه سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و دینی فعالیت می کنند و در واقع نقش جایگزین مطبوعات را بر عهده گرفته اند.
هر روز که می گذرد بر تعداد سایتهای خبری-تحلیلی ، آموزشی-فرهنگی افزوده می شود بطوری که امروز برخی از رشد قارچی!! آن سخن گفته اند.
از دلایل تکثیر این گونه رسانه ها، سهولت در راه اندازی و عدم محدودیت نسبت به دیگر رسانه ها نظیر خبرگزاری و مطبوعات است. به همین دلیل رسانه های دیجیتال در عرض چند روز و در قالب گروههای چند نفره می توانند شروع بکار کنند.
اما از چند سال گذشته تا امروز که روی آوردن به این نوع رسانه ها در کشور بیشتر شده، چه نگاهی بر این نوع رسانه ها توسط مسئولان حاکم بوده است؟
با نگاهی به عملکرد مسئولان و دستگاههای تصمیم گیرنده به این نکته اساسی دست می یابیم که نگاه به رسانه های دیجیتال نگاه تهدیدی است نه نگاه فرصت.
طبیعی است وقتی این نگاه حاکم باشد مسئولان فقط از پلیس اینترنت و مرکز مبارزه با جرائم اینترنتی می گویند (که در جای خودش نیاز به اقدامات پیشگیرانه نیاز است) و هیچ حمایت مادی و معنوی از آنها بعمل نیاورند.
در واقع می توان گفت سایتهای خبری فرزندان ناتنی عرصه اطلاع رسانی در کشورمان از نگاه برخی متولیان و مسئولان هستند و تا این نگاه تغییر نکند نمی توان از فرصتهای رسانه های دیجیتال حرفی زد.
با گذشت چند سال از عمر این نوع رسانه ها، هنوز قانون مشخصی برای آن نداریم و علی رغم تذکرهای به جا یا نابجا، تا امروز قانونی برای آن نوشته یا تصویب نشده و باید با رسانه ای غیر از جنس خود (قانون مطبوعات) که سنخیتی با آن ندارد پیروی کند.
در حوزه نظارت هم وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی تنها به راه اندازی سایتی به نام ساماندهی بسنده کرده است. سایتهای خبری - تحلیلی گویی تنها با چند واژه عجین شده اند : تذکر در قالب شفاهی و کتبی ، فیلتر ، محکومیت ، بسته شدن فضای مجازی و ...
گردانندگان سایتهای خبری پس از سالها متوجه شده اند که در حوزه نظارت باید پاسخگو باشند اما دریغ از یک حمایت کوچک مادی و معنوی. با این اوصاف این سئوال پیش می آید که با توجه به کارکرد اطلاع رسانی و آگاهی بخشی سایت های اینترنتی در حوزه های فرهنگی، سیاسی، اجتماعی، علمی و دینی آیا مستحق حمایت های مشابه آنچه بر خبرگزاری ها و مطبوعات می گذرد نیستند و تنها باید بر آنها نظارت صورت بگیرد و حمایتی نشوند؟!
با توجه به شروع به کار دولت دهم دست اندرکاران و متولیان در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی باید تکلیف این رسانه ها را که کم هم نیستند را روشن نمایند.
مجلس شورای اسلامی نیز می بایست در فکر قانونی مستقل از قانون مطبوعات برای رسانه های دیجیتال که در حال حاضر تاثیر گذاری و میزان نفوذ آنها بیشتر از مطبوعات است باشد، اگرچه برخی اعتقاد دارند که نیازی به قانون در حوزه رسانه های دیجیتال نداریم و کافی است بندی به قانون مطبوعات اضافه کنیم و رسانه های دیجیتال را مشمول آن کنیم. شاید این کار راحتی باشد اما منطقی نیست رسانه ای که در فضای سایبر کار می کند ملزومات و اقتضائات خاص خود را دارد.
آری؛ به فراخور نقشی که سایتهای اطلاع رسانی بر عهده دارند هم نیازمند حمایت و توجه اند و هم نظارت و قانون.
منبع: دریا نیوز

ما را دنبال کنید

به اشتراک گذاری این مطلب!
مطالب مرتبط
نظرات
کاربر مهمان -> 1388/08/23
پاسخ

واقعا مطلب درستی است واقعا چرا ارشاد به فکر سایتهای خبری نیست

کاربر مهمان -> 1388/08/24
پاسخ

سلام . رسانه ها خطری ندارند. اطلاعات و آمار در ایران خام و ناهماهنگ و آشفته ارائه می شود و اگر با این اطلاعات هر رسانه ای بخواهد تحلیلی داشته باشد ، خطر شروع می شود !!!

کاربر مهمان -> 1388/08/25
پاسخ

سایت های خبری هم مفید هستند و هم مضر از آنجا که قانون مشخصی ندارند همانطور که در متن آمده است هر کس و هر نهادی و هر دستگاهی بدون آن که لزوما پشتوانه تخصصی از جهت نیروی متخصص، نگاه خبری و اطلاع رسانی داشته باشد با راه اندازی یک سایت اینترنی و پسوند "نا" مخفف نیوز ایجنسی، می شود خبرگزاری آنوقت انتظار دارد که در همه رخدادهای خبری (البته هر کدام را که خواست) دعوتش کنند، در هر زمینه ای اظهار نظر کند و خود را در حد خبرگزاری های قدیمی یا تخصصی می داند. ابتدا باید شرایط اولیه این نوع خبرگزاری ها تعریف شود که مثل تصدی یا راه اندازی یک مرکز درمانی یا بهداشتی و ... فرد مسئول اولیه چه حداقل هایی از نیروی انسانی و تجهیزاتی داشته باشد، در چه حوزه هایی می تواند کار کند و نهاد مسئول هم هر از گاهی مثلا هر 3 ماه آمار مراجعه به آن سایت و رسانه هایی که از آن استفاده کرده اند را در معرض دید قرار دهد تا مشخص شود تا چه حد آن سایت مورد اقبال بوده، کاری که در مورد مقالات علمی انجام شده و هر سال پر ارجاع ترین دانشمندان و مقالات معرفی می شوند. اما هم اکنون چون قانون مشخصی بر راه اندازی، ادامه کار و اقبال مردم دیده نمی شود، فعالیت این پایگاههای اطلاع رسانی ترکیبی از خوب و بد است. در مجلات علمی برای مثال وقتی چند شماره از آن منتشر شد، صاحب امتیاز مجله را برای داده رتبه ترویجی یا علمی پژوهشی که هر کدام موجب امتیاز برای نویسندگان مقالات می شود، به دبیرخانه وزارت خانه مربوطه می دهد ولی اینجا چه سایت و چه روزنامه تا وقتی که از هر منبعی پول به آن برسد چه تیراژش 2000 عدد یا مراجعش 5 نفر در روز باشد و چه تیراژ میلیونی فرقی نمی کند.

کاربر مهمان -> 1388/08/27
پاسخ

بستگی دارد برای کی قلم بزنی اگر برای مشایی ها بزنی فرصته در غیر اینصورت تهدیده ؟ هرکه باماست فکر جیب خود شه هرکه با مانیست دشمن ماست ( بوش لعنتی )

نظر شما

نظرهای حاوی توهین، افترا یا نوشته‌شده با حروف لاتین (فینگلیش) منتشر نمی‌شوند.

نظرسنجیآرشیو
نظرسنجی
آخرین اخبار
پربازدیدترین عناوین