1- انگار فوتبال ما عین سیاست ماست و سیاست ما عین فوتبالمان. انگار تب و تاب سیاست و فوتبال به هم ربط دارد و هرکدام دچار بحران شود، دیگری خودش را نشان می‌دهد و طرفین را وادار می‌کند تا به هم واکنش نشان دهند. فوتبال بدون زیرساخت و بی‌هدف ایرانی همان سیاست ایرانی است که اصلا دسته‌بندی‌ها و گروه‌هایش را نمی‌توان تشخیص داد.
2- روزی که گفتند «دنیای‌فوتبال» نباشد، شاید اوضاع سیاسی اجتماعی کشور در آن بی‌تاثیر نبود. به هرحال روزنامه دنیای فوتبال در دوران جدیدش سعی کرد رویه‌ای متفاوت در پی بگیرد، فوتبال را از سطح به عمق بردیم و اعلام کردیم مشکل فوتبال ایران نه ستاره‌ها، نه زمین‌ها، نه هواداران بلکه مدیرانش هستند.
مدیرانی که پول‌های بی‌حساب و کتاب را یک جا دیدند و دست و پایشان را گم کردند، مدیرانی که بازیکنان 20 میلیونی را 200 میلیون خریدند، مدیرانی که پاسخگوی هیچ رسانه و نهادی نبودند، مدیرانی که مشخص نشده از کدام کانال وارد فوتبال شدند، مدیرانی که «مدیرهزینه‌ها» بودند، مدیرانی که به دلالان بها دادند، مدیرانی که فوتبال امروز محصول مدیریتشان است. روزنامه دنیای فوتبال نوک پیکان انتقاداتش را به سمت مدیریت فوتبال برد و هیچ مدیری را در امان نگذاشت.
3- انگار «دنیای‌فوتبال» به هدف زده بود چراکه از آن روز فشارهای جانبی آغاز شده بود، هر روز شکایتی جدید، هر روز نامه‌ای محرمانه برای وزارت ارشاد. قلم‌ها به سمت «افشاگری» رفته بود چرا که فوتبال اسیر «مصلحت‌هایی» شده بود که مشخص نبود از کجا شانتاژ می‌شود، مصلحت‌هایی از جنس ننوشتن، ندیدن و نفهمیدن.
روزی از ریزهزینه‌های باشگاه‌هاییی نوشتیم که تا دیروز دست‌نیافتنی بودند، از صحبت‌های فردی نوشتیم که حرف‌هایش در جلسات خصوصی و عمومی تفاوت دارد، از مدیریت فردی نوشتیم که باشگاه‌های دولتی را ناگهان خصوصی و شاید اختصاصی می‌کند و به نام خودش به فروش می‌رساند، از جادو و جادوگری نوشتیم و اینکه چه کسانی از آن ارتزاق میکنند اما نتیجه چه شد؟ مدیران زاییده مدیریت دولتی به دولت پناه بردند و اهرم فشار بر سر دنیای فوتبال فرود آوردند، با نامه‌های محرمانه، با نامه‌های فوری، چرا که هدف درست انتخاب شده بود.
4- نسل «دنیای‌فوتبال» در دوران جدید انتشار البته زاده شد، نسلی که تمام سعی‌اش این بود از زدوبندهای مرسوم در فوتبال فاصله بگیرد و اسیر دلالی نشود، نسلی که نمی‌توان کاور پولی و رابطه‌ای را روی قلمشان دید. نسلی که البته بعد از توقف انتشار روزنامه نتوانست خودش را راضی کند در رسانه دیگری قلم بزند و برای همین نویسندگان سرویس‌های مختلف روزنامه بیکار مانده‌اند به امید انتشار مجدد روزنامه.
آنها فعلا دنیای «بیفوتبالی» را تحمل میکنند تا شاید «دنیای فوتبال» برگردد. بازگشتی که مطمئنا با همان نگاه عمق‌گرا و مدیریتی خواهد بود. نسلی که به دنبال افشاگری، پرده برداشتن از چهره فوتبال کثیف و رو کردن دست مدیرانش است. ما متعهد خواهیم ماند.
2- روزی که گفتند «دنیای‌فوتبال» نباشد، شاید اوضاع سیاسی اجتماعی کشور در آن بی‌تاثیر نبود. به هرحال روزنامه دنیای فوتبال در دوران جدیدش سعی کرد رویه‌ای متفاوت در پی بگیرد، فوتبال را از سطح به عمق بردیم و اعلام کردیم مشکل فوتبال ایران نه ستاره‌ها، نه زمین‌ها، نه هواداران بلکه مدیرانش هستند.
مدیرانی که پول‌های بی‌حساب و کتاب را یک جا دیدند و دست و پایشان را گم کردند، مدیرانی که بازیکنان 20 میلیونی را 200 میلیون خریدند، مدیرانی که پاسخگوی هیچ رسانه و نهادی نبودند، مدیرانی که مشخص نشده از کدام کانال وارد فوتبال شدند، مدیرانی که «مدیرهزینه‌ها» بودند، مدیرانی که به دلالان بها دادند، مدیرانی که فوتبال امروز محصول مدیریتشان است. روزنامه دنیای فوتبال نوک پیکان انتقاداتش را به سمت مدیریت فوتبال برد و هیچ مدیری را در امان نگذاشت.
3- انگار «دنیای‌فوتبال» به هدف زده بود چراکه از آن روز فشارهای جانبی آغاز شده بود، هر روز شکایتی جدید، هر روز نامه‌ای محرمانه برای وزارت ارشاد. قلم‌ها به سمت «افشاگری» رفته بود چرا که فوتبال اسیر «مصلحت‌هایی» شده بود که مشخص نبود از کجا شانتاژ می‌شود، مصلحت‌هایی از جنس ننوشتن، ندیدن و نفهمیدن.
روزی از ریزهزینه‌های باشگاه‌هاییی نوشتیم که تا دیروز دست‌نیافتنی بودند، از صحبت‌های فردی نوشتیم که حرف‌هایش در جلسات خصوصی و عمومی تفاوت دارد، از مدیریت فردی نوشتیم که باشگاه‌های دولتی را ناگهان خصوصی و شاید اختصاصی می‌کند و به نام خودش به فروش می‌رساند، از جادو و جادوگری نوشتیم و اینکه چه کسانی از آن ارتزاق میکنند اما نتیجه چه شد؟ مدیران زاییده مدیریت دولتی به دولت پناه بردند و اهرم فشار بر سر دنیای فوتبال فرود آوردند، با نامه‌های محرمانه، با نامه‌های فوری، چرا که هدف درست انتخاب شده بود.
4- نسل «دنیای‌فوتبال» در دوران جدید انتشار البته زاده شد، نسلی که تمام سعی‌اش این بود از زدوبندهای مرسوم در فوتبال فاصله بگیرد و اسیر دلالی نشود، نسلی که نمی‌توان کاور پولی و رابطه‌ای را روی قلمشان دید. نسلی که البته بعد از توقف انتشار روزنامه نتوانست خودش را راضی کند در رسانه دیگری قلم بزند و برای همین نویسندگان سرویس‌های مختلف روزنامه بیکار مانده‌اند به امید انتشار مجدد روزنامه.
آنها فعلا دنیای «بیفوتبالی» را تحمل میکنند تا شاید «دنیای فوتبال» برگردد. بازگشتی که مطمئنا با همان نگاه عمق‌گرا و مدیریتی خواهد بود. نسلی که به دنبال افشاگری، پرده برداشتن از چهره فوتبال کثیف و رو کردن دست مدیرانش است. ما متعهد خواهیم ماند.
سردبیر روزنامه دنیای فوتبال