یکی از نشانه‌های مدیریت ناکارآمد «عدم ثبات فکری و عملکرد اندک» است. آن‌ها معمولا سعی میکنند دیگران را مقصر بدانند یا آن را به قضا و قدر بسپارند. مقالات متعددی در این باره وجود دارد، بسیاری از این مدیران با توسل به مکانیسم دفاعی، سعی در کنترل منتقدان خود دارند.
نمونه این دست مدیران در ورزش و فوتبال ایران فراوان است. سال‌هاست این مدیران تلاش میکنند فوتبال ایران را مدیریت کنند، یکی لیست را به AFC ارسال نمی‌کند و موجبات حذف استقلال را فراهم می‌کند، بعدی تراکتورسازی را از فصل نقل و انتقالات محروم و دیگری پرسپولیس را در آستانه حساس‌ترین بازی تاریخش به سرنوشتی نامعلوم دچار می‌کند.
مهدی طارمی علاوه بر دق دادن هواداران در اوت زدن توپ‌هایی که به سادگی می‌توان وارد دروازه کرد، این بار گل به خودی زده. او که با هزار سلام و صلوات در ابتدای فصل راضی شد در پرسپولیس بماند، این بار با ندانم کاری موجبات محرومیت باشگاه را نیز فراهم کرده است. حال تصور کنید یک بازیکن از این شرایط سواستفاده کند و مبلغ قراردادش را دو برابر، مهدی طارمی می‌تواند پاسخگوی آسیبی که به باشگاه می‌زند، باشد؟
طارمی درباره اتفاق رخ داده گفته حتما خیریتی در کار بوده است، طارمی گناهی ندارد، مشکل این است که مدیریت در فوتبال ایران «مدیریت خیریتی» است. یک روز وزیر تصمیم می‌گیرد مدیرعاملی استقلال را به افتخاری خیرات بدهد و ترکاشوند، معاون اقتصادی باشگاه و خمارلو مدیریت روابط عمومی را از طاهری خیرات بگیرد. شما می‌توانید اشتباه کنید و دیگران را مقصر بدانید. هر اتفاقی رخ داد قطعا خیریتی در کار بوده است.
مدیریت اشتباه در ورزش ایران سال‌هاست که روزگار سیاهی را برای هواداران به وجود آورده است. کاش رسانه‌ها هم بتوانند ازادانه و بدون توجه به تهدید‌های برخی از مدیران، هواداران و بوقچی‌ها انتقاد کنند و وقتی در دادسرای رسانه حاضر شدند بگویند خیریتی در کار بوده. کاش بازیکنان و مدیرانی که هر اتفاقی را به خیریت و شرّیت ربط می‌دهند، کمی هم با عقل و منطق خود تصمیم‌گیری کنند. این خیریت، عین شر است.
منبع:بانک ورزش