این روزها آنقدر دلیل و بهانه برای مانتویی شدن دختران چادری وجود دارد که حتی پدر و مادرهای سخت گیر را می شود مجاب کرد و بی خیال چادر شد.
کدام پدری می تواند جلو بهانه دست و پا گیر بودن چادر در عبور و مرور، بخصوص در شهری مثل تهران با آن اتوبوس های همیشه شلوغ و فشار جمعیت صبح و غروبش در مترو، مقاومت کند؟ حالا فرض کنید خانم چادری جوانی بخواهد کودکش را هم بغل کند و سوار اتوبوس شود!
کدام مادری می تواند بپذیرد که که دخترش کیف سنگین لب تاپ و کتاب و دیگر لوازم خاص زنانه در یک دست و گوشی موبایل در دست دیگر، چادر هم سرش کند و از عهده نگهداشتنش در این شلوغی بربیاید؟
کارشناسان و روانشناسان! می گویند که رنگ تکراری و سیاه چادرها اصلا برای روحیه حساس جوان های این دوره و زمانه مناسب نیست، و حتی چادرهای جدید اعم از ایرانی و ملی و دانشجویی، با وجود تنوع در مدل نتوانستند تغییری در رنگ چادرها ایجاد کنند. کدام پدر و مادری می تواند این مسئله را تحمل کند و مانع از برداشتن چادر سیاه شود؟
به همه این دلایل درست و غلط، هوای گرم تابستان ها را هم اضافه کنید. گاهی فقط با نگاه کردن به چادر سیاه در هوای داغ تیر و مرداد ماه به آدم احساس خفه شدگی دست می دهد، چه رسد به اینکه بخواهی در آن گرما چادر سر کنی.
اینها بخشی از حرفهای عادی و نه روشنفکرانه ای! است که می تواند هر دختر چادری را مانتو پوش کند. اما حرفهای دیگری هم این وسط هست که کمتر گفته می شود.
بعضی چیزها، بعضی لباس ها، بعضی رفتارها علاوه بر جایگاه واقعی شان ارزش های نهفته دیگری هم دارند. مثلا پلاکی که در جبهه به گردن می انداختند برای شناسایی افراد بود ولی بعد از جنگ نمادی شد برای روحیه ایثار و شهادت طلبی.
همین پلاک در فیلم های سینمایی هم جایگاه خاصی پیدا کرد که با کارکرد اولیه اش متفاوت بود و در عین اینکه با آن متضاد نبود، به نحوی ارزش معنوی هم پیدا کرد که حالا مهمتر از کارکرد اولش است. چادرهای مشکی که این روزها بر سر دختران و زنان ایرانی است هم همین حکم را پیدا کرده.
در دین اسلام اصراری به استفاده از چادر یا غیر آن نیست بلکه مهم حفظ حجاب با رعایت شرایط و حدودی است که در رساله ها آمده و اصل حجاب و پوشیدگی می تواند با مقنعه و مانتو هم رعایت شود، اما در همین روزها و با توجه به همه تهاجم ها و شبیخون های فرهنگی و غیر فرهنگی، استفاده از چادر دیگر فقط به عنوان حجاب مطرح نیست بلکه ارزش های معنوی دیگری برای آن وجود دارد که مهمتر از هدف ابتدایی است. اشتباه نشود قرار نیست دختران مانتویی را زیر سوال ببریم. چرا که در تدین آنها هم شکی نیست و مانتویی بودن منافاتی با مسلمانی ندارد، بلکه بحث ما بحث حفظ نمادهای دینی و ملی است.
چادر پوشش اختصاصی زنان مسلمان و مخصوصا شیعیان است و در هیچ دین دیگری این چنین لباسی وجود ندارد و پیوند این لباس با فرهنگ ایرانی شگفت انگیز است. به همین خاطر است که حالا می شود ادعا کرد چادر تبدیل به نماد دختر مسلمان ایرانی شده که اعلام کننده یک نوع عقیده مذهبی روشن و محکم است.
دختری که چادر سرش می کند نوعی نشانه مذهبی را همراه خودش دارد که تنها مخصوص همین مذهب و فرهنگ است. دختری که چادر سرش می کند و به دانشگاه می رود بلند اعلام می کند که من مسلمانم و به آداب دینم پایبندم و هیچ بهانه ای نمی تواند این پایبندی را سست کند. درس خواندن و کلاس رفتن هم مانعی نخواهد بود. حالا می خواهد کلاس درس معارف باشد یا کلاس نقاشی و خطاطی.
دختر جوانی که در گرمای تابستان و در شلوغی اتوبوس و مترو چادرش را محکم نگه می دارد و حتی به دندان می گیرد بلند داد می زند که از اینکه نشان دهد که مومن و مقید به آداب اسلامی است ترسی ندارد و خجالت نمی کشد. مادر جوانی که بچه در آغوش دارد و با سختی چادرش را روی سرش نگه می دارد فریاد می زند که گاهی وقت ها حفظ و زنده نگه داشتن برخی نماد های مذهبی مهمترین مسئله فرهنگی می تواند باشد که فقط از عهده برخی از انسان ها بر می آید...
بالاخره بعضی چیزها در دین اسلام واجب کفایی است و حفظ چادر در فرهنگ اسلامی کمتر از آن چیزها نیست. حالا باید به همه دختران چادری که با اعتقادشان و بدون هیچ زور و اجباری چادر سرشان می کنند افتخار کرد و گفت: خانم چادرت را محکم بچسب.
کدام پدری می تواند جلو بهانه دست و پا گیر بودن چادر در عبور و مرور، بخصوص در شهری مثل تهران با آن اتوبوس های همیشه شلوغ و فشار جمعیت صبح و غروبش در مترو، مقاومت کند؟ حالا فرض کنید خانم چادری جوانی بخواهد کودکش را هم بغل کند و سوار اتوبوس شود!
کدام مادری می تواند بپذیرد که که دخترش کیف سنگین لب تاپ و کتاب و دیگر لوازم خاص زنانه در یک دست و گوشی موبایل در دست دیگر، چادر هم سرش کند و از عهده نگهداشتنش در این شلوغی بربیاید؟
کارشناسان و روانشناسان! می گویند که رنگ تکراری و سیاه چادرها اصلا برای روحیه حساس جوان های این دوره و زمانه مناسب نیست، و حتی چادرهای جدید اعم از ایرانی و ملی و دانشجویی، با وجود تنوع در مدل نتوانستند تغییری در رنگ چادرها ایجاد کنند. کدام پدر و مادری می تواند این مسئله را تحمل کند و مانع از برداشتن چادر سیاه شود؟
به همه این دلایل درست و غلط، هوای گرم تابستان ها را هم اضافه کنید. گاهی فقط با نگاه کردن به چادر سیاه در هوای داغ تیر و مرداد ماه به آدم احساس خفه شدگی دست می دهد، چه رسد به اینکه بخواهی در آن گرما چادر سر کنی.
اینها بخشی از حرفهای عادی و نه روشنفکرانه ای! است که می تواند هر دختر چادری را مانتو پوش کند. اما حرفهای دیگری هم این وسط هست که کمتر گفته می شود.
بعضی چیزها، بعضی لباس ها، بعضی رفتارها علاوه بر جایگاه واقعی شان ارزش های نهفته دیگری هم دارند. مثلا پلاکی که در جبهه به گردن می انداختند برای شناسایی افراد بود ولی بعد از جنگ نمادی شد برای روحیه ایثار و شهادت طلبی.
همین پلاک در فیلم های سینمایی هم جایگاه خاصی پیدا کرد که با کارکرد اولیه اش متفاوت بود و در عین اینکه با آن متضاد نبود، به نحوی ارزش معنوی هم پیدا کرد که حالا مهمتر از کارکرد اولش است. چادرهای مشکی که این روزها بر سر دختران و زنان ایرانی است هم همین حکم را پیدا کرده.
در دین اسلام اصراری به استفاده از چادر یا غیر آن نیست بلکه مهم حفظ حجاب با رعایت شرایط و حدودی است که در رساله ها آمده و اصل حجاب و پوشیدگی می تواند با مقنعه و مانتو هم رعایت شود، اما در همین روزها و با توجه به همه تهاجم ها و شبیخون های فرهنگی و غیر فرهنگی، استفاده از چادر دیگر فقط به عنوان حجاب مطرح نیست بلکه ارزش های معنوی دیگری برای آن وجود دارد که مهمتر از هدف ابتدایی است. اشتباه نشود قرار نیست دختران مانتویی را زیر سوال ببریم. چرا که در تدین آنها هم شکی نیست و مانتویی بودن منافاتی با مسلمانی ندارد، بلکه بحث ما بحث حفظ نمادهای دینی و ملی است.
چادر پوشش اختصاصی زنان مسلمان و مخصوصا شیعیان است و در هیچ دین دیگری این چنین لباسی وجود ندارد و پیوند این لباس با فرهنگ ایرانی شگفت انگیز است. به همین خاطر است که حالا می شود ادعا کرد چادر تبدیل به نماد دختر مسلمان ایرانی شده که اعلام کننده یک نوع عقیده مذهبی روشن و محکم است.
دختری که چادر سرش می کند نوعی نشانه مذهبی را همراه خودش دارد که تنها مخصوص همین مذهب و فرهنگ است. دختری که چادر سرش می کند و به دانشگاه می رود بلند اعلام می کند که من مسلمانم و به آداب دینم پایبندم و هیچ بهانه ای نمی تواند این پایبندی را سست کند. درس خواندن و کلاس رفتن هم مانعی نخواهد بود. حالا می خواهد کلاس درس معارف باشد یا کلاس نقاشی و خطاطی.
دختر جوانی که در گرمای تابستان و در شلوغی اتوبوس و مترو چادرش را محکم نگه می دارد و حتی به دندان می گیرد بلند داد می زند که از اینکه نشان دهد که مومن و مقید به آداب اسلامی است ترسی ندارد و خجالت نمی کشد. مادر جوانی که بچه در آغوش دارد و با سختی چادرش را روی سرش نگه می دارد فریاد می زند که گاهی وقت ها حفظ و زنده نگه داشتن برخی نماد های مذهبی مهمترین مسئله فرهنگی می تواند باشد که فقط از عهده برخی از انسان ها بر می آید...
بالاخره بعضی چیزها در دین اسلام واجب کفایی است و حفظ چادر در فرهنگ اسلامی کمتر از آن چیزها نیست. حالا باید به همه دختران چادری که با اعتقادشان و بدون هیچ زور و اجباری چادر سرشان می کنند افتخار کرد و گفت: خانم چادرت را محکم بچسب.