حدود سال 1996 بود که تیم ملی ایران در مسابقات قهرمانی آسیا شرکت کرد. زمانی که همین شاهرخ شهنازی تازه رئیس فدراسیون شده بود، آن زمان یعنی نزدیک به 14 سال پیش ایران هشتم آسیا شد و پس از آن مقام‌های ایران در آسیا بهتر از پانزدهم، چهاردهم، سیزدهم و سال گذشته، دهم نبود و امسال هم که نهم شدیم بنابراین چنین کارنامه‌ای نیاز به تحلیل ندارد و هر فرد غیرورزشی می‌فهمد که این فدراسیون کارایی ندارد و نیرویی در راس آن نیست که بتواند پینگ‌پنگ را به جلو ببرد. تحلیل از این شفاف‌تر نمی‌شود علتش هم یکی، دو تا نیست.
به نوشته تهران امروز؛ برای حرکت رو به جلوی یک ورزش سه عامل نیاز است؛ اول پول، دوم نیروی انسانی متخصص و کارآمد و سوم نیروی علمی. در این فدراسیون مشکل مالی خاصی وجود ندارد و آقای شهنازی از 10، 15 جا پول می‌گیرد اما در نقطه مقابل نیروی علمی و متخصص اصلا ندارد. نیروهای متخصص هستند اما افراد درجه سه، چهار و پنج!
ایشان نیروهای درجه یک و دو را که در اختیار داشته به خاطر بی‌کفایتی و ضعف مدیریتش نتوانست حفظ کند. افرادی هم که الان بیرون هستند به این خاطر نیست که فخر می‌فروشند و ناز می‌کنند بلکه افراد بیرون که متخصصان درجه یک هستند به ایشان اعتماد ندارند. از سه سال پیش همین آقای شهنازی به طرق مختلف و حتی پیشنهاد حقوق‌های آنچنانی از من دعوت می‌کند که به فدراسیون برگردم.
من هم که عشقم این کار است و افتخار می‌کنم به کشورم کمک کنم با این حال هرگز چنین خواسته‌ای را نپذیرفتم. بهترین نیروهای پنگ‌پنگ بیرون هستند و در عوض فدراسیون به یک محل کار فامیلی تبدیل شده است. شوهر خواهر آقای شهنازی هم که آقای ثقفی باشد عضو هیات رئیسه فدراسیون است که اصلا نمی‌داند پینگ‌پنگ را چطور می‌نویسند.
یک فدراسیون برای اینکه قوی و مطرح باشد احتیاج به کمیته‌های قوی و مختلف دارد که البته در حال‌حاضر هیچ کدام از آنها در فدراسیون وجود ندارد، کمیته‌هایی مثل آموزش مربیان، فنی و از این قبیل. ریشه اصلی این اتفاقات حضور افراد غیرورزشی در حوزه ورزش است که از طریق رفیق‌بازی و باندبازی وارد این عرصه شده‌اند و هیچ درکی از ورزش ندارند.
الان سه سال است که آقایان ضعف‌شان را پشت نوشاد عالمیان پنهان کرده‌اند که در سطح جوانان که هیچ محلی از اعراب ندارد و در تورنمنت‌های بین‌المللی مقام کسب می‌کند. قهرمانی وقتی ارزش پیدا می‌کند که در سطح بزرگسالان باشد نه نوجوانان و جوانان.
الان هم آقایان توجیه‌شان این است که قدرت‌های برتر جهان مثل چین، کره و ژاپن در آسیا هستند. مگر در والیبال و بسکتبال قدرت‌های مطرح جهان در آسیا نیستند؟ چطور آنها پیشرفت کردند و آن قدرت‌ها را کنار زدند اما پینگ‌پنگ پس از 14 سال حضور این آقا هنوز نتوانسته مقام هشتمی‌اش را تکرار کند؟
آقای شهنازی سالن بزرگ پینگ‌پنگ امجدیه را مثل سینما سئانس‌بندی کرده و به ادارات و بانک‌ها اجاره داده تا علاقه‌مندان به پینگ‌پنگ جایی برای تمرین نداشته باشند. فدراسیون شهنازی به جای پرورش استعدادها به تجارت میز ، تور ، راکت و توپ روی آورده است.
به نوشته تهران امروز؛ برای حرکت رو به جلوی یک ورزش سه عامل نیاز است؛ اول پول، دوم نیروی انسانی متخصص و کارآمد و سوم نیروی علمی. در این فدراسیون مشکل مالی خاصی وجود ندارد و آقای شهنازی از 10، 15 جا پول می‌گیرد اما در نقطه مقابل نیروی علمی و متخصص اصلا ندارد. نیروهای متخصص هستند اما افراد درجه سه، چهار و پنج!
ایشان نیروهای درجه یک و دو را که در اختیار داشته به خاطر بی‌کفایتی و ضعف مدیریتش نتوانست حفظ کند. افرادی هم که الان بیرون هستند به این خاطر نیست که فخر می‌فروشند و ناز می‌کنند بلکه افراد بیرون که متخصصان درجه یک هستند به ایشان اعتماد ندارند. از سه سال پیش همین آقای شهنازی به طرق مختلف و حتی پیشنهاد حقوق‌های آنچنانی از من دعوت می‌کند که به فدراسیون برگردم.
من هم که عشقم این کار است و افتخار می‌کنم به کشورم کمک کنم با این حال هرگز چنین خواسته‌ای را نپذیرفتم. بهترین نیروهای پنگ‌پنگ بیرون هستند و در عوض فدراسیون به یک محل کار فامیلی تبدیل شده است. شوهر خواهر آقای شهنازی هم که آقای ثقفی باشد عضو هیات رئیسه فدراسیون است که اصلا نمی‌داند پینگ‌پنگ را چطور می‌نویسند.
یک فدراسیون برای اینکه قوی و مطرح باشد احتیاج به کمیته‌های قوی و مختلف دارد که البته در حال‌حاضر هیچ کدام از آنها در فدراسیون وجود ندارد، کمیته‌هایی مثل آموزش مربیان، فنی و از این قبیل. ریشه اصلی این اتفاقات حضور افراد غیرورزشی در حوزه ورزش است که از طریق رفیق‌بازی و باندبازی وارد این عرصه شده‌اند و هیچ درکی از ورزش ندارند.
الان سه سال است که آقایان ضعف‌شان را پشت نوشاد عالمیان پنهان کرده‌اند که در سطح جوانان که هیچ محلی از اعراب ندارد و در تورنمنت‌های بین‌المللی مقام کسب می‌کند. قهرمانی وقتی ارزش پیدا می‌کند که در سطح بزرگسالان باشد نه نوجوانان و جوانان.
الان هم آقایان توجیه‌شان این است که قدرت‌های برتر جهان مثل چین، کره و ژاپن در آسیا هستند. مگر در والیبال و بسکتبال قدرت‌های مطرح جهان در آسیا نیستند؟ چطور آنها پیشرفت کردند و آن قدرت‌ها را کنار زدند اما پینگ‌پنگ پس از 14 سال حضور این آقا هنوز نتوانسته مقام هشتمی‌اش را تکرار کند؟
آقای شهنازی سالن بزرگ پینگ‌پنگ امجدیه را مثل سینما سئانس‌بندی کرده و به ادارات و بانک‌ها اجاره داده تا علاقه‌مندان به پینگ‌پنگ جایی برای تمرین نداشته باشند. فدراسیون شهنازی به جای پرورش استعدادها به تجارت میز ، تور ، راکت و توپ روی آورده است.