امیر صادقی پناه -ورزش عجیب و غریبی داریم. هیچ چیز در این جامعه که دیگر کوچک نیست سر جای خود قرار ندارد. خیلی ها دوست دارند با تلاشهای روزافزون آن را بسازند، همانطور که خیلی ها هم موفقیت یا ناکامی ورزش برایشان مهم نیست و فقط به دنبال پر کردن جیب خود از این راه هستند که صدالبته این دسته موفق تر هستند.
به نوشته ابتکار؛ ورزش ایران برای پر شدن جیب برخی افراد عرصه مناسبی را فراهم می آورد و به همین خاطر است که هر کس در این عرصه وارد شد، به هر دری می زند تا صندلی اش را از دست ندهد. البته تعویض شدن روسای سازمان تربیت بدنی هم در این امر بی تاثیر نیست و حتی تاثیر مستقیم دارد چراکه مدیران در این عرصه خیلی زود جای خود را به دیگری می دهند تا دیگران هم بتوانند از امکانات موجود در عرصه مدیریتی ورزش نهایت استفاده را ببرند.
هستند افرادی هم که نیاز مالی ندارند و می خواهند با سرمایه گذاری در ورزش به شهرت برسند که از این دست افراد در ورزش و به ویژه فوتبال کم نداریم.با این مقدمه می خواهم نیم نگاهی به اقدامات فدراسیون دوچرخه سواری کشورمان در طول سالهای اخیر بیندازم. فدراسیونی که بی تردید در این مدت تقریبا کوتاه پیشرفت نسبتا خوبی داشته اما هنوز با استانداردهای جهانی فاصله زیادی دارد. با این حال می خواهد با تبلیغات رسانه ای و تلویزیونی خود را فراتر از آن چه هست جلوه دهد!
اوضاع رکابزنان ایرانی با حضور امیررضا واعظ آشتیانی تا حدودی سر و سامان گرفت که در این میان ترمیم چند پیست دوچرخه سواری و پرورش دادن چند دوچرخه سوار از نکات مثبت این فدراسیون در زمان واعظ آشتیانی بود که البته نمی تواند کارنامه درخشانی باشد. همه چیز سرجایش بود تا اینکه رئیس فدراسیون در اقدامی انتقاد برانگیز به یکباره مدیریت باشگاه استقلال تهران را برعهده گرفت. از همان زمان بحث 2 شغله بودن واعظ آشتیانی مطرح شد.
روز به روز انتقادات شدت گرفت و در نهایت هم آقایان دست بالای ورزش مجبور شدند واعظ آشتیانی را از فدراسیون دوچرخه سواری عزل کنند اما برای اینکه اقدامات واعظ زیرسوال نرود و راه او ادامه یابد، با پیشنهاد شخص واعظ آشتیانی، علی انصاری دوست و همکار صمیمی وی ریاست در فدراسیون مذکور را برعهده گرفت! از این جریان مدت زیادی نمی گذرد اما این فدراسیون در زمان انصاری اقدامات داشته که جای انتقاد زیادی دارد. انتقاداتی که تاکنون هیچکس نکرده و شاید می توان گفت با توجه به نفوذ مدیران دوچرخه سواری در ورزش کسی به خود جرات نداده تا از این آقایان انتقاد کند.
علی انصاری مدیری است که نیاز مالی ندارد و مشخص است که می خواهد در فدراسیون دوچرخه سواری کار کند و شاید هم از این راه دنبال کسب شهرت باشد چنانچه کسب شهرت یا حتی کسب درآمد بیشتر از راه درست و پاک کار کردن بد نیست اما مساله ای که خیلی از افرادی که دستی بر آتش دارند هم آن را تایید می کنند این است که رئیس فعلی این فدراسیون برخی افراد را به عنوان زیرمجموعه خود انتخاب کرده که اطلاعات کافی در مورد ورزش و مخصوصا دوچرخه سواری ندارند و به همین منظور گاف هایی در این مدت اندک داده اند که هیچکس هم از آن باخبر نشده است.
با کمی تحقیق و بررسی در این خصوص یکی از مواردی که فدراسیون دوچرخه سواری قصد فریب دادن افکار عمومی را داشته مشخص شد.حدود یک ماه پیش تیم ملی کوهستان برای شرکت در مسابقات آسیایی راهی مالزی می شود. جالب بود که مسئولین قبل از حضور تیم در مسابقات سر و صدای زیادی به پا کردند و به هر دری زدند تا این موضوع همه گیر شود.
تیم راهی مسابقات شد. تمرینات خوبی را پشت سر گذاشت و آماده شروع مسابقه بود اما در روز مسابقه... آنهایی که فکر طلا گرفتن را در سر می پروراندند صبح روز مسابقه خوابیدن را ترجیح دادند! ماجرا از این قرار بود که سرپرست تیم وظیفه رسیدگی به امور نفرات قبل از بازی را برعهده داشته گویا باتری ساعت آقای سرپرست خالی شده بود تا ایشان در خواب ناز بمانند و به طبع آن رکابزنان هم فراموش کنند که باید در مسابقه شرکت کنند. آقای سرپرست یک لحظه از خواب پرید اما کار از کار گذشته بود.
بله! مسابقه در حال شروع شدن بود اما رکابزنان ایرانی در خواب ناز فرو رفته بودند و فقط در خواب دیدند که روی سکوی قهرمانی ایستاده اند. با این حال اعضای تیم به هر نحوی به سایرین ملحق شدند اما بهترین مقامی که برای ایران بدست آمد نوزدهم بود. مسئولینی که قبل از شروع بازیها بوق و کرنا به راه انداخته بودند، خودشان را به خواب زدند.
نه خواب واقعی که دچار ورزشکاران و همراهان شد، بلکه خواب غفلت. سکوت را به هر چیز دیگری ترجیح دادند و حتی اجازه ندادند این موضوع رسانه ای هم بشود. گویا فکرهایی در سر داشتند. فکرهایی که جز فریب دادن افکار عمومی نتیجه دیگری نداشت.
تیم ایران به تورنمنتی با عنوان کاپ آسیا دعوت شد. سروصداهای مسئولین دوباره آغاز شد اما این بار هدفمند و باانگیزه! تلاش زیادی انجام شد که به مردم فهمانده شود مسابقات اصلی این مسابقات است و اتفاقا این موضوع هم رخ داد. 9 ورزشکار در این تورنمنت شرکت کردند و 5 مدال طلا و 4 نقره هم به دست آمد. آیا واقعا دوچرخه سواری ما به این حد رسیده که در مسابقات قهرمانی آسیا 5 مدال طلا و 4 نقره بیاورد.
جواب این سوال کاملا واضح و روشن است، قطعا اینطور نیست. این اتفاق افتاده و باید آن را به فال نیک گرفت اما مسآله اینجاست که گویا مسئولین فراموش کرده اند مسابقات اصلی را به خاطر خوابیدن! از دست داده اند و این تورنمنت بیشتر شبیه به یک تورنمنت آماده سازی بوده است.
***
آقایان رئیس! روی صحبتمان با شماست. شماهایی که در مسند قدرت نشسته اید و خود را به خواب زده اید. تیم در یک تورنمنت تدارکاتی چند مدال آورده و شما اینقدر خوشحالید؟ آیا فکر نمی کنید شما با این کار احساسات مردم و دوستداران دوچرخه سواری را خدشه دار می کنید؟
می خواهیم با شما عزیزان صادق باشیم. شماهایی که دائما از ساخت پیستهای مختلف در استانهای ایران دم می زنید، در حالی که در ترمیم بهترین پیست ایران (آزادی) هم مانده اید. چرا می خواهید به ظاهر همه چیز را درست و منطقی جلوه دهید؟
می گویید امکانات خوبی را در حد امکان برای دوچرخه سواری فراهم آورده اید اما یک دوچرخه سوار ملی پوش که مبلغ قراردادش 3 میلیون تومان باید 8 میلیون تومان صرف خرید دوچرخه کند. شما درباره 5 مدال طلا در یک مسابقه ساده که اصرار دارید آن را رقابتهای قهرمانی آسیا بنامید، خوابیده اید. انگار نمی دانید که ما در ایران هیچ پیست استانداردی نداریم.
گویا تا به حال متوجه نشده اید ورزشکاران باید در پیست چوبی مسابقه بدهند اما در ایران پیست چوبی نداریم و دلمان را به پیست سیمانی آزادی خوش کرده ایم!آری! اینها همه از جامعه ورزشی عجیب و غریب ما سرچشمه می گیرد. جامعه ای که حالا به جرات می توان گفت نیمه بیشتر آن را افراد غیرورزشی تشکیل داده اند.
به نوشته ابتکار؛ ورزش ایران برای پر شدن جیب برخی افراد عرصه مناسبی را فراهم می آورد و به همین خاطر است که هر کس در این عرصه وارد شد، به هر دری می زند تا صندلی اش را از دست ندهد. البته تعویض شدن روسای سازمان تربیت بدنی هم در این امر بی تاثیر نیست و حتی تاثیر مستقیم دارد چراکه مدیران در این عرصه خیلی زود جای خود را به دیگری می دهند تا دیگران هم بتوانند از امکانات موجود در عرصه مدیریتی ورزش نهایت استفاده را ببرند.
هستند افرادی هم که نیاز مالی ندارند و می خواهند با سرمایه گذاری در ورزش به شهرت برسند که از این دست افراد در ورزش و به ویژه فوتبال کم نداریم.با این مقدمه می خواهم نیم نگاهی به اقدامات فدراسیون دوچرخه سواری کشورمان در طول سالهای اخیر بیندازم. فدراسیونی که بی تردید در این مدت تقریبا کوتاه پیشرفت نسبتا خوبی داشته اما هنوز با استانداردهای جهانی فاصله زیادی دارد. با این حال می خواهد با تبلیغات رسانه ای و تلویزیونی خود را فراتر از آن چه هست جلوه دهد!
اوضاع رکابزنان ایرانی با حضور امیررضا واعظ آشتیانی تا حدودی سر و سامان گرفت که در این میان ترمیم چند پیست دوچرخه سواری و پرورش دادن چند دوچرخه سوار از نکات مثبت این فدراسیون در زمان واعظ آشتیانی بود که البته نمی تواند کارنامه درخشانی باشد. همه چیز سرجایش بود تا اینکه رئیس فدراسیون در اقدامی انتقاد برانگیز به یکباره مدیریت باشگاه استقلال تهران را برعهده گرفت. از همان زمان بحث 2 شغله بودن واعظ آشتیانی مطرح شد.
روز به روز انتقادات شدت گرفت و در نهایت هم آقایان دست بالای ورزش مجبور شدند واعظ آشتیانی را از فدراسیون دوچرخه سواری عزل کنند اما برای اینکه اقدامات واعظ زیرسوال نرود و راه او ادامه یابد، با پیشنهاد شخص واعظ آشتیانی، علی انصاری دوست و همکار صمیمی وی ریاست در فدراسیون مذکور را برعهده گرفت! از این جریان مدت زیادی نمی گذرد اما این فدراسیون در زمان انصاری اقدامات داشته که جای انتقاد زیادی دارد. انتقاداتی که تاکنون هیچکس نکرده و شاید می توان گفت با توجه به نفوذ مدیران دوچرخه سواری در ورزش کسی به خود جرات نداده تا از این آقایان انتقاد کند.
علی انصاری مدیری است که نیاز مالی ندارد و مشخص است که می خواهد در فدراسیون دوچرخه سواری کار کند و شاید هم از این راه دنبال کسب شهرت باشد چنانچه کسب شهرت یا حتی کسب درآمد بیشتر از راه درست و پاک کار کردن بد نیست اما مساله ای که خیلی از افرادی که دستی بر آتش دارند هم آن را تایید می کنند این است که رئیس فعلی این فدراسیون برخی افراد را به عنوان زیرمجموعه خود انتخاب کرده که اطلاعات کافی در مورد ورزش و مخصوصا دوچرخه سواری ندارند و به همین منظور گاف هایی در این مدت اندک داده اند که هیچکس هم از آن باخبر نشده است.
با کمی تحقیق و بررسی در این خصوص یکی از مواردی که فدراسیون دوچرخه سواری قصد فریب دادن افکار عمومی را داشته مشخص شد.حدود یک ماه پیش تیم ملی کوهستان برای شرکت در مسابقات آسیایی راهی مالزی می شود. جالب بود که مسئولین قبل از حضور تیم در مسابقات سر و صدای زیادی به پا کردند و به هر دری زدند تا این موضوع همه گیر شود.
تیم راهی مسابقات شد. تمرینات خوبی را پشت سر گذاشت و آماده شروع مسابقه بود اما در روز مسابقه... آنهایی که فکر طلا گرفتن را در سر می پروراندند صبح روز مسابقه خوابیدن را ترجیح دادند! ماجرا از این قرار بود که سرپرست تیم وظیفه رسیدگی به امور نفرات قبل از بازی را برعهده داشته گویا باتری ساعت آقای سرپرست خالی شده بود تا ایشان در خواب ناز بمانند و به طبع آن رکابزنان هم فراموش کنند که باید در مسابقه شرکت کنند. آقای سرپرست یک لحظه از خواب پرید اما کار از کار گذشته بود.
بله! مسابقه در حال شروع شدن بود اما رکابزنان ایرانی در خواب ناز فرو رفته بودند و فقط در خواب دیدند که روی سکوی قهرمانی ایستاده اند. با این حال اعضای تیم به هر نحوی به سایرین ملحق شدند اما بهترین مقامی که برای ایران بدست آمد نوزدهم بود. مسئولینی که قبل از شروع بازیها بوق و کرنا به راه انداخته بودند، خودشان را به خواب زدند.
نه خواب واقعی که دچار ورزشکاران و همراهان شد، بلکه خواب غفلت. سکوت را به هر چیز دیگری ترجیح دادند و حتی اجازه ندادند این موضوع رسانه ای هم بشود. گویا فکرهایی در سر داشتند. فکرهایی که جز فریب دادن افکار عمومی نتیجه دیگری نداشت.
تیم ایران به تورنمنتی با عنوان کاپ آسیا دعوت شد. سروصداهای مسئولین دوباره آغاز شد اما این بار هدفمند و باانگیزه! تلاش زیادی انجام شد که به مردم فهمانده شود مسابقات اصلی این مسابقات است و اتفاقا این موضوع هم رخ داد. 9 ورزشکار در این تورنمنت شرکت کردند و 5 مدال طلا و 4 نقره هم به دست آمد. آیا واقعا دوچرخه سواری ما به این حد رسیده که در مسابقات قهرمانی آسیا 5 مدال طلا و 4 نقره بیاورد.
جواب این سوال کاملا واضح و روشن است، قطعا اینطور نیست. این اتفاق افتاده و باید آن را به فال نیک گرفت اما مسآله اینجاست که گویا مسئولین فراموش کرده اند مسابقات اصلی را به خاطر خوابیدن! از دست داده اند و این تورنمنت بیشتر شبیه به یک تورنمنت آماده سازی بوده است.
***
آقایان رئیس! روی صحبتمان با شماست. شماهایی که در مسند قدرت نشسته اید و خود را به خواب زده اید. تیم در یک تورنمنت تدارکاتی چند مدال آورده و شما اینقدر خوشحالید؟ آیا فکر نمی کنید شما با این کار احساسات مردم و دوستداران دوچرخه سواری را خدشه دار می کنید؟
می خواهیم با شما عزیزان صادق باشیم. شماهایی که دائما از ساخت پیستهای مختلف در استانهای ایران دم می زنید، در حالی که در ترمیم بهترین پیست ایران (آزادی) هم مانده اید. چرا می خواهید به ظاهر همه چیز را درست و منطقی جلوه دهید؟
می گویید امکانات خوبی را در حد امکان برای دوچرخه سواری فراهم آورده اید اما یک دوچرخه سوار ملی پوش که مبلغ قراردادش 3 میلیون تومان باید 8 میلیون تومان صرف خرید دوچرخه کند. شما درباره 5 مدال طلا در یک مسابقه ساده که اصرار دارید آن را رقابتهای قهرمانی آسیا بنامید، خوابیده اید. انگار نمی دانید که ما در ایران هیچ پیست استانداردی نداریم.
گویا تا به حال متوجه نشده اید ورزشکاران باید در پیست چوبی مسابقه بدهند اما در ایران پیست چوبی نداریم و دلمان را به پیست سیمانی آزادی خوش کرده ایم!آری! اینها همه از جامعه ورزشی عجیب و غریب ما سرچشمه می گیرد. جامعه ای که حالا به جرات می توان گفت نیمه بیشتر آن را افراد غیرورزشی تشکیل داده اند.