تاریخچه پانزده سال اخیر فوتبال آسیا را که ورق می زنیم، هرگز با چنین پدیده ای روبه رو نمی شویم. خالی ماندن دست ایرانیان از برافراشته شدن عنوانی به بهانه بهترین و برترین شدن در آسیا، هرچند قابل پیش بینی و کاملاً ملموس بود، اما در لحظه وقوع چنان دردآور به نظر می رسید که نتوان به سادگی از کنارش گذشت.
به نوشته قدس؛ می توان لحظه ای را در مخیله ذهنی تجسم کرد که علی کفاشیان برای نفرات برگزیده می ایستاده و کف مرتب می زده. کسی که وقتی به مالزی رسید، در واکنش به بازی تأسف بار تیم ملی مقابل اردن و بعد از شکست تحقیرآمیز ایران مقابل تیم آخر این گروه به خبرنگاران گفت: «فوتبال ما دیگر در سطح اول آسیا نیست! شما از تیم درجه دومی آسیا چه انتظاری دارید؟» و البته کنفدراسیون فوتبال آسیا محق است که به فوتبال درجه دومی آسیا مقام و عنوانی قابل احترام هدیه نکند!
علی کفاشیان احتمالاً در پایان جلسه، به سراغ برگزیده ها رفت و انتخابشان را تبریک گفته است. او کسی است که یک روز قبل از این نشست، به خبرنگاران گفته بود: «ما قبل از این هم به اردن باخته بودیم! نباید انتظاری بیش از حد از ما داشت!» و البته کنفدراسیون فوتبال آسیا خیلی ساده دور فوتبالی که رئیس آن هم می داند که باخت مقابل اردن غیرواقعی و دور از ذهن نیست را باید هم از دایره انتخابات خود دور کند. آیا فوتبال اردن یا تیمهایی هم رده اردن تا امروز حتی شانس رسیدن به عنوانی درخور توجه را در آسیا داشته اند؟!
شأن فوتبال ایران در شبی که آسیا برای برگزیدگان خود کف مرتب زد، فرو ریخت. هرچند نمی توان این حقیقت را کتمان کرد که شکل گزینش بهترین بازیکن سال آسیا همچنان با ایرادهایی از جمله حذف بازیکنان شاغل در لیگهای خارج از قاره روبه روست. اما در سایر موارد، همچنان می توان نشانه هایی از دقت را احساس کرد. امروز فقط باید از خودمان بپرسیم وقتی سال گذشته، کنفدراسیون فوتبال آسیا ایران را به عنوان بهترین فدراسیون سال آسیا برگزید، چه متر و معیاری را برای خود در نظر گرفت؟
آیا غیر از این بود که بن همام با این هدیه ویژه خود به فدراسیون پرایراد و فاقد برنامه ایران، رأی فدراسیون ما و چند همسایه و کشور تابع ما را برای همراهی با بن همام به دست آورد؟ اگر قرار است بازهم ساکنان فدراسیون فوتبال از واگویی این حقیقت تلخ برافروخته شده و فرافکنی کنند، باید پرسید همان بهترین فدراسیون سال قبل آسیا، امسال چگونه هیچ مقام و عنوانی در این قاره به دست نیاورد؟
*****
حقیقت است که تحقیر شده ایم. عدم راهیابی به جام جهانی از سوی کفاشیان و تاج این گونه توجیه شد که عربستان و روسیه و چک هم به جام جهانی نرسیده اند! ناکامی باشگاهها در رقابتهای برون مرزی به گردن بازیکن و مربی افتاد و برنامه ریزیهای سراسر ایراد سازمان لیگ فراموش شد.
امروز که می بازیم همان آقای رئیس که روزی همپای مهندس علی آبادی فریاد می زد چرا مکزیک را نبردیم، چرا به پرتغال باختیم و چرا در جام جهانی از گروهمان صعود نکردیم، مدعی می شوند ما یک تیم درجه دومی در قاره آسیا هستیم!
یک سال با اهرم انتخاب شدن به عنوان بهترین فدراسیون سال آسیا در سرمان کوبیدند و امروز که برای اولین بار طی 15 سال اخیر هیچ عنوانی کسب نکرده ایم، باید به انتظار خنده های عذاب آور همان رئیس بنشینیم!
ما سقوط کرده ایم. کفاشیان درست زده بود وسط خال! ما دیگر قطب آسیا به شمار نمی آییم، این را حتی آسیا هم با انتخابات اخیرش و فراموش کردن ایران نشان داد! این محصول تلاش کفاشیان است و نایبان او در فدراسیونی که چون پرتغال را نبردند از گردونه فوتبال حذف شدند!
به نوشته قدس؛ می توان لحظه ای را در مخیله ذهنی تجسم کرد که علی کفاشیان برای نفرات برگزیده می ایستاده و کف مرتب می زده. کسی که وقتی به مالزی رسید، در واکنش به بازی تأسف بار تیم ملی مقابل اردن و بعد از شکست تحقیرآمیز ایران مقابل تیم آخر این گروه به خبرنگاران گفت: «فوتبال ما دیگر در سطح اول آسیا نیست! شما از تیم درجه دومی آسیا چه انتظاری دارید؟» و البته کنفدراسیون فوتبال آسیا محق است که به فوتبال درجه دومی آسیا مقام و عنوانی قابل احترام هدیه نکند!
علی کفاشیان احتمالاً در پایان جلسه، به سراغ برگزیده ها رفت و انتخابشان را تبریک گفته است. او کسی است که یک روز قبل از این نشست، به خبرنگاران گفته بود: «ما قبل از این هم به اردن باخته بودیم! نباید انتظاری بیش از حد از ما داشت!» و البته کنفدراسیون فوتبال آسیا خیلی ساده دور فوتبالی که رئیس آن هم می داند که باخت مقابل اردن غیرواقعی و دور از ذهن نیست را باید هم از دایره انتخابات خود دور کند. آیا فوتبال اردن یا تیمهایی هم رده اردن تا امروز حتی شانس رسیدن به عنوانی درخور توجه را در آسیا داشته اند؟!
شأن فوتبال ایران در شبی که آسیا برای برگزیدگان خود کف مرتب زد، فرو ریخت. هرچند نمی توان این حقیقت را کتمان کرد که شکل گزینش بهترین بازیکن سال آسیا همچنان با ایرادهایی از جمله حذف بازیکنان شاغل در لیگهای خارج از قاره روبه روست. اما در سایر موارد، همچنان می توان نشانه هایی از دقت را احساس کرد. امروز فقط باید از خودمان بپرسیم وقتی سال گذشته، کنفدراسیون فوتبال آسیا ایران را به عنوان بهترین فدراسیون سال آسیا برگزید، چه متر و معیاری را برای خود در نظر گرفت؟
آیا غیر از این بود که بن همام با این هدیه ویژه خود به فدراسیون پرایراد و فاقد برنامه ایران، رأی فدراسیون ما و چند همسایه و کشور تابع ما را برای همراهی با بن همام به دست آورد؟ اگر قرار است بازهم ساکنان فدراسیون فوتبال از واگویی این حقیقت تلخ برافروخته شده و فرافکنی کنند، باید پرسید همان بهترین فدراسیون سال قبل آسیا، امسال چگونه هیچ مقام و عنوانی در این قاره به دست نیاورد؟
*****
حقیقت است که تحقیر شده ایم. عدم راهیابی به جام جهانی از سوی کفاشیان و تاج این گونه توجیه شد که عربستان و روسیه و چک هم به جام جهانی نرسیده اند! ناکامی باشگاهها در رقابتهای برون مرزی به گردن بازیکن و مربی افتاد و برنامه ریزیهای سراسر ایراد سازمان لیگ فراموش شد.
امروز که می بازیم همان آقای رئیس که روزی همپای مهندس علی آبادی فریاد می زد چرا مکزیک را نبردیم، چرا به پرتغال باختیم و چرا در جام جهانی از گروهمان صعود نکردیم، مدعی می شوند ما یک تیم درجه دومی در قاره آسیا هستیم!
یک سال با اهرم انتخاب شدن به عنوان بهترین فدراسیون سال آسیا در سرمان کوبیدند و امروز که برای اولین بار طی 15 سال اخیر هیچ عنوانی کسب نکرده ایم، باید به انتظار خنده های عذاب آور همان رئیس بنشینیم!
ما سقوط کرده ایم. کفاشیان درست زده بود وسط خال! ما دیگر قطب آسیا به شمار نمی آییم، این را حتی آسیا هم با انتخابات اخیرش و فراموش کردن ایران نشان داد! این محصول تلاش کفاشیان است و نایبان او در فدراسیونی که چون پرتغال را نبردند از گردونه فوتبال حذف شدند!