کمیته فنی فدراسیون فوتبال طی دو هفته اخیر تلاش کرد تا دیدگاه های کمیته ملی المپیک را به کادر فنی تیم امید ایران نزدیک کند و انگار این تلاش نتیجه داده و کمیته ملی المپیک دیگر مخالف سرسخت کادر فنی تیم امید نیست. اما موضوع از همین جا آغاز می شود: کمیته فنی فدراسیون چرا به نفع غلامحسین پیروانی وارد عمل شد و کمیته ملی المپیک را قانع کرد؟ چرا پیشنهاد کمیته ملی المپیک که استخدام سرمربی خارجی برای تیم امید بوده از سوی کمیته فنی فدراسیون بررسی نشد و جدی گرفته نشد؟
به نوشته قدس؛آ کمیته فنی فدراسیون فوتبال چندان به اینکه تیم ملی ایران با افشین قطبی به موفقیتی در جام ملتها برسد، اعتقادی ندارد، اما چطور بپذیریم که این کمیته غلامحسین پیروانی را برای تیم امید ایران می پسندد؟ آیا از دیدگاه کمیته فنی فدراسیون تجربه بین المللی غلامحسین پیروانی و دانش فنی او از افشین قطبی بیشتر و بالاتر است؟
تیم امید در راه المپیک کاری دشوارتر از کار قطبی در راه جام ملتها را پیش رو دارد. المپیک آرزوی دیرینه ماست و اما در جام ملتها همیشه حضور داریم و کسب مقام در جام ملتها نیز آرزوی دیرینه ای نیست. در این مقطع تیم امید که پشتوانه تیم ملی نیز در آن ساخته می شود، باید سرمربی بزرگ تری در اختیار داشته باشد.
اگر بپذیریم که تیم ملی ایران به جوانگرایی نیاز مبرم دارد و باید برای جام جهانی 2014 آماده شود، تیم امید در واقع این وظیفه را برعهده دارد. بسیاری از مردان فوتبال ما برای جام جهانی 2014 در تیم امید ایران ساخته می شوند، در تیمی که امیدواریم به المپیک صعود کند.
فوتبال ایران بیش از آنکه به تیم ملی اش حساس باشد، باید به تیم امید حساس شود، به تیمی که می توانیم رؤیاهای آینده را در آن جستجو کنیم. کمیته فنی اما برای تیم امید ایران غلامحسین پیروانی را می پسندد و به حضور قطبی در تیم ملی انتقاد دارد.
افشین قطبی در تیم ملی روندی را طی می کند که امیدوارکننده نیست. کمیته فنی این روزها مسؤول است با مطالعه برنامه ها و اهداف قبلی و با مطالعه سابقه قطبی، درباره تیم ملی و کادر فنی اش به یک تصمیم برسد. اما آیا این کمیته، کار تیم امید را دشوارتر از کار تیم ملی نمی بیند؟ آیا غلامحسین پیروانی می تواند ما را به سقف مطالبات در تیم امید ایران برساند؟
غلامحسین پیروانی را در تیم مقاومت یا پیشتر در فجر شیراز دیده ایم، با عملکردی ضعیف و گاه متوسط مقاومت یا فجر سابق همیشه تیمی بود با آرزوهای کوچک و تقاضاهای اندک. بقا در لیگ برتر و درخشیدن در یکی دو بازی فصل برای این تیم همیشه سقف آرزوها بود و غلامحسین پیروانی این خواسته های حداقلی مدیران تیمش را برآورده می کرد. او در تیمی بی تماشاگر که بازیکنان سرباز و جوان را به خدمت می گرفت، کار سختی پیش رو نداشت. نه توقعی بود و نه فشار تماشاگر.
غلامحسین پیروانی همیشه از نقش سازنده اش می گفت، در حالی که سازندگی در این تیم محصول پیروانی نبود، بلکه محصول فضای حاکم بر آن تیم بود، تیمی که سربازها را جذب می کرد و محصولات باشگاه های دیگر را در بهترین سن فوتبال بازیکنان، به بازی می گرفت.
در این فصل، وقتی مقاومت با داوود مهابادی بهتر از همه دوران غلامحسین پیروانی نتیجه گرفت، منصفانه تر می توانیم عملکرد پیروانی را بررسی کنیم. مهابادی یک شبه ره صد ساله پیروانی را رفت، شعر هم نخواند و گریه نکرد که هر سال ستاره هایش به تیمهای دیگر کوچ می کنند و از بودجه مقاومت نیز گلایه نکرد.
از غلامحسین پیروانی توقع داریم آرزوی دیرینه ما را در تیم امید ایران برآورده کند، در حالی که او در سالهای مربیگری اش هرگز آرزوی بزرگی را برآورده نکرده است.
آیا کمیته فنی فدراسیون کدخدا منشانه رابطه کمیته ملی المپیک و فدراسیون فوتبال را برای کادر فنی تیم امید تلطیف می کند، به این نکات درباره غلامحسین پیروانی توجه کرده است؟ وظیفه کمیته فنی کد خدامنشی نیست. به خاطر می سپاریم که کمیته فنی فدراسیون درباره تیم امید چه تصمیمی گرفت...
به نوشته قدس؛آ کمیته فنی فدراسیون فوتبال چندان به اینکه تیم ملی ایران با افشین قطبی به موفقیتی در جام ملتها برسد، اعتقادی ندارد، اما چطور بپذیریم که این کمیته غلامحسین پیروانی را برای تیم امید ایران می پسندد؟ آیا از دیدگاه کمیته فنی فدراسیون تجربه بین المللی غلامحسین پیروانی و دانش فنی او از افشین قطبی بیشتر و بالاتر است؟
تیم امید در راه المپیک کاری دشوارتر از کار قطبی در راه جام ملتها را پیش رو دارد. المپیک آرزوی دیرینه ماست و اما در جام ملتها همیشه حضور داریم و کسب مقام در جام ملتها نیز آرزوی دیرینه ای نیست. در این مقطع تیم امید که پشتوانه تیم ملی نیز در آن ساخته می شود، باید سرمربی بزرگ تری در اختیار داشته باشد.
اگر بپذیریم که تیم ملی ایران به جوانگرایی نیاز مبرم دارد و باید برای جام جهانی 2014 آماده شود، تیم امید در واقع این وظیفه را برعهده دارد. بسیاری از مردان فوتبال ما برای جام جهانی 2014 در تیم امید ایران ساخته می شوند، در تیمی که امیدواریم به المپیک صعود کند.
فوتبال ایران بیش از آنکه به تیم ملی اش حساس باشد، باید به تیم امید حساس شود، به تیمی که می توانیم رؤیاهای آینده را در آن جستجو کنیم. کمیته فنی اما برای تیم امید ایران غلامحسین پیروانی را می پسندد و به حضور قطبی در تیم ملی انتقاد دارد.
افشین قطبی در تیم ملی روندی را طی می کند که امیدوارکننده نیست. کمیته فنی این روزها مسؤول است با مطالعه برنامه ها و اهداف قبلی و با مطالعه سابقه قطبی، درباره تیم ملی و کادر فنی اش به یک تصمیم برسد. اما آیا این کمیته، کار تیم امید را دشوارتر از کار تیم ملی نمی بیند؟ آیا غلامحسین پیروانی می تواند ما را به سقف مطالبات در تیم امید ایران برساند؟
غلامحسین پیروانی را در تیم مقاومت یا پیشتر در فجر شیراز دیده ایم، با عملکردی ضعیف و گاه متوسط مقاومت یا فجر سابق همیشه تیمی بود با آرزوهای کوچک و تقاضاهای اندک. بقا در لیگ برتر و درخشیدن در یکی دو بازی فصل برای این تیم همیشه سقف آرزوها بود و غلامحسین پیروانی این خواسته های حداقلی مدیران تیمش را برآورده می کرد. او در تیمی بی تماشاگر که بازیکنان سرباز و جوان را به خدمت می گرفت، کار سختی پیش رو نداشت. نه توقعی بود و نه فشار تماشاگر.
غلامحسین پیروانی همیشه از نقش سازنده اش می گفت، در حالی که سازندگی در این تیم محصول پیروانی نبود، بلکه محصول فضای حاکم بر آن تیم بود، تیمی که سربازها را جذب می کرد و محصولات باشگاه های دیگر را در بهترین سن فوتبال بازیکنان، به بازی می گرفت.
در این فصل، وقتی مقاومت با داوود مهابادی بهتر از همه دوران غلامحسین پیروانی نتیجه گرفت، منصفانه تر می توانیم عملکرد پیروانی را بررسی کنیم. مهابادی یک شبه ره صد ساله پیروانی را رفت، شعر هم نخواند و گریه نکرد که هر سال ستاره هایش به تیمهای دیگر کوچ می کنند و از بودجه مقاومت نیز گلایه نکرد.
از غلامحسین پیروانی توقع داریم آرزوی دیرینه ما را در تیم امید ایران برآورده کند، در حالی که او در سالهای مربیگری اش هرگز آرزوی بزرگی را برآورده نکرده است.
آیا کمیته فنی فدراسیون کدخدا منشانه رابطه کمیته ملی المپیک و فدراسیون فوتبال را برای کادر فنی تیم امید تلطیف می کند، به این نکات درباره غلامحسین پیروانی توجه کرده است؟ وظیفه کمیته فنی کد خدامنشی نیست. به خاطر می سپاریم که کمیته فنی فدراسیون درباره تیم امید چه تصمیمی گرفت...