این خبر که استقلال کوششهایی را برای جذب دو بازیکن خارجی در پستهای هافبک میانی و مهاجم تمام کننده آغاز کرده، نشانه ای است که باید آن را تلاش برای تقویت تیم در آستانه مسابقات چمپیونزلیگ آسیا نامید، اما بلافاصله اسامی خارجی های ناکامی که طی سالهای اخیر به استقلال پیوسته اند در ذهن شنونده ردیف می شود!
به نوشته ایسنا؛ اولین بازیکن خارجی که در طول تاریخ باشگاه به استقلال پیوست، رفعت قلی اف، هافبک اهل جمهوری آذربایجان بود که هرگز نتوانست بازیکن مثمرثمری برای آبی ها باشد. با گذشت چند سال از این تجربه ناموفق، استقلالی ها بازیکنانی مثل گومز و فابریتسیو را جذب کردند که این دو نیز عملکرد قابل قبولی در استقلال نداشتند و سپس لئوناردو کوئیکه آمد که او هم چنگی به دل نزد و پس از انتقال به بوندس لیگا البته این سؤال را بر جا گذاشت که شاید استقلال روشهای مناسبی را هم برای استفاده از بازیکن خارجی نمی شناسد.
سانجان ارشوویچ، هافبک اهل صربستان که در دوره سرمربیگری حجازی در فصل هفتم لیگ برتر به استقلال پیوست، شاید ضعیف ترین یار خارجی این تیم به حساب آید و حالا هم پائولو رینالدو که بیش از 400 هزار دلار برای استقلال آب خورده، حتی برای یک بازی در طول بیش از یک سال، 90 دقیقه بازی نکرده است.
تنها بازیکن خارجی موفق در استقلال طی همه سالهای ماضی بی تردید فابیو جانواریو است اما روش جذب این بازیکن با همه دیگر خارجی ها متفاوت بوده است. جانواریو در فولاد اهواز توانایی های خود را اثبات کرد و در فصل قبل هم یکی از مؤثرترین یاران استقلال بود که گل قهرمانی را هم زد، اما در فصل جاری لیگ، مرفاوی پست هافبک میانی طراح را به وی نسپرد و حالا استقلال به دنبال بازیکن خارجی جدیدی است تا کمبودهایش را ترمیم کند.
روش جذب بازیکن خارجی در ایران که استقلال نیز تاکنون به همان شیوه عمل کرده، اغلب توأم با زد و بندهای مالی و بسیار ناموفق است.
نه فقط مدیران برنامه های بازیکنان خارجی، بلکه باشگاه ها نیز برنامه مدونی برای شناسایی فنی و آگاهی از وضعیت سلامتی جسمی بازیکنانی که از خارج کشور خیال جذب آنان را دارند به دست نمی دهند. یارگیری از خارج از کشور اغلب کورکورانه، بسیار گران و فاقد کیفیت است و حالا که استقلال می خواهد بزرگترین نقاط ضعف خود را پس از آسیب دیدگی جباری و اخراج کاظمی، اکبرپور و عنایتی، با جذب یار خارجی پوشش دهد، این نکته اهمیت بیشتری پیدا می کند که استقلال به کدام روش عمل خواهد کرد.
آیا بار دیگر دو بازیکن خارجی که توانایی کافی برای بازی در سطح اول فوتبال ایران و لیگ قهرمانان آسیا را ندارند، جذب استقلال خواهند شد، یا برای اولین بار شاهد آن خواهیم بود که استقلالی ها با مطالعه و بررسی کافی اقدام به یارگیری خواهند کرد؟
بدیهی است که بازیکن خارجی مناسب برای بازی در سطوح بالای قاره آسیا هرگز ارزان قیمت نیست، اما باید دید چنانچه استقلالی ها بازیکن با کیفیتی را پیدا کردند به چه قیمتی با او قرارداد خواهند بست. آیا بار دیگر شاهد وارد شدن لطمه ای دیگر به اعتبار و برنامه های فنی استقلال خواهیم بود، یا این بار اتفاق آبرومندانه ای رخ خواهد داد؟
به نوشته ایسنا؛ اولین بازیکن خارجی که در طول تاریخ باشگاه به استقلال پیوست، رفعت قلی اف، هافبک اهل جمهوری آذربایجان بود که هرگز نتوانست بازیکن مثمرثمری برای آبی ها باشد. با گذشت چند سال از این تجربه ناموفق، استقلالی ها بازیکنانی مثل گومز و فابریتسیو را جذب کردند که این دو نیز عملکرد قابل قبولی در استقلال نداشتند و سپس لئوناردو کوئیکه آمد که او هم چنگی به دل نزد و پس از انتقال به بوندس لیگا البته این سؤال را بر جا گذاشت که شاید استقلال روشهای مناسبی را هم برای استفاده از بازیکن خارجی نمی شناسد.
سانجان ارشوویچ، هافبک اهل صربستان که در دوره سرمربیگری حجازی در فصل هفتم لیگ برتر به استقلال پیوست، شاید ضعیف ترین یار خارجی این تیم به حساب آید و حالا هم پائولو رینالدو که بیش از 400 هزار دلار برای استقلال آب خورده، حتی برای یک بازی در طول بیش از یک سال، 90 دقیقه بازی نکرده است.
تنها بازیکن خارجی موفق در استقلال طی همه سالهای ماضی بی تردید فابیو جانواریو است اما روش جذب این بازیکن با همه دیگر خارجی ها متفاوت بوده است. جانواریو در فولاد اهواز توانایی های خود را اثبات کرد و در فصل قبل هم یکی از مؤثرترین یاران استقلال بود که گل قهرمانی را هم زد، اما در فصل جاری لیگ، مرفاوی پست هافبک میانی طراح را به وی نسپرد و حالا استقلال به دنبال بازیکن خارجی جدیدی است تا کمبودهایش را ترمیم کند.
روش جذب بازیکن خارجی در ایران که استقلال نیز تاکنون به همان شیوه عمل کرده، اغلب توأم با زد و بندهای مالی و بسیار ناموفق است.
نه فقط مدیران برنامه های بازیکنان خارجی، بلکه باشگاه ها نیز برنامه مدونی برای شناسایی فنی و آگاهی از وضعیت سلامتی جسمی بازیکنانی که از خارج کشور خیال جذب آنان را دارند به دست نمی دهند. یارگیری از خارج از کشور اغلب کورکورانه، بسیار گران و فاقد کیفیت است و حالا که استقلال می خواهد بزرگترین نقاط ضعف خود را پس از آسیب دیدگی جباری و اخراج کاظمی، اکبرپور و عنایتی، با جذب یار خارجی پوشش دهد، این نکته اهمیت بیشتری پیدا می کند که استقلال به کدام روش عمل خواهد کرد.
آیا بار دیگر دو بازیکن خارجی که توانایی کافی برای بازی در سطح اول فوتبال ایران و لیگ قهرمانان آسیا را ندارند، جذب استقلال خواهند شد، یا برای اولین بار شاهد آن خواهیم بود که استقلالی ها با مطالعه و بررسی کافی اقدام به یارگیری خواهند کرد؟
بدیهی است که بازیکن خارجی مناسب برای بازی در سطوح بالای قاره آسیا هرگز ارزان قیمت نیست، اما باید دید چنانچه استقلالی ها بازیکن با کیفیتی را پیدا کردند به چه قیمتی با او قرارداد خواهند بست. آیا بار دیگر شاهد وارد شدن لطمه ای دیگر به اعتبار و برنامه های فنی استقلال خواهیم بود، یا این بار اتفاق آبرومندانه ای رخ خواهد داد؟