علی کریمی هم می توانست مرد سال فوتبال جهان شود. شاید این جمله برای خیلی ها نا مفهوم، عجیب و حتی مسخره باشد، اما به یک دلیل مهم نگارنده به آن اعتقاد کامل دارد.
به نوشته قدس؛ لیونل مسی، کریس رونالدو، کاکا و چند نابغه دیگر چند سال اخیر فوتبال جهان به اضافه ستارگان نسلهای قبلی فوتبال در نهایت یا به موقعیتی که در آرزوی کسبش بودند رسیدند و یا فراتر از چیزی که تصور می کردند شدند که در هر دو حالت موفقیت بزرگی است.
اما نکته مهم چیزی است که همیشه همراهشان بوده و در ذهنشان حضور داشته، یک جور «کد» یا رمز که البته در طول تاریخ عامل موفقیت انسانهای زیادی بوده. این کد خیلی چیز غیر عادی نیست - اصلاً نیست- اما نگه داشتنش داخل ذهن، مثل حفظ کردن کدی کلیدی، دشوار است. اسم این کد «اراده» است.لیونل مسی اگر مرد سال فوتبال دنیا می شود از فرهنگی حرفه ای که با اراده تعریف می شود، در درون خودش برخوردار است. 13 ساله بود که به بارسلونا آمد و تقریباً از 17 سالگی ستاره مشهوری بود.
در 18 سالگی پیراهن تیم ملی آرژانتین در جام جهانی 2006 به تن کرد و شاید اگر پکرمن در یک چهارم نهایی به او میدان می داد، راه راه پوشان آرژانتینی به جای آلمان در دورتموند با ایتالیا بازی می کردند.مسی سال 2009 با مسی سال 2005 از لحاظ فنی زمین تا آسمان فرق دارد و این محصول اراده ای بزرگ است.
مسی هر دو ورژن هم 2005 وهم 2009 از ستارگان فوتبال دنیاست ولی نکته مهم این است که مسی وقتی در سال 2005 با ستایش آمیزترین تمجیدها مواجه می شود، بی خیال ادامه راه نمی شود و به صرف اینکه در سال 2005 بالقوه یکی از بهترینهای فوتبال است.
او راه را می رود و امروز هم که به هر چی دلش خواسته رسیده باز هم راه موفقیت را ادامه می دهد و این اراده چیزی است که ستاره ای مثل علی کریمی هیچ وقت درون خودش آن را پیدا نکرد. بسیاری از فوتبالی ها او را کامل ترین فوتبالیست تاریخ ورزش ایران می دانند و بعضی از منتقدان، کامل ترین فوتبالیست تاریخ آسیا.
علی کریمی اما با این استعداد ناب تا توانست زمان مفید را در فوتبالش از دست داد. او در بهترین زمان ممکن شهرتی در حد علی دایی و مهدوی کیا داشت.وقتی در جام ملتهای آسیا 2004 ستاره بازیها لقب گرفت و از دوبی راهی مونیخ شد تصور آنهایی که سالها بود کریمی را می شناختند این بود که از مونیخ راهی تیمهای بزرگتری می شود و سرانجام عنوان بزرگی در فوتبال کسب می کند.
مطمئن باشید کریمی از نظر توانایی فنی چیزی کمتر از بازیکنان رده یک فوتبال جهان ندارد، اما همین فاقد اراده بودن هیچ زمان اجازه نداد به جایی که می خواهد برسد. و جالب اینجاست که هرگز حسرت گذشته را هم نمی خورد.
یکی از نزدیکانش می گوید: یک بار از کریمی درباره اهدافش در آینده و رسیدن به جایزه مرد سال فوتبال جهان که آرزوی هر فوتبالیستی است پرسیده و کریمی هم جواب داده است: خب حالا بهترین بازیکن جهان شدم، خب بعدش چی.حرف جالبی که ما را یاد جمله کلیدی علی دایی در مورد کریمی نیز می اندازد. دایی جایی گفته بود: «اگر استعداد کریمی را داشتم بهترین فوتبالیست دنیا می شدم.» و از این جمله می توان برداشت دیگری هم ارائه داد، اینکه اگر علی کریمی هم از اراده علی دایی را داشت حالا می توانست حتی مرد سال فوتبال جهان باشد.
به نوشته قدس؛ لیونل مسی، کریس رونالدو، کاکا و چند نابغه دیگر چند سال اخیر فوتبال جهان به اضافه ستارگان نسلهای قبلی فوتبال در نهایت یا به موقعیتی که در آرزوی کسبش بودند رسیدند و یا فراتر از چیزی که تصور می کردند شدند که در هر دو حالت موفقیت بزرگی است.
اما نکته مهم چیزی است که همیشه همراهشان بوده و در ذهنشان حضور داشته، یک جور «کد» یا رمز که البته در طول تاریخ عامل موفقیت انسانهای زیادی بوده. این کد خیلی چیز غیر عادی نیست - اصلاً نیست- اما نگه داشتنش داخل ذهن، مثل حفظ کردن کدی کلیدی، دشوار است. اسم این کد «اراده» است.لیونل مسی اگر مرد سال فوتبال دنیا می شود از فرهنگی حرفه ای که با اراده تعریف می شود، در درون خودش برخوردار است. 13 ساله بود که به بارسلونا آمد و تقریباً از 17 سالگی ستاره مشهوری بود.
در 18 سالگی پیراهن تیم ملی آرژانتین در جام جهانی 2006 به تن کرد و شاید اگر پکرمن در یک چهارم نهایی به او میدان می داد، راه راه پوشان آرژانتینی به جای آلمان در دورتموند با ایتالیا بازی می کردند.مسی سال 2009 با مسی سال 2005 از لحاظ فنی زمین تا آسمان فرق دارد و این محصول اراده ای بزرگ است.
مسی هر دو ورژن هم 2005 وهم 2009 از ستارگان فوتبال دنیاست ولی نکته مهم این است که مسی وقتی در سال 2005 با ستایش آمیزترین تمجیدها مواجه می شود، بی خیال ادامه راه نمی شود و به صرف اینکه در سال 2005 بالقوه یکی از بهترینهای فوتبال است.
او راه را می رود و امروز هم که به هر چی دلش خواسته رسیده باز هم راه موفقیت را ادامه می دهد و این اراده چیزی است که ستاره ای مثل علی کریمی هیچ وقت درون خودش آن را پیدا نکرد. بسیاری از فوتبالی ها او را کامل ترین فوتبالیست تاریخ ورزش ایران می دانند و بعضی از منتقدان، کامل ترین فوتبالیست تاریخ آسیا.
علی کریمی اما با این استعداد ناب تا توانست زمان مفید را در فوتبالش از دست داد. او در بهترین زمان ممکن شهرتی در حد علی دایی و مهدوی کیا داشت.وقتی در جام ملتهای آسیا 2004 ستاره بازیها لقب گرفت و از دوبی راهی مونیخ شد تصور آنهایی که سالها بود کریمی را می شناختند این بود که از مونیخ راهی تیمهای بزرگتری می شود و سرانجام عنوان بزرگی در فوتبال کسب می کند.
مطمئن باشید کریمی از نظر توانایی فنی چیزی کمتر از بازیکنان رده یک فوتبال جهان ندارد، اما همین فاقد اراده بودن هیچ زمان اجازه نداد به جایی که می خواهد برسد. و جالب اینجاست که هرگز حسرت گذشته را هم نمی خورد.
یکی از نزدیکانش می گوید: یک بار از کریمی درباره اهدافش در آینده و رسیدن به جایزه مرد سال فوتبال جهان که آرزوی هر فوتبالیستی است پرسیده و کریمی هم جواب داده است: خب حالا بهترین بازیکن جهان شدم، خب بعدش چی.حرف جالبی که ما را یاد جمله کلیدی علی دایی در مورد کریمی نیز می اندازد. دایی جایی گفته بود: «اگر استعداد کریمی را داشتم بهترین فوتبالیست دنیا می شدم.» و از این جمله می توان برداشت دیگری هم ارائه داد، اینکه اگر علی کریمی هم از اراده علی دایی را داشت حالا می توانست حتی مرد سال فوتبال جهان باشد.