نود ـ متولدین دهه 50 که در دوره شیرین غیبت کارتو‌ن‌های تخیلی و قهرمانان بد هیبت، گالیور در سرزمین لی‌لی‌پوت کارتون مورد علاقه‌شان بود، حتما به یاد دارید قهرمان داستان در سرزمین آدم کوچولوها مشکل بزرگی به نام کوتاهی سقف آدم کوچولوها داشت و البته به مرور اهالی «لی‌لی‌پوت» را مجاب کرد خانه‌های بزرگ بسازند و سقف‌های بلندی بزنند.
حالا هم باور کنید فوتبال ما برای بالا رفتن سقفش به یک گالیور نیاز دارد. وقتی پیروزی سه بر یک مقابل سنگاپور که همین چند ماه پیش از تیم دوم فوتبال 6 گل خورده بود، باعث می‌شود نایب رئیس اول فدراسیون تصویر کند این پیروزی باعث غرور می‌شود و هشدار بدهد نباید بابت این پیروزی مغرور شویم، احساس می‌کنیم ما ساکنان جزیره لی‌لی‌پوت فوتبال شده‌ایم و باید هر چه سریعتر گالیوری بیاید و سقف فوتبال ما را بالا ببرد.
فوتبالی که یک روز کره جنوبی را با 6 گل و روز دیگر عربستان را با سه گل می‌بُرد و شبی در جام جهانی، آمریکا را شکست می‌داد و شب‌های دیگر یوگسلاوی سابق و آلمان همیشه مدعی را به ستوه در می‌آورد، چرا باید حالا از پیروزی مقابل سنگاپور احساس غرور کند؟!
مگر فوتبال ما در پیشینه‌اش از مثلا 20 بازی قبلی مقابل سنگاپور، صاحب 19 شکست و تنها یک مساوی بوده و تازه اولین پیروزی‌مان در خانه این تیم مدعی(!) رقم خورده که آقایان تصور می‌کنند شاید این پیروزی بزرگ باعث غرور کاذب فوتبال ایران شود!
هرچند با روندی که قطبی در پیش گرفت و افتخار ساده باختن به مالی و قطر و بحرین و اردن را به کارنامه پرافتخار فوتبال ایران اضافه کرد، هر پیروزی مقابل هر تیمی ـ حتی مالدیو و سنگاپور ـ و با هر نتیجه‌ای ـ حتی زدن سه گل در ازای خوردن یک گل از حریفی همیشه بازنده ـ باید هم غرورآمیز تلقی شود که اگر غرورآمیز نبود، قطبی هرگز آن‌گونه پس از هر گل تیمش، شادی می‌کرد و ژست می‌گرفت؟!
فوتبالی که یک روز حال و حوصله بازی با تیم‌های درجه سه آسیا را نداشت و بازی با سنگاپور و سنگاپورها رفع تکلیف و در نهایت تمرین گل زدن و بالا بردن آمار گل‌زنی می‌دانست، امروز با افشین قطبی و حامیانش به مرحله‌ای رسیده که وقتی سنگاپور را با نتیجه‌ای معمولی می‌بریم، مسئولان فدراسیون به جای آن که بگویند نتیجه مهم نبود و فقط سه امتیاز ارزش داشت، با خودشان تصور می‌کنند احتمال مغرور شدن وجود دارد و پیام می‌دهند لطفا مغرور نشوید. شما را به خدا، بگویید گالیور هر چه زودتر بیاید!
حالا هم باور کنید فوتبال ما برای بالا رفتن سقفش به یک گالیور نیاز دارد. وقتی پیروزی سه بر یک مقابل سنگاپور که همین چند ماه پیش از تیم دوم فوتبال 6 گل خورده بود، باعث می‌شود نایب رئیس اول فدراسیون تصویر کند این پیروزی باعث غرور می‌شود و هشدار بدهد نباید بابت این پیروزی مغرور شویم، احساس می‌کنیم ما ساکنان جزیره لی‌لی‌پوت فوتبال شده‌ایم و باید هر چه سریعتر گالیوری بیاید و سقف فوتبال ما را بالا ببرد.
فوتبالی که یک روز کره جنوبی را با 6 گل و روز دیگر عربستان را با سه گل می‌بُرد و شبی در جام جهانی، آمریکا را شکست می‌داد و شب‌های دیگر یوگسلاوی سابق و آلمان همیشه مدعی را به ستوه در می‌آورد، چرا باید حالا از پیروزی مقابل سنگاپور احساس غرور کند؟!
مگر فوتبال ما در پیشینه‌اش از مثلا 20 بازی قبلی مقابل سنگاپور، صاحب 19 شکست و تنها یک مساوی بوده و تازه اولین پیروزی‌مان در خانه این تیم مدعی(!) رقم خورده که آقایان تصور می‌کنند شاید این پیروزی بزرگ باعث غرور کاذب فوتبال ایران شود!
هرچند با روندی که قطبی در پیش گرفت و افتخار ساده باختن به مالی و قطر و بحرین و اردن را به کارنامه پرافتخار فوتبال ایران اضافه کرد، هر پیروزی مقابل هر تیمی ـ حتی مالدیو و سنگاپور ـ و با هر نتیجه‌ای ـ حتی زدن سه گل در ازای خوردن یک گل از حریفی همیشه بازنده ـ باید هم غرورآمیز تلقی شود که اگر غرورآمیز نبود، قطبی هرگز آن‌گونه پس از هر گل تیمش، شادی می‌کرد و ژست می‌گرفت؟!
فوتبالی که یک روز حال و حوصله بازی با تیم‌های درجه سه آسیا را نداشت و بازی با سنگاپور و سنگاپورها رفع تکلیف و در نهایت تمرین گل زدن و بالا بردن آمار گل‌زنی می‌دانست، امروز با افشین قطبی و حامیانش به مرحله‌ای رسیده که وقتی سنگاپور را با نتیجه‌ای معمولی می‌بریم، مسئولان فدراسیون به جای آن که بگویند نتیجه مهم نبود و فقط سه امتیاز ارزش داشت، با خودشان تصور می‌کنند احتمال مغرور شدن وجود دارد و پیام می‌دهند لطفا مغرور نشوید. شما را به خدا، بگویید گالیور هر چه زودتر بیاید!