اهالی سینما در طول سه ماه، سه نامه به رئیس جمهور ارسال کردند اما چرا وضعیت اینقدر پیچیده شده که سینماگران برای طرح درخواست‌هایشان مستقیماً به حسن روحانی نامه‌نگاری می‌کنند و درخواست‌هایشان را از شخص رئیس جمهور در قالب نامه‌های سرگشاده مطرح می‌نمایند و از دستیابی به خواسته‌هایشان در ساختارهای رسمی دولت و مدیران میانی و ارشد دولت به کلی ناامید شده‌اند؟
به گزارش «تابناک»؛ سینماگران از 6 اسفند 1395 تا 9 خرداد مجموعاً سه نامه به حسن روحانی رئیس دولت دوازدهم ارسال کرده‌اند. نخستین نامه را 120 تن از سینماگران برجسته خطاب به روحانی نوشته بودند و پس از آنکه مدیران سازمان سینمایی، مانع از اکران فیلم «عصبانی نیستم» ـ با وجود اصلاحات فراوان و کسب چندین بار پروانه نمایش ـ شدند، 120 سینماگر مطرح ایران در نامه‌ای به رئیس‌جمهور، خواستار نمایش فیلم «عصبانی نیستم!»، ساخته رضا درمیشیان و احترام سازمان سینمایی به مجوز پروانه نمایش شدند و از رفتار مدیران وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در جلوگیری از نمایش این فیلم سینمایی انتقاد کردند.
در متن این نامه آمده بود: «همان گونه که مستحضرید فیلم سینمایی "عصبانی نیستم!" ساخته آقای رضا درمیشیان پس از دریافت پنج پروانه نمایش و اعمال سانسورهای مختلف و حتی تائید کمیته بازبینی آثار توقیفی و تضمین کتبی مدیران این بار به بهانه اعمال سانسورهای جدید مطابق نظر وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی شما از نمایشش جلوگیری به عمل آمده است.از آنجا که بی‌اعتبار شدن پروانه نمایش و سانسورهای چندباره موجب بوجود آمدن فضای ناامنی در عرصه سینما و تضیع حقوق هنرمندان میشود، ما سینماگران خواهشمندیم دستور مساعد جهت نمایش عمومی عصبانی نیستم! صادر شود.»
سپس کانون کارگردانان سینمای ایران در نامه‌ای خطاب به رئیس جمهور، خواستار رفع ممنوع الخروجی جعفر پناهی شدند. در متن نامه کارگردان‌های سینمای ایران خطاب به رئیس جمهور تاکید شده بود: «با توجه به انتخاب فیلم سینمایی سه رخ ساخته آقای جعفر پناهی (عضو کانون کارگردانان سینمای ایران) در بخش اصلی هفتاد و یکمین دوره از فستیوال فیلم کن، خواهشمند است دستور فرمائید با اتخاذ ترتیبات لازم موانع خروج آقای پناهی از کشور برطرف شود تا ایشان بتوانند در این رویداد مهم جهانی شرکت کنند.»
در ادامه بیش از صد سینماگر در نامه‌ای خطاب به رئیس جمهور خواستار رفع محدودیت‌ها برای سینماگرانی شدند که به جهت کار هنری و فرهنگی مشمول این محدودیت‌ها شدند و در این زمینه نام بهروز وثوقی را به طور مشخص ذکر کردند. در متن این نامه آمده است: «از آنجا که جنابعالی به عنوان رئیس جمهور، حافظ حقوق شهروندی و مسئول اجرای قانون اساسی هستید، ما، جمعی از هنرمندان، فیلمسازان و نویسندگان و دست‌اندرکاران امور فرهنگی، از شما می‌خواهیم، یک بار برای همیشه تدبیری صورت گیرد تا هنرمندانی که صرفا به جهت کار هنری و فرهنگی با ممنوعیت خروج و ورود و ممنوعیت کار روبرو هستند، بدون ایجاد مزاحمت بتوانند به وطن خود، رفت و آمد داشته و از حق طبیعی کار و فعالیت بهره‌مند شوند، از آن‌جمله خواهان رفع محدودیت‌های غیر قانونی برای هنرمند گرانمایه آقای بهروز وثوقی هستیم.»
هیچ بخشی در کشور طی سه ماه، سه نامه سرگشاده خطاب به مقام ارشد اجرایی کشور ننوشته و این نشان می‌دهد که نه تنها مطالبات تلنبار شده‌ای در حوزه فرهنگ به ویژه سینما وجود دارد که با پاسخ روشنی مواجه نشده، بلکه سازوکارهای عملیاتی برای پاسخگویی روشن نیز در دولت دوازدهم وجود ندارد و هنرمندان مجبورند مستقیماً سراغ رئیس جمهور را بگیرند و از شخص روحانی بخواهند.
سوای ماهیت و کیفیت درخواست‌ها، پرسش اساسی این است که چرا هنرمندان مستقیماً از رئیس جمهور درخواست‌هایشان را مطرح می‌کنند و چرا این درخواست‌ها که در قالب نامه سرگشاده مطرح شده خطاب به سیدعباس صالحی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و محمدمهدی حیدریان رئیس سازمان سینمایی دولت دوازدهم نیست؟
واقعیت آن است که وضعیت فرهنگ بالاخص سینمای ایران در دولت دوازدهم به نقطه‌ای رسیده که سینماگران امیدی به تحقق خواسته‌هایشان از مراجع اصلی ندارند و در یک نمونه نیز خواسته‌هایشان، تنها پس از نامه نگاری به رئیس جمهور تحقق یافت. هرچند وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و مسئولان زیرمجموعه سینمایی‌اش صرفاً بر آمار فروش سینما که عمدتاً متکی بر فروش چند فیلم کمدی است برای طبیعی نشان دادن اوضاع تکیه می‌کنند اما این نامه نگاری‌ها نشان می‌دهد اوضاع اصلاً طبیعی نیست.
باید دید حسن روحانی در مقابل نامه نگاری‌های اهالی سینما دست به اقدام عملی در حوزه سینما خواهد زد یا همانگونه که درباره این نامه نگاری‌ها سکوت پیشه شده و دو نامه بی‌پاسخ گذاشته شده، به سینماگران نیز کم محلی خواهد شد؟ آیا در سازوکارهای سینمایی دولت و گردانندگان‌شان بازنگری خواهد شد که بتوانند پاسخگوی مطالبات اهالی شریف سینمای ایران شوند یا باید منتظر نامه‌های بعدی خطاب به رئیس جمهور باشیم؟