رئال مادرید نامی کلیدی در دنیای امروز است. پدیده ای کاملاً پاپیولار(مردمی) البته درست به اندازه رقیب قدیمی اش بارسلونا که حتی به مراتب پاپیولارتر (مردمی تر) از رئال است.
به نوشته قدس؛ بسیاری از طرفداران بارسا در نقاط فقیرنشین دنیا بخصوص آفریقا، علاقه ای به رئال ندارند، چون معتقدند مصداق بارز نظام سرمایه داری مطلق در فوتبال است و تصور می کنند بارسلونا در سیاستهایش به اداره باشگاه با روش سرمایه داری اعتقادی ندارد، در حالی که چنین تصوری اشتباه محض است. همین بارسلونا بود که امسال برای خرید زلاتان، با در نظر گرفتن واگذاری سامی اتوئو چیزی حدود 90 میلیون دلار پول خرج کرد.
ترجیحاً در این مقاله قرار نیست از بارسا صحبت شود. اما خب بدون اشاره به بارسا محال است از رئال حرف زد. دو باشگاه مکمل یکدیگرند و این قدر سعی می کنند با قدرت نمایی در لیگ کشورشان عرض اندام کنند که عملاً لالیگا را به دو قطبی ترین لیگ رده «آ» اروپا تبدیل کردند.
لیگی که همیشه جایگاه اول و دومش میان این دو قدرت می چرخد و تیمهای رده سوم و چهارم، با اختلاف فاحش در رده های بالای جدول بعد از بارسا و رئال قرار می گیرند. سیاستهای دو باشگاه در این چند سال با اشکالات اساسی روبه رو بوده و احتمالاً در میزان تقصیرات، کفه ترازو به سمت پایتخت نشین ها سنگینی می کند.
رئال مادرید بی شک در این چند سال، بزرگترین بزرگ شکست خورده در اروپا بوده که همواره جلوی تیمهای متوسط دیگر قاره تحقیر شده و در حسرت قهرمانی در جام باشگاههای اروپا مانده است.
رئال این پدیده کاملاً تجاری که مثل هالیوود می ماند، فقط پول خرج می کند و معلوم نیست تا چه زمان باید برای به «ناکجاآباد» رفتن پول خرج کند. هالیوود حداقل اگر نظام سرمایه داری مطلق محسوب می شود، سود دهی هم دارد.
مخاطب می تواند با دیدن آمار فروش یک فیلم، دستمزدهای پرداخت شده و در نهایت کنار هم قرار دادن این فاکتورها به نتایج مثبتی برسد. اما هوادار رئال به چه جور نتیجه گیری مثبتی می تواند از ناکامیهای پی در پی تیمش برسد؟
هوادار رئال مهمترین رویداد فوتبالی که هرسال تیمش در آن حضور دارد را با عنوان «جام باشگاههای اروپا» می شناسد که رئال آخرین بار هشت سال پیش فتحش کرد که پس از خلق شاهکار آقای دل بوسکه این باشگاه نه تنها نتوانست به موفقیت برسد، بلکه نتوانست به مراحل بالای جام هم راه پیدا کند.
رئال در این هشت سال تا توانست مثل گذشته پول خرج کرد و تقریباً به هر تیمی در قاره سبز باخت.
حالا در این شرایط هوادار رئال در اوج مشکلات اقتصادی دنیا چرا باید با 290 میلیون یورویی که باشگاه محبوبش تنها برای یک فصل خرج خرید بازیکن کرده، کنار بیاید؟
باید قبول کرد حساب کتابهای هوادار رئال درست از آب در نمی آید، مگر اینکه بخواهد به لابیهای مدیران باشگاه و بیزینس های حیرت آور و کمکهای دولت که رئال را بخش مهمی از خودش می داند، فکر کند. چون این رئال نه قهرمان اروپا می شود که دل او را به عنوان هوادار خنک کند و نه در اسپانیا وضعیت جالبی دارد. در این شرایط چه دلیلی دارد هوادار رئال باقی بماند؟
به نوشته قدس؛ بسیاری از طرفداران بارسا در نقاط فقیرنشین دنیا بخصوص آفریقا، علاقه ای به رئال ندارند، چون معتقدند مصداق بارز نظام سرمایه داری مطلق در فوتبال است و تصور می کنند بارسلونا در سیاستهایش به اداره باشگاه با روش سرمایه داری اعتقادی ندارد، در حالی که چنین تصوری اشتباه محض است. همین بارسلونا بود که امسال برای خرید زلاتان، با در نظر گرفتن واگذاری سامی اتوئو چیزی حدود 90 میلیون دلار پول خرج کرد.
ترجیحاً در این مقاله قرار نیست از بارسا صحبت شود. اما خب بدون اشاره به بارسا محال است از رئال حرف زد. دو باشگاه مکمل یکدیگرند و این قدر سعی می کنند با قدرت نمایی در لیگ کشورشان عرض اندام کنند که عملاً لالیگا را به دو قطبی ترین لیگ رده «آ» اروپا تبدیل کردند.
لیگی که همیشه جایگاه اول و دومش میان این دو قدرت می چرخد و تیمهای رده سوم و چهارم، با اختلاف فاحش در رده های بالای جدول بعد از بارسا و رئال قرار می گیرند. سیاستهای دو باشگاه در این چند سال با اشکالات اساسی روبه رو بوده و احتمالاً در میزان تقصیرات، کفه ترازو به سمت پایتخت نشین ها سنگینی می کند.
رئال مادرید بی شک در این چند سال، بزرگترین بزرگ شکست خورده در اروپا بوده که همواره جلوی تیمهای متوسط دیگر قاره تحقیر شده و در حسرت قهرمانی در جام باشگاههای اروپا مانده است.
رئال این پدیده کاملاً تجاری که مثل هالیوود می ماند، فقط پول خرج می کند و معلوم نیست تا چه زمان باید برای به «ناکجاآباد» رفتن پول خرج کند. هالیوود حداقل اگر نظام سرمایه داری مطلق محسوب می شود، سود دهی هم دارد.
مخاطب می تواند با دیدن آمار فروش یک فیلم، دستمزدهای پرداخت شده و در نهایت کنار هم قرار دادن این فاکتورها به نتایج مثبتی برسد. اما هوادار رئال به چه جور نتیجه گیری مثبتی می تواند از ناکامیهای پی در پی تیمش برسد؟
هوادار رئال مهمترین رویداد فوتبالی که هرسال تیمش در آن حضور دارد را با عنوان «جام باشگاههای اروپا» می شناسد که رئال آخرین بار هشت سال پیش فتحش کرد که پس از خلق شاهکار آقای دل بوسکه این باشگاه نه تنها نتوانست به موفقیت برسد، بلکه نتوانست به مراحل بالای جام هم راه پیدا کند.
رئال در این هشت سال تا توانست مثل گذشته پول خرج کرد و تقریباً به هر تیمی در قاره سبز باخت.
حالا در این شرایط هوادار رئال در اوج مشکلات اقتصادی دنیا چرا باید با 290 میلیون یورویی که باشگاه محبوبش تنها برای یک فصل خرج خرید بازیکن کرده، کنار بیاید؟
باید قبول کرد حساب کتابهای هوادار رئال درست از آب در نمی آید، مگر اینکه بخواهد به لابیهای مدیران باشگاه و بیزینس های حیرت آور و کمکهای دولت که رئال را بخش مهمی از خودش می داند، فکر کند. چون این رئال نه قهرمان اروپا می شود که دل او را به عنوان هوادار خنک کند و نه در اسپانیا وضعیت جالبی دارد. در این شرایط چه دلیلی دارد هوادار رئال باقی بماند؟