رونالدو لوئیزنازاریا دلیما (ملقب به رونالدو) بیش از آن چیزی که تصور می‌کرد توانست در عرصه فوتبال موفق شده و افتخارات شخصی و تیمی فراوانی را به‌دست آورد. این مهاجم برزیلی خیلی زود به سطح نخست فوتبال رسید و پیش از رسیدن به 20سالگی قهرمانی جام‌جهانی را تجربه کرد و دوبار عنوان مرد سال فوتبال دنیا را به‌دست آورد.به نوشته تهران امروز؛ رونالدو همیشه در سایه پله، اسطوره فوتبال کشورش قرار داشت اما در فوتبال اروپا بسیار درخشان بود و علاوه‌بر آن با تیم‌ملی نیز به عناوین زیادی دست یافت تا یکی از بهترین بازیکنان تاریخ لقب گیرد اما مصدومیت‌های پیاپی و طولانی‌مدت باعث شد او خیلی زود نزول کرده و نتواند موفقیت‌های بیشتری را تجربه کند.
فوتبال خیابانی
او همانند بسیاری از برزیلی‌ها فوتبال را در خیابان‌های کشورش شروع کرد و خیلی خوش‌شانس بود که جرزینیو، ستاره سابق طلایی‌پوشان او را پسندید و در سال 1993 راهی کروزیرو شد. در حالی که تنها 17 سال داشت با سرعت اعجاب‌آور و توانایی‌های تهاجمی خود که با تکنیک خاص برزیلی‌ها همراه بود نگاه‌ها را به خود جذب کرد تا جایی که کارلوس آلبرتو پریه‌را، سرمربی برزیل را مجاب کرد تا او را به جام‌جهانی 1994 آمریکا ببرد.
اگرچه رونالدو در آن رقابت‌ها به میدان نرفت اما حضور در کنار ستاره‌هایی چون روماریو و به‌به‌تو و کسب تجربه از جام‌جهانی باعث شد او در برنامه‌های آینده ملی‌پوشان جای ثابتی پیدا کند. تابستان همان سال آیندهوون هلند او را به خدمت گرفت، جایی که این مهاجم کم‌نظیر در 71 مسابقه رکورد فوق‌العاده 66گل را بر جای گذاشت. المپیک 1996 آتلانتا نقطه عطفی برای او بود. ماریو زاگالو، سرمربی جدید تیم‌ملی او را به‌همراه تیمش به آمریکا برد تا او دومین تورنمنت مهم ملی خود را تجربه کرده و در ادامه نیز سالی رویایی را سپری کند.
مهاجم کنونی کورنتیانس در آن زمان با نام رونالدینیو (رونالدو کوچک) در رقابت‌ها شناخته می‌شد چراکه بازیکنی به‌نام رونالدو گویارو در دفاع میانی تیم‌ملی برزیل حضور داشت البته پس از پایان تورنمنت و کسب مدال برنز توسط طلایی‌پوشان که به لطف درخشش او حاصل شد، نامش به رونالدو بزرگ تغییر یافت.
حضور در میان بزرگان
پس از بازگشت، سربابی رابسون فقید او را به بارسلونا برد تا درخشش خود را در فوتبال اسپانیا ادامه دهد. 34 گل در 37 مسابقه عملکردی عالی طی یک‌سال حضورش در نیوکمپ محسوب می‌شد. پیوستن به یکی از غول‌های اروپا سبب شد تا در 20 سالگی یکی از بهترین‌های این ورزش لقب گرفته و عنوان مرد سال فوتبال جهان - به‌عنوان جوان‌ترین بازیکنی که به این افتخار رسیده- را کسب کند.
در سال 1997 ماسیمو موراتی، مالک متمول باشگاه اینتر او را با مبلغ 18 میلیون پوند که در آن زمان رکورد جدیدی محسوب می‌شد به سن‌سیرو برد تا او بهترین آمار متوسط گلزنی در هر مسابقه در تاریخ سریA را بر جای گذاشته و یکبار دیگر عنوان مرد سال فوتبال جهان را تصاحب کند. او نخستین بازیکنی بود که دو سال پیاپی این عنوان را به‌دست می‌آورد. با آغاز جام‌جهانی 1998 او یکی از امیدهای طلایی‌پوشان برای دفاع از عنوان قهرمانی بود و تمام نگاه‌ها به ساق‌های او دوخته شده بود.
نخستین مسابقات او در جام‌جهانی با چهار گل و سه پاس گل همراه بود تا شاگردان ماریو زاگالو راهی فینال شده و برابر فرانسه میزبان به میدان بروند. اتفاقات مرموزی که پس از آغاز دیدار نهایی رخ داد باعث شد تا رونالدو روزی تلخ را در زندگی فوتبالی‌اش تجربه کرده و در حالی که در وضعیت عجیب روحی قرار داشت برزیل با سه گل مغلوب خروس‌ها شد.
پس از مسابقات شایع شده بود که مرد مریخی دچار تشنج و از ترکیب اصلی برزیل خارج شده بود اما غیبت او در فینال ضرری هنگفت برای اسپانسرها و شرکت‌های تبلیغاتی بود؛ به این ترتیب او از سرمربی خواست که از ابتدا در ترکیب قرار گیرد. تصویری که از آن دیدار به‌‌جای مانده درخشش کم‌نظیر زین‌‌الدین زیدان در پاریس و سایه‌ای از فاتح توپ طلای اروپا بود.
اتفاقات آن شب هیچ‌گاه برملا نشد و تاثیر زیادی در آینده ورزشی او داشت. سال 1999 برای او کابوس‌وار آغاز شد، مصدومیت شدید باعث شد تا رونالدو زانویش را به تیغ جراحان سپرده و حدود دو سال از میادین دور باشد.
بازگشت او به میادین با آغاز جام‌جهانی 2002 کره و ژاپن همراه بود. ستاره برزیلی‌ها در این رقابت‌ها بازگشتی رویایی داشت و با به‌ثمر رساندن هشت گل عنوان بهترین گلزن را به‌دست آورد. در دیدار نهایی او برخلاف چهار سال قبل ستاره میدان بود و دو بار دروازه آلمان را گشود تا علاوه‌بر قهرمانی برزیل، منتقدانش که معتقد بودند باید از فوتبال خداحافظی کند را ساکت کند.
پس از آن، او در ازای 39 میلیون یورو به‌عنوان یکی از ستاره‌های پروژه کهکشانی پرس راهی رئال‌مادرید شد و در نخستین فصل حضورش با به‌ثمر رساندن 23 گل قهرمانی لالیگا را تجربه کرد. آسیب‌دیدگی مجدد او باعث شد تا برای نخستین‌بار با مشکل اضافه‌وزن روبه‌رو شده و جام‌جهانی 2006 آلمان را با ناکامی به پایان رساند البته او سه گل دیگر در این رقابت‌ها به‌ثمر رساند تا با پنج گل زده در جام‌جهانی از رکورد گردمولر عبور کند.
مشکلات حاشیه‌ای و روحی او باعث شد تا دوران نزول را به‌سرعت طی کند و در سال 2009 راهی کورنتیانس برزیل شود و پس از به‌ثمر رساندن 20 گل در 29 مسابقه اعلام کرد که در سال 2011 کفش‌هایش را آویزان خواهد کرد. اگرچه او شانس بسیار کمی برای حضور در جام‌جهانی پیش‌رو دارد اما شاید بتواند رکورد 62 گل ملی در 97 مسابقه خود را بهبود بخشد.