ضرب شست 20

محمد ایمانی در کیهان نوشت:
شکار در آسمان، مختصات و محدودیت های خود را دارد. چنین شکاری دشوار است و اغلب ممکن است تیربه خطا برود اما حتی اگربه هدف هم اصابت کند معمولا او را از پای در می آورد. شکار در آسمان به گونه ای که صید بی هیچ خراشی به زیر کشیده شود، شاه شکار است، مثل اینکه کوسه ای را زنده صید کنند و به ساحل بکشند. شکار اطلاعاتی و امنیتی جمهوری اسلامی ایران در بامداد سه شنبه گذشته از این جنس است. شکار زنده در آسمان.
بامداد سه شنبه گذشته وقتی عقاب های ایرانی، هواپیمای گریزان و نافرمان مسیر دبی- بیشکک را در بندرعباس بر زمین نشاندند، بمب خبری در دنیا ترکید. «ایران بن لادن ثانی را زنده و کتف بسته دستگیر کرد». سرکرده تروریست ها به خودی خود اهمیتی نداشت. آنچه به ماجرا ابعاد جهانی می بخشید، این بود که سرویس های اطلاعاتی- دست کم- 6 کشور شامل آمریکا، انگلیس، اسرائیل، عربستان، پاکستان و امارات، این گروهک تروریستی و سرکرده آن را از چند سال پیش تر و خشک می کردند و ضمن حفاظت و مراقبت از او، به تجهیز مالی و نظامی و اطلاعاتی گروهک ریگی پرداخته بودند. آخرین اخبار منتشره قبل از شوک روز سه شنبه حاکی از آن بود که پنتاگون و سیا از گروهک تروریستی منافقین خواسته اند به گروهک ریگی بپیوندد تا سرویس های اطلاعاتی سیا، ام آی6 و موساد بتوانند شبکه ترور علیه ایران را با مشارکت ضلع سوم تروریست ها- باند تندرو انجمن پادشاهی- تجدید سازمان کنند. ضلع چهارم و پنجم (پژاک و سلفی ها) نقش مکمل خود را در غرب ایران حفظ می کردند.
درباره اتفاق اخیر ملاحظاتی را باید مد نظر داشت:
1- دو سال اخیر به ویژه سال 1388، روزگار باز تولید ترور و خشونت و تشدید جنگ اطلاعاتی علیه جمهوری اسلامی ایران بود. سرویس های اطلاعاتی سه گانه (سیا، موساد و اینتلیجنس سرویس) با همکاری وزارتخانه های دفاع و خارجه مثلث استکبار، در 2 سال اخیر جنگی همه جانبه را علیه امنیت و اقتدار و ثبات جمهوری اسلامی تعریف کردند. برآیند این پروژه که از چند محور اجرا شد، لق کردن بنیان های امنیت و ثبات در ایران بود. اگر آشوب و اغتشاش رکنی از ارکان این پروژه به شمار می رفت، ترور و خشونت مکمل آن بود. این مکمل، به رخ کشیدن ناتوانی اطلاعاتی و امنیتی ایران را در نظر داشت. بنابراین به موازات تدارک برای آشوب و اغتشاش خیابانی و اختلاف افکنی در عمق حاکمیت، دور تازه جنایت های سازمان یافته کلید خورد.
 این جنایت ها از مرزهای سیستان و بلوچستان و کردستان و آذربایجان غربی آغاز شد و تا عمق شهرها و نهایتاً پایتخت گسترش یافت. بمبگذاری در مسجد علی ابن ابیطالب(ع) زاهدان، جنایت های تاسوکی و دارزین، بمب گذاری در حسینیه سیدالشهدای شیراز، کشتار سران قبایل بلوچ و شماری از فرماندهان خدوم سپاه در منطقه سرباز، ترور علمای اهل سنت در سنندج و... سرانجام، امتداد ترورها به پایتخت و به شهادت رساندن دکتر مسعود علی محمدی استاد دانشگاه تهران در کنار برخی ترورهای دیگر نظیر ترور خانم آقاسلطان و سیدعلی حبیبی موسوی. در اغلب این ترورها به وضوح هدایت ام آی6 انگلیس و موساد اسرائیل در کنار سازمان «سیا» مشاهده می شد.
غافلگیری سرکرده یکی از اصلی ترین گروهک های دخیل در پروژه جنایت و ترور و شکار رعدآسای وی در آسمان، مانند یک سیلی پرقدرت، برق از چشم سرویس های اطلاعاتی پدرخوانده پراند. این شکار از آن رو اهمیت پیدا می کند که ریگی از جزئیات و مختصات شبکه 6 ضلعی جاسوسی علیه ایران مطلع است، باراندازها و پایگاه ها و اتاق های امن اطلاعاتی را می شناسد، از ساز و کار ارتباط سرویس های پدرخوانده با شبکه مزدوران باخبر است و ابعاد مهمی از نقشه جنگ اطلاعاتی و امنیتی علیه ایران را لو می دهد.
 او طی سال های اخیر از سوی برخی رسانه های عربی- عبری، آمریکایی- انگلیسی و ضدانقلاب (نظیر روزآن لاین) مدام تر و خشک شده و در این زمینه نیز می تواند اطلاعات با ارزشی را رو کند.این دومین ضربه اطلاعاتی به دشمن پس از حوادث ماه های اخیر است.
2- ضرب شست اطلاعاتی ایران به رقبای استکباری و منطقه ای خود، کاملا تمیز، نرم و بی عیب و نقص یا به عبارتی ضرب شست«20»بود، یک جراحی بزرگ بدون کوچک ترین جراحت و خونریزی. یک کار کاملا متشخص و با دیسیپلین و منطبق بر حقوق بین المللی. رسانه های بسیاری در غرب شکار سرویس اطلاعاتی ایران را با جنگ آمریکا و انگلیس علیه تروریسم در افغانستان و عراق مقایسه کردند و زبان به تحسین گشودند.
 این رسانه ها، بن لادن را به رخ کشیدند که پس از 9سال همچنان آمریکا و ناتو را در افغانستان به چالش کشیده است. اشغالگران تلفات سنگینی را بر ملت افغانستان تحمیل کرده و خود نیز هزینه های گزافی را متحمل شده اند اما ثمره 8سال یاغی گری و قانون شکنی و جنایت در افغانستان، تشدید تروریسم و صدور آن به پاکستان و هند بوده است همچنان که آتش جنایت در عراق زبانه می کشد. اکنون این تعبیر به تدریج در محاورات رسانه ای جهانی تبدیل به یک ضرب المثل می شود که آمریکا و ناتو دستگیری بن لادن را به سرویس امنیتی ایران بسپارند یا لااقل از ایران یاد بگیرند.
همچنین رسانه ها اقدام اخیر سرویس اطلاعاتی ایران را با جنایت تازه موساد در دوبی و به شهادت رساندن محمود عبدالرئوف المبحوح یکی از فرماندهان جنبش حماس مقایسه کردند. اگرچه این قیاس تا حدود زیادی مع الفارق است و شهید المبحوح فرمانده یک جنبش مردمی برای مبارزه با اشغالگران صهیونیست بود، اما نشان می دهد که موساد در این اقدام، اولا حقوق بین المللی را زیرپا گذاشت ثانیا به یک جنایت کاملا ساده در محل هتل اقامت شهید المبحوح متوسل شد ثالثا در این جنایت از کمک برخی سرویس های اطلاعاتی اروپایی- و احتمالا منطقه ای- استفاده کرد و رابعا حرکت اخیر به یک رسوایی و شرمندگی بزرگ برای رژیم تروریست صهیونیستی تبدیل شد.
اما در مقابل جمهوری اسلامی 1-با اقتدار و افتخار تمام 2-بدون هیچ پنهانکاری و شرمندگی 3-بی هیچ جنایتی 4-به تنهایی و بدون کمک گرفتن از دیگران 5-با رعایت و احترام به موازین حقوق بین الملل 6- و به صورت زنده سرکرده تروریست های وابسته به موساد و سیا و ام آی6 را بازداشت کرد.
3- احترام ایران به حقوق بین الملل به مفهوم نادیده گرفتن حقوق و امنیت خود نیست. «دفاع مشروع» نیز از لوازم همین حقوق بین الملل است و اگر هر رژیمی چه در منطقه و چه در جهان به قلمرو حقوق و منافع و امنیت ایران دست درازی کند، نباید از مقابله به مثل ایران آسوده خاطر بماند.
وقتی به آمریکا و اسرائیل گفته می شد اگر دست از پا خطا کنید، عمق تل آویو در آتش قهر ایران خواهد سوخت یا ناوهای جنگی آمریکا به قعر خلیج فارس کشیده خواهد شد و پایگاه های نظامی و نیروهای آمریکا در منطقه هیچ امنیتی نخواهد داشت، خیلی ها این هشدار را جدی می گرفتند اما کسانی هم از سیاستمداران و ژنرال های جبهه استکبار پیدا می شدند که خیال کنند ایران بلوف می زند.
 اما برخی رویدادهای سالیان اخیر و ضرب شصت های متواتری که ایران نشان داده- و از جمله ضربه اخیر- از عزم مصمم جمهوری اسلامی در این زمینه حکایت می کند. بازداشت مقتدرانه ملوان های نظامی انگلیس در اروندرود و کندن لباس های رزم آنان و بدرقه کردنشان با کت و شلوار، همان پیامی را با خود دارد که بازداشت 3جاسوس آمریکایی در داخل مرز کردستان یا اجازه ندادن به جنگنده های ناتو برای عبور از آسمان ایران به سمت افغانستان.
آن ایران قاجاری بود که در سال 1856 میلادی (154سال پیش) با هجوم چند کشتی جنگی انگلیس به خرمشهر و بوشهر، معاهده پاریس را امضا و هرات را به انگلیسی ها (کمپانی هند شرقی) بخشید. بعد از 150 سال باز هم شبه قاره و افغانستان طوفانی است اما نه به نفع ابرقدرت ها، که اگر چنین بود ریچارد هالبروک فرستاده ویژه اوباما به پاکستان و افغانستان مجبور نمی شد در بیشکک یا ماناس قرقیزستان، تروریست دون پایه ای مثل ریگی را با ناکامی به انتظار بنشیند.روزگار پهلوی هم سپری شد که بحرین را دو دستی تقدیم آمریکا و انگلیس کرد و آن عبارت سخیفی که هویدا گفت (دختر خودمان بود، شوهر دادیم رفت. به کسی ربطی ندارد!). ایران جدید، همان ایران مقتدری است که فرماندهان سلحشورش چند سال پیش از فرمانده خویش شنیدند اگر ناوهای آمریکایی دست از پا خطا کردند و متعرض شدند، بلافاصله آنها را می زنید و البته اگر غنیمت بگیرید و به ساحل بیاورید، بهتر است.
جمهوری اسلامی ایران هر تعدی و تعرضی را تلافی می کند اما نه لزوما محدود. این تلافی همه جانبه، پیشی ناپذیر و نامتقارن خواهد بود و ممکن است هر جایی اتفاق بیفتد. ایران در هر زمینی که خود بخواهد می جنگد نه در زمینی که دشمن تعریف می کند. رئیس کودک کش رژیم صهیونیستی با همه رجزخوانی زیردستی هایش، قدرت ایران را خوب می شناسد که می گوید «زمزمه حمله به ایران ابلهانه است، ایران می تواند جهنم برپا کند».
ایران هنوز به شیوه های ایجاد ناامنی و بی ثباتی علیه رژیم های استکباری دست نیازیده است و این از خویشتنداری و بزرگواری است نه از ناتوانی. اما این خویشتنداری همیشگی نیست و می تواند نقطه پایان داشته باشد. سران رژیم های استکباری باید بفهمند- و البته عنداللزوم باید تفهیم کرد- که بی ثبات سازی و ایجاد ناامنی، یک بازی سرگرم کننده- و به تعبیر هاآرتص درباره جنایت اخیر موساد در دوبی، «جیمز باندبازی»- یا یک بازی گلادیاتوری نیست که مستکبران در حاشیه امنیت بنشینند و خاورمیانه را میدان جنگ های وحشیانه کنند و خود از تماشای این بازی مهیج لذت ببرند بلکه ممکن است ناگهان پای آنها هم وسط این بازی مرگ و زندگی کشیده شود. امنیت برای همه و ناامنی برای همه.
4- طیف هایی از رسانه های استکباری و شاخه های گروهکی آنها برای کوچک جلوه دادن قدرت نمایی و ضرب شست اخیر ایران مدعی شده اند پاکستان ریگی را دستگیر کرده و تحویل داده یا آمریکا معامله کرده و ریگی را به ایران فروخته است. البته سران فتنه هم برخلاف شادمانی عمومی ملت ایران، در بهت و سکوتی سنگین فرو رفته اند. شرکت هواپیمایی قرقیزستان در این میان اذعان کرد که ایران هواپیمای قرقیزی را نشانده و ریگی و همراه وی را در بندرعباس دستگیر کرده است. می ماند لاف معامله و امتیاز دادن آمریکا به ایران. یک جمله کوتاه و این همه دروغ؟!
امتیاز برای چه، مگر به حریفی که می خواهند او را ضعیف و ناتوان و آشفته کنند یا ناتوان نشان دهند در اوج تنش و درگیری امتیاز می دهند؟!
 آن شبکه اطلاعاتی بزرگی که سال ها برای آن هزینه شده و لو رفته چه می شود؟ معامله بر سر چه؟ آمریکا چه چیزی از ایران گرفت، جز رسوایی و ضعیف قلمداد شدن؟ می گویند ریگی را دادند تا 3جاسوس دستگیر شده در کردستان آزاد شوند. چند روز یا چند هفته که صبر کنند و جاسوسان آزاد نشوند، این دروغ نیز آشکار می شود.
اما می ماند دو نکته دیگر، یکی سکوت سنگین سران فتنه که گویی مانند مقامات آمریکا و انگلیس و اسرائیل روی میخ نشسته اند و برخلاف قاطبه ملت ایران نمی توانند شادمان و مفتخر و مبتهج باشند. آیا ریگی به کفش یا میخی بر تن آنها نیست؟!
 آنها نیز مانند سرکرده تروریست ها، مظنون و سوژه سیستم امنیتی و اطلاعاتی جمهوری اسلامی هستند و وقتی بخشی از شبکه وابسته به آمریکا ضربه می خورد، ارتعاش های این ضربه طبیعتا این حضرات را نیز مرتعش می کند. نکته دوم، هراس وسیع گروهک های رنگ به رنگ ضدانقلاب است که پس از فتنه سبز، جان گرفته بودند اما اکنون دوباره نیمه جان و هراسان شده اند. اگر سری به رسانه های آنها بزنید، به صراحت از اشراف اطلاعاتی جمهوری اسلامی ایران حتی در عمق اروپا ابراز وحشت می کنند. آنها هم ریگی به کفش دارند و همزمان ریگ های دیگری به کفش آمریکا هستند. آنها خائنند و حق دارند هراسان باشند که گفته اند الخائن خائف.
سال 88 در حالی به سر می آید که درهای رحمت و موهبت الهی یکی پس از دیگری به روی ملت نستوه، عازم و پا به رکاب ایران باز می شود. «اگر خدا را یاری کنید، یاری تان می کند و گام های شما را استوار می گرداند.»