در سال ۱۳۹۷ نسبت به سال ۱۳۹۶ میزان برابری توزیع درآمد کمتر شده و شدت کاهش آن در میان خانوار‌های شهری بیشتر از روستایی بوده است.
براساس آمار‌های مرکز آمار ایران، ضریب جینی یک خانوار ایرانی در سال ۱۳۹۷ معادل ۰.۴۰۹۳ بوده است که برای خانوار روستایی ۰.۳۵۹۵ و برای خانوار شهری ۰.۳۹۴۰ بوده است.
معاونت اقتصادی اتاق تهران هم در گزارشی به بررسی ضریب جینی و نابرابری درآمد پرداخت. طبق این گزارش ضریب جینی یک واحد اندازه گیری پراکندگی آماری است که معمولا برای سنجش میزان نابرابری در توزیع درآمد یا ثروت در یک جامعه آماری استفاده می‌شود. این شاخص بین صفر و یک اندازه گیری می‌شود و هر چقدر به صفر نزدیکتر باشد به معنی برابری بیشتری در توزیع درآمد است.
با توجه به آمار‌ها مشخص است که در سال ۱۳۹۷ نسبت به سال ۱۳۹۶ میزان برابری توزیع درآمد کمتر شده و شدت کاهش آن در میان خانوار‌های شهری بیشتر از روستایی بوده است. بدین معنا که توزیع ثروت در میان خانوار‌های روستایی نسبت به شهری عادلانه‌تر بوده و اختلاف توزیع درآمد در بین خانوار‌های شهری و روستایی در سال ۱۳۹۷ نسبت به سال ۱۳۹۶ بیشتر شده است.
چند روز پیش، مرکز آمار گزارش هزینه و درآمد سال ۹۷ را منتشر کرد. طبق این گزارش، متوسط درامد اظهار شده‌ی سالانه یک خانوار شهری ۴۳۴ میلیون و ۹۰۵ هزار ریال بوده است که نسبت به سال قبل، ۱۸.۶ درصد افزایش داشته است.
چند روز پیش، مرکز آمار گزارش هزینه و درآمد سال ۹۷ را منتشر کرد. طبق این گزارش، متوسط درامد اظهار شده‌ی سالانه یک خانوار شهری ۴۳۴ میلیون و ۹۰۵ هزار ریال بوده است که نسبت به سال قبل، ۱۸.۶ درصد افزایش داشته است.
بر این اساس در سال ۱۳۹۷ رشد متوسط درامد سالانه خانوار‌های شهری نزدیک به رشد هزینه کل سالانه است. منابع تامین درامد خانوار‌های شهری نشان می‌دهد که ۳۳.۴ درصد درامد از مشاغل مزد و حقوق بگیری، ۱۷.۰ درصد از مشاغل آزاد کشاورزی و غیرکشاورزی و ۴۹.۶ درصد از محل درامد‌های متفرقه خانوار تأمین شده است.
در مناطق روستایی متوسط درامد اظهار شده سالانه یک خانوار روستایی ۲۳۳ میلیون و ۱۱۴ هزار ریال بوده است که نسبت به سال قبل ۱۵.۵ درصد افزایش داشته است. منابع تامین درامد خانوار‌های روستایی نشان می‌دهد که ۳۰.۷ درصد از مشاغل مزد و حقوق بگیری، ۳۱.۹ درصد از مشاغل آزاد کشاورزی و غیرکشاورزی و ۳۷.۴ درصد از محل درامد‌های متفرقه خانوار تأمین شده است.
بررسی متوسط هزینه کل سالانه یک خانوار شهری نشان می‌دهد که استان تهران با ۵۸۴ میلیون و ۶۷۶ هزار ریال بیشترین و استان کرمان با ۲۳۷ میلیون و ۴۱۵ هزار ریال کمترین هزینه را در سال ۱۳۹۷ داشته‌اند.
همچنین استان تهران با ۶۴۰ میلیون و ۳۰۳ هزار ریال بیشترین و استان آذربایجان غربی با ۲۶۴ میلیون و ۷۱۱ هزار ریال، کمترین متوسط درامد سالانه یک خانوار شهری را در سال ۱۳۹۷ به خود اختصاص داده است.
در مناطق روستایی متوسط درامد اظهار شده سالانه یک خانوار روستایی ۲۳۳ میلیون و ۱۱۴ هزار ریال بوده است که نسبت به سال قبل ۱۵.۵ درصد افزایش داشته است. منابع تامین درامد خانوار‌های روستایی نشان می‌دهد که ۳۰.۷ درصد از مشاغل مزد و حقوق بگیری، ۳۱.۹ درصد از مشاغل آزاد کشاورزی و غیرکشاورزی و ۳۷.۴ درصد از محل درامد‌های متفرقه خانوار تأمین شده است.
بررسی متوسط هزینه کل سالانه یک خانوار شهری نشان می‌دهد که استان تهران با ۵۸۴ میلیون و ۶۷۶ هزار ریال بیشترین و استان کرمان با ۲۳۷ میلیون و ۴۱۵ هزار ریال کمترین هزینه را در سال ۱۳۹۷ داشته‌اند.
همچنین استان تهران با ۶۴۰ میلیون و ۳۰۳ هزار ریال بیشترین و استان آذربایجان غربی با ۲۶۴ میلیون و ۷۱۱ هزار ریال، کمترین متوسط درامد سالانه یک خانوار شهری را در سال ۱۳۹۷ به خود اختصاص داده است.