قدس؛ اعترافهای علی کفاشیان در قاب یک گفتگوی تلویزیونی بیش از آنکه افکار عمومی را در مورد ویرانه فوتبال ایران امیدوار کند، ناامیدی و یاس و اندیشه ای خاکستری را به فوتبال ایران هدیه داد. آیا کسی بود که جملات رئیس همیشه خندان را بشنود و از آنچه رئیس فوتبال ایران به زبان می آورد اظهار تأسف و احساس خطر نکند؟
علی کفاشیان رک و بی پرده مدعی می‌شود کمیته فنی تیمهای ملی در فدراسیون فوتبال کمیته ای فرمالیته با شرح وظایفی محدود است. او خیلی راحت در مورد چگونگی گزینش نفرات حرف می زند و بعد خیلی زود از لابلای حرفهایش می فهمیم که رئیس فدراسیون فوتبال با وجود نقصهای آشکار در شناختش از فوتبال نظرات کمیته فنی تیمهای ملی را بی هیچ می دارد!
کفاشیان جایی که گفت تمامی تصمیمات در مورد تیم ملی را شخص او و مهدی تاج اتخاذ می کنند، دلهره را به جان فوتبال ایران انداخت! مهدی تاج را می توان در بخشهایی دیگر از زندگی مدیریتی اش بررسی کرد و بعد به این باور رسید که تصمیم گیریهای او در کنار علی کفاشیان چقدر می تواند بی پایه و دور از استدلالهای لازم و کافی و قوی باشد.
مهدی تاج که از ابتدای دهه 80 خورشیدی صاحب امتیازی یک روزنامه ورزشی را برای خود دید، در کمتر از 6 سال مدیریت خود بر این جریده ورزشی، 7 مدیریت و سردبیری را در مجموعه اش تغییر داد! آیا مردی که طی شش سال نمی تواند حداقل ثبات را در یک مجموعه کوچک مانند رسانه ای نوشتاری حفظ کند و سرانجام در آن را تخته می کند، می تواند در مسأله ای ملی صاحب رأیی سرنوشت ساز شود؟
اویی که در چشم برهم زدنی از حمایت دایی دست برداشت و خیلی زود هم پشت قطبی را خالی کرد (که خود از بزرگترین حامیانش برای جانشینی مایلی کهن بود) می تواند یک گزینه مناسب را برای هدایت تیم ملی انتخاب کند و البته همین مرد آیا توانایی ساختن فضایی مناسب را برای مربی بعدی خواهد داشت؟
پاسخهای منفی در مغزمان رژه می رود تا این که از زبان رئیس می شنویم که شاید سن گوران اریکسون به عنوان دستیار افشین قطبی در تیم ملی ایران مشغول به کار شود! آن چه کفاشیان می گوید دیگر نه یک لطیفه برای لبخند زدن که دقیقاً به سخره گرفتن باورهای مردم و توهین به شعور مردم است! تفکر به هیچ انگاشتن آگاهی و شعور مردم را پیش از این هم در رفتار و گویش مدیران فدراسیون دیده بودیم. جایی که نایب رئیس اول فدراسیون فوتبال در برنامه نود مدعی شد مردم ایران قدرت تحلیل ندارند و اتفاقها را تنها تأیید یا تکذیب می کنند، نشانه های قوی از بی ارزش کردن خواسته های مردم را دیده بودیم.
حالا کفاشیان در برنامه زنده تلویزیونی خود را به کوچه چپ می زند و به مردم می گوید مردی که بیش از 30 سال فقط در تیمهای بزرگ سرمربیگری کرده است، کنار دست مردی خواهد نشست که بزرگترین افتخارش انداختن عکس یادگاری کنار گاس هیدینک بوده! چه کسی شوخی جدید آقای کفاشیان را باور می کند؟ چه کسی به شوخی تلخ و توهین آمیز آقای رئیس می خندد؟ برای آینده این فوتبال باید گریست!
***
سالها قبل، سازمان ملل در بررسی خسارتهای وارد شده به ایران در جنگ تحمیلی اعلام کرد که هر یک سال جنگ، ایران را 8 سال در تمامی عرصه های سیاسی، اجتماعی، بهداشتی و درمان، اقتصادی، فرهنگی و هنری و ورزشی، علم و تحصیل و... عقب انداخته است. هشت ضرب در هشت می شد 64. حالا باید بپرسیم هر یک روز مدیریت این مدیران در فدراسیون فوتبال چند سال ما را در فوتبال عقب می اندازد؟ امروز کافی است به ساختمان فدراسیون فوتبال بروید و از تمامی اعضای هیأت مدیره بپرسید که نام سرمربی تیم رئال مادرید چیست! هیچ یک نمی دانند... هیچ یک! حال ما با این مدیران زندگی می کنیم و متصور می شویم که باید به جام جهانی رفت و قله آسیا را فتح کرد !
علی کفاشیان رک و بی پرده مدعی می‌شود کمیته فنی تیمهای ملی در فدراسیون فوتبال کمیته ای فرمالیته با شرح وظایفی محدود است. او خیلی راحت در مورد چگونگی گزینش نفرات حرف می زند و بعد خیلی زود از لابلای حرفهایش می فهمیم که رئیس فدراسیون فوتبال با وجود نقصهای آشکار در شناختش از فوتبال نظرات کمیته فنی تیمهای ملی را بی هیچ می دارد!
کفاشیان جایی که گفت تمامی تصمیمات در مورد تیم ملی را شخص او و مهدی تاج اتخاذ می کنند، دلهره را به جان فوتبال ایران انداخت! مهدی تاج را می توان در بخشهایی دیگر از زندگی مدیریتی اش بررسی کرد و بعد به این باور رسید که تصمیم گیریهای او در کنار علی کفاشیان چقدر می تواند بی پایه و دور از استدلالهای لازم و کافی و قوی باشد.
مهدی تاج که از ابتدای دهه 80 خورشیدی صاحب امتیازی یک روزنامه ورزشی را برای خود دید، در کمتر از 6 سال مدیریت خود بر این جریده ورزشی، 7 مدیریت و سردبیری را در مجموعه اش تغییر داد! آیا مردی که طی شش سال نمی تواند حداقل ثبات را در یک مجموعه کوچک مانند رسانه ای نوشتاری حفظ کند و سرانجام در آن را تخته می کند، می تواند در مسأله ای ملی صاحب رأیی سرنوشت ساز شود؟
اویی که در چشم برهم زدنی از حمایت دایی دست برداشت و خیلی زود هم پشت قطبی را خالی کرد (که خود از بزرگترین حامیانش برای جانشینی مایلی کهن بود) می تواند یک گزینه مناسب را برای هدایت تیم ملی انتخاب کند و البته همین مرد آیا توانایی ساختن فضایی مناسب را برای مربی بعدی خواهد داشت؟
پاسخهای منفی در مغزمان رژه می رود تا این که از زبان رئیس می شنویم که شاید سن گوران اریکسون به عنوان دستیار افشین قطبی در تیم ملی ایران مشغول به کار شود! آن چه کفاشیان می گوید دیگر نه یک لطیفه برای لبخند زدن که دقیقاً به سخره گرفتن باورهای مردم و توهین به شعور مردم است! تفکر به هیچ انگاشتن آگاهی و شعور مردم را پیش از این هم در رفتار و گویش مدیران فدراسیون دیده بودیم. جایی که نایب رئیس اول فدراسیون فوتبال در برنامه نود مدعی شد مردم ایران قدرت تحلیل ندارند و اتفاقها را تنها تأیید یا تکذیب می کنند، نشانه های قوی از بی ارزش کردن خواسته های مردم را دیده بودیم.
حالا کفاشیان در برنامه زنده تلویزیونی خود را به کوچه چپ می زند و به مردم می گوید مردی که بیش از 30 سال فقط در تیمهای بزرگ سرمربیگری کرده است، کنار دست مردی خواهد نشست که بزرگترین افتخارش انداختن عکس یادگاری کنار گاس هیدینک بوده! چه کسی شوخی جدید آقای کفاشیان را باور می کند؟ چه کسی به شوخی تلخ و توهین آمیز آقای رئیس می خندد؟ برای آینده این فوتبال باید گریست!
***
سالها قبل، سازمان ملل در بررسی خسارتهای وارد شده به ایران در جنگ تحمیلی اعلام کرد که هر یک سال جنگ، ایران را 8 سال در تمامی عرصه های سیاسی، اجتماعی، بهداشتی و درمان، اقتصادی، فرهنگی و هنری و ورزشی، علم و تحصیل و... عقب انداخته است. هشت ضرب در هشت می شد 64. حالا باید بپرسیم هر یک روز مدیریت این مدیران در فدراسیون فوتبال چند سال ما را در فوتبال عقب می اندازد؟ امروز کافی است به ساختمان فدراسیون فوتبال بروید و از تمامی اعضای هیأت مدیره بپرسید که نام سرمربی تیم رئال مادرید چیست! هیچ یک نمی دانند... هیچ یک! حال ما با این مدیران زندگی می کنیم و متصور می شویم که باید به جام جهانی رفت و قله آسیا را فتح کرد !