قدس؛ به نظر می رسد ورزش از نگاه دو فاز تازه ای از برنامه های ورزشی را در رسانه اول کشور یعنی سیما به خود اختصاص داده است. برنامه ای که تلاش می کند برای به دست آوردن مخاطب در یک شب تعطیل، تمامی روشهای برنامه نود را مقابل دوربین پیاده کند، حالا نه تنها مبدل به یک شترمرغ شده که نه می پرد و نه بار می برد، که در حقیقت رسم و رسوم میهمانی در خانه مردم را هم به جای نمی آورد!
جمعه شب وقتی به تماشای برنامه ورزش از نگاه دو با اجرای نه چندان دلنشین جهانگیر کوثری می نشینیم، میهمانی را می بینیم که ناخودآگاه ما را به یاد زین الدین زیدان در فیلم مستندش می اندازد.
زیدان، اسطوره دست نیافتنی فوتبال فرانسه، با متانت و احترام مقابل دوربین فیلمبرداری نشسته بود و مؤدبانه بی آنکه صندلی اش را مانند گهواره تکان دهد و گوشه چشمی برای بینندگان خود باریک کند به سؤالها پاسخ می داد.
این رفتار با وقار زیدان در مستند 3ساعته، هم برگرفته از ادب ذاتی و خانوادگی اسطوره فرانسه بود و هم برخاسته از کاردانی کارگردان تلویزیونی این برنامه !
حالا مهرداد پولادی را می بینیم که یک کتی روی صندلی نشسته و صورت خود را کج کرده و بدون این که به بینندگانش افتخار دهد به دوربین نگاه کند، با گوشه چشمی باریک و ابروهایی که بالا انداخته، صندلی را به چپ و راست حرکت می دهد و با ادبیاتی که مختص همین نوع نشستن است به سؤالها جواب می دهد.
شاید اگر او را نشناسید تصور کنید که قهرمان ملی یک کشور است، اما در پاسخ به این سؤال بامزه جهانگیر کوثری که آیا امیدی به دعوت شدن به تیم ملی داری، می گوید: «بله! من هم می خواهم روزی پیراهن تیم ملی را بر تن کنم! »
به سؤالی که جهانگیر کوثری از هر بازیکن دعوت نشده به تیم ملی می پرسد دقت کنید... «آیا به تیم ملی فکر می کنی؟ آیا می خواهی به تیم ملی دعوت شوی؟» چه کسی باور می کند که یکی از مدعوین او آن قدر مجنون باشد که ناگهان بگوید: «نه! من علاقه ای به دعوت به تیم ملی ندارم! » و همین شاید وجه تمایز اوست با کارگردانی که یک مصاحبه شونده را به صورت آراسته پیش روی مخاطب قرار می دهد! آیا کوثری یا یکی از آن جمع کثیر نمی توانست به این میهمان نه چندان مؤدب گوشزد کند که لااقل آن صندلی ات را مثل یک گهواره تکان نده؟
میهمان دیگر ورزش از نگاه دو البته یک همکار ویژه بود. همکاری، همان وجه تشابه شفق است با جهانگیر کوثری که در تهیه کنندگی فیلمهای سینمایی خلاصه می شود!
کوثری می توانست حتی برنامه خود را مبدل به یک شوی سینمایی کند و بعد از دقایقی با همکار خود (ناصر شفق) پیرامون ساخته های جدیدش گپ بزند! لااقل از اظهار فضل ایشان در این مورد که سالها بود در لیگ ایران کسی شوت نمی زد و حالا با شوتهای پولادی، لیگ جذاب شده، جالب تر به نظر می رسید!
مطمئناً بهتر نیست مردی که طی سال های اخیر شوتهای کریم باقری، محمود فکری، حسین کاظمی، مهرزاد معدنچی، ایمان مبعلی و... را ندیده و چنین هندوانه سنگینی زیر بغل یک بازیکن معمولی لیگ می گذارد، در مورد آخرین نمایش باران کوثری در فیلم رخشان بنی اعتماد با ناصر شفق مباحثه کند؟!
جمعه شب وقتی به تماشای برنامه ورزش از نگاه دو با اجرای نه چندان دلنشین جهانگیر کوثری می نشینیم، میهمانی را می بینیم که ناخودآگاه ما را به یاد زین الدین زیدان در فیلم مستندش می اندازد.
زیدان، اسطوره دست نیافتنی فوتبال فرانسه، با متانت و احترام مقابل دوربین فیلمبرداری نشسته بود و مؤدبانه بی آنکه صندلی اش را مانند گهواره تکان دهد و گوشه چشمی برای بینندگان خود باریک کند به سؤالها پاسخ می داد.
این رفتار با وقار زیدان در مستند 3ساعته، هم برگرفته از ادب ذاتی و خانوادگی اسطوره فرانسه بود و هم برخاسته از کاردانی کارگردان تلویزیونی این برنامه !
حالا مهرداد پولادی را می بینیم که یک کتی روی صندلی نشسته و صورت خود را کج کرده و بدون این که به بینندگانش افتخار دهد به دوربین نگاه کند، با گوشه چشمی باریک و ابروهایی که بالا انداخته، صندلی را به چپ و راست حرکت می دهد و با ادبیاتی که مختص همین نوع نشستن است به سؤالها جواب می دهد.
شاید اگر او را نشناسید تصور کنید که قهرمان ملی یک کشور است، اما در پاسخ به این سؤال بامزه جهانگیر کوثری که آیا امیدی به دعوت شدن به تیم ملی داری، می گوید: «بله! من هم می خواهم روزی پیراهن تیم ملی را بر تن کنم! »
به سؤالی که جهانگیر کوثری از هر بازیکن دعوت نشده به تیم ملی می پرسد دقت کنید... «آیا به تیم ملی فکر می کنی؟ آیا می خواهی به تیم ملی دعوت شوی؟» چه کسی باور می کند که یکی از مدعوین او آن قدر مجنون باشد که ناگهان بگوید: «نه! من علاقه ای به دعوت به تیم ملی ندارم! » و همین شاید وجه تمایز اوست با کارگردانی که یک مصاحبه شونده را به صورت آراسته پیش روی مخاطب قرار می دهد! آیا کوثری یا یکی از آن جمع کثیر نمی توانست به این میهمان نه چندان مؤدب گوشزد کند که لااقل آن صندلی ات را مثل یک گهواره تکان نده؟
میهمان دیگر ورزش از نگاه دو البته یک همکار ویژه بود. همکاری، همان وجه تشابه شفق است با جهانگیر کوثری که در تهیه کنندگی فیلمهای سینمایی خلاصه می شود!
کوثری می توانست حتی برنامه خود را مبدل به یک شوی سینمایی کند و بعد از دقایقی با همکار خود (ناصر شفق) پیرامون ساخته های جدیدش گپ بزند! لااقل از اظهار فضل ایشان در این مورد که سالها بود در لیگ ایران کسی شوت نمی زد و حالا با شوتهای پولادی، لیگ جذاب شده، جالب تر به نظر می رسید!
مطمئناً بهتر نیست مردی که طی سال های اخیر شوتهای کریم باقری، محمود فکری، حسین کاظمی، مهرزاد معدنچی، ایمان مبعلی و... را ندیده و چنین هندوانه سنگینی زیر بغل یک بازیکن معمولی لیگ می گذارد، در مورد آخرین نمایش باران کوثری در فیلم رخشان بنی اعتماد با ناصر شفق مباحثه کند؟!