62 سال از روز «نکبت»؛ روز اعلام موجودیت رژیم اسرائیل می‌گذرد. همه چیز از اعلامیه «بالفور» آغاز شد که همچون همیشه انگلیس برای به دست آوردن حمایت مالی و سیاسی یهودیان، با صهیونیست‌ها وارد گفت‌وگو شد و با صدور اعلامیه‌ای در 1917، بر ایجاد «وطن ملی یهود» تأکید و تعهد کرد.
به گزارش «تابناک»، این اعلامیه در اصل، نامه «آرتور جیمز بالفور»، وزیر خارجه وقت انگلیس به یکی از رهبران صهیونیسم بود که یک ماه بعد، بیت‌المقدس به اشغال نیروهای انگلیس درآمد که تظاهرات مسلمانان فلسطین را در برداشت.
بنا بر این گزارش، در 1922 شورای جامعه ملل، قیومیت فلسطین را رسما به دولت انگلیس واگذار کرد و در 29 نوامبر 1947 مجمع عمومی سازمان ملل متحد، قطعنامه ای دایر بر تقسیم فلسطین به دو کشور عربی و یهودی که از طریق اتحادیه ای اقتصادی وحدت یافته باشند، تصویب و سرانجام در 24 اردیبهشت 1327 ـ 14 مه 1948، «بن گورین» به عنوان نخست‌وزیر، تشکیل رژیم صهیونیستی را اعلام کرد.
ناامیدی رژیم‌های عربی از شکست این غده سرطانی، احساس نیاز روس‌ها و آمریکایی‌ها به جلب حمایت اعراب و گسترش روابط با آنان و روی کارآمدن حزب کارگر در اسرائیل، موجب گرایش منطقه ای و جهانی به برقراری صلح در خاورمیانه گردید. در این جهت، نختسین گام با برپایی کنفرانس صلح خاورمیانه در ژنو ( 1973) برداشته شد که با انعقاد پیمان کمپ دیوید در 1979 وارد مرحله ای نوین گشت.
بنا بر این گزارش، این پیمان به معنای به رسمیت شناختن رژیم نامشروع اسرائیل و نادیده گرفتن حقوق مسلم مردم فلسطین بود. مذاکرات صلح خاورمیانه با بستن پیمان غزه اریحا در 1993، به نقطه اوج پذیرش موجودیت این رژیم رسید، زیرا بنا بر این پیمان، ساف (سازمان آزادی بخش فلسطین) و رژیم اسرائیل یکدیگر را به رسمیت شناختند و ایجاد یک دولت خودمختار فلسطینی در کرانه باختری رود اردن و منطقه غزه، مورد تصویب قرار گرفت.
... اما فلسطین در قلب خاورمیانه و جهان اسلام جای دارد؛ منطقه‌ای که طولانی‌ترین و پیچیده‌ترین منازعه قرن بیستم میلادی، یعنی اختلاف اعراب و اسرائیل در آن روی داده است.
ناامیدی مردم فلسطین از دولت‌های عربی و ساف برای بازپس‌گیری فلسطین و تأثیر انقلاب اسلامی ایران، روندی نوین از قیام و مبارزه علیه اسرائیل را پدید آورد که آن را «انتفاضه» می‌خوانند.
در پاییز 1987م. انتفاضه با هدف رفع اشغال فلسطین با نیروی بسیار، پای به عرصه حیات سیاسی گذاشت، به گونه‌ای که برای نخستین بار، اسرائیل را با خطری جدی از درون روبه‌رو کرد و بدین سان، اسرائیل موضعی دفاعی برگزید و مهاجرت یهودیان به اسرائیل کاهش یافت. از این روی، اسرائیل کوششی گسترده برای مهار آن آغاز کرد، ولی تا کنون هیچ یک از این کوشش‌ها (مانند راه‌اندازی دولت خودگردان فلسطین) نتوانسته است انتفاضه را سرکوب یا متوقف کند.
با ورود آریل شارون به همراه هزار محافظ به مسجدالاقصی در اواخر سال 2000 میلادی و شهادت ده فلسطینی در پی بیحرمتی به این مسجد، موج جدیدی از مبارزه موسوم به انتفاضهالاقصی آغاز شد.
به هر روی، با توجه به ناکامی‌های اخیر رژیم صهیونیستی در جنگ‌های 33 و 22 روزه و از بین رفتن توهم اسرائیل شکست ناپذیر که اذعان سران این رژیم را نیز در پی داشت و تحقق وعده الهی مبنی بر ریشه کنی ظلم، قطعا در آینده‌ای نزدیک، شاهد ناپدید شدن این غده چرکین از صحنه روزگار خواهیم بود.
به قول حضرت امام (ره)، اگر هر مسلمانی یک سطل آب بر سر اسرائیل بریزد، این رژیم را آب خواهد برد؛ پس بیایید سطلها را آماده کنیم.
متن کامل این مطلب را اینجا بخوانید.