1 - آقای زمان، دست نگه دار. از این همه چرخش خسته نشده ای؟ صبحها را شام و شبها را روز می کنی، روزها را پیاپی تغییر می دهی و سالها و قرنها را به سلیقه خودت روی تقویم بشر می چینی.
عقربه های ساعتت، به اندازه عمر آدم در گردش بوده اند و بر انسان حکم رانده اند، اما کمی مدارا کن، لختی از حرکت بایست، دمی به جان خسته ات که قرنهاست رنگ توقف را ندیده، استراحت بده؛ اینجا کاتالونیاست!
2 - نفرین به عقربه های ساعت که حتی هنگام بازی های بارسا هم مأموریت ابدی شان را فراموش نمی کنند و بی وقفه روی آن صفحه سفید مأیوس کننده می چرخند تا «مینیاتور رشک برانگیز» آبی و اناری ها هم فقط 90 دقیقه طول بکشد!
آقای ساعت! مگر نمی بینی توپ به لئوی کبیر رسیده است؟ آیا جای آن نیست که به احترام ذات هنر، چندی از کار بیفتی و بگذاری میلیونها آدم از لذت ناب تماشای دریبلهایش سرشار شوند، بدون آنکه دغدغه تمام شدن وقت را داشته باشند؟
دست کم مدتی به حرمت آندرس اینیستا توقف کن؛ اجازه بده ماتادور خوش نقش، با دواندن توپ روی زمین نیوکمپ ترانه اش را بسراید. باور داشته باش در سراسر کره خاکی آدمهای زیادی از عمق جان به اشعار او دل سپرده اند! با آنری چه خواهی کرد؟
چگونه وقتی مرد فرانسوی از مسابقه فوتبال، صحنه تئاتر می سازد تا صدها میلیون بیننده شاهد جادو شدن توپ باشند، تو می توانی هنوز به آن وظیفه شرم آورت توجه کنی و انسان را هر لحظه بیشتر به پایان تاریخ نزدیک کنی؟ از کار بیفت عقربه لعنتی؛ سامی، ژاوی، کارلوس و رافا مارکز هم می خواهند سمفونی دوستانشان را تکمیل کنند!
3 - بارسا را فقط تو می توانی مهار کنی آقای ساعت! بی آنکه دلت بخواهد، به تنها دشمن بزرگمردان کاتالونیا تبدیل شده ای. همه رقبا - ناامید از ساقهای خودشان- چشم به ساقهای طلایی عقربه های ساعت بسته اند تا چه بسا به مدد اتمام وقت بتوانند از مسلخ جدال با بارسا جان به در ببرند. موسیقی آبی و اناری را هیچ کس نمی تواند متوقف کند.
ارکستر با شکوه شاهزاده های لاماسیا، آنقدر با عظمت است که مربیان حریف هم ترجیح می دهند به جای پیدا کردن راهی برای فرار از شکست سنگین، محو تماشای درخشش «فرزندان آزادی» شوند و از ته دل، لذت ببرند! تو اما آقای زمان، بی توجه به این همه ظرافت، لحظه ای دست از حرکت دادن چرخ دنده های آهنی و زنگار گرفته تاریخ بر نمی داری! شگفتا!
4 - کاتالونیا ساعت نمی خواهد. برو در کالچوی ایتالیا، لاشامپیونه فرانسه یا لیگ برتر انگلستان آنقدر عقربه هایت را بدوان که سرگیجه بگیری و از روی دیوار سقوط کنی. ما را به حال خود رها کن آقای زمان.
بگذار پای تماشای این اثر شکوهمند، آنقدر غرق زیبایی شویم که به رویاهای دور و دراز راه ببریم.می دانیم که به «افسانه بارسا» حسادت می کنی؛ اما مشکلی نیست، تا تو به خودت بجنبی، دروازه رقبا گلباران شده است. مردان کاتالونیا، فوتبال را نقاشی می کنند!
عقربه های ساعتت، به اندازه عمر آدم در گردش بوده اند و بر انسان حکم رانده اند، اما کمی مدارا کن، لختی از حرکت بایست، دمی به جان خسته ات که قرنهاست رنگ توقف را ندیده، استراحت بده؛ اینجا کاتالونیاست!
2 - نفرین به عقربه های ساعت که حتی هنگام بازی های بارسا هم مأموریت ابدی شان را فراموش نمی کنند و بی وقفه روی آن صفحه سفید مأیوس کننده می چرخند تا «مینیاتور رشک برانگیز» آبی و اناری ها هم فقط 90 دقیقه طول بکشد!
آقای ساعت! مگر نمی بینی توپ به لئوی کبیر رسیده است؟ آیا جای آن نیست که به احترام ذات هنر، چندی از کار بیفتی و بگذاری میلیونها آدم از لذت ناب تماشای دریبلهایش سرشار شوند، بدون آنکه دغدغه تمام شدن وقت را داشته باشند؟
دست کم مدتی به حرمت آندرس اینیستا توقف کن؛ اجازه بده ماتادور خوش نقش، با دواندن توپ روی زمین نیوکمپ ترانه اش را بسراید. باور داشته باش در سراسر کره خاکی آدمهای زیادی از عمق جان به اشعار او دل سپرده اند! با آنری چه خواهی کرد؟
چگونه وقتی مرد فرانسوی از مسابقه فوتبال، صحنه تئاتر می سازد تا صدها میلیون بیننده شاهد جادو شدن توپ باشند، تو می توانی هنوز به آن وظیفه شرم آورت توجه کنی و انسان را هر لحظه بیشتر به پایان تاریخ نزدیک کنی؟ از کار بیفت عقربه لعنتی؛ سامی، ژاوی، کارلوس و رافا مارکز هم می خواهند سمفونی دوستانشان را تکمیل کنند!
3 - بارسا را فقط تو می توانی مهار کنی آقای ساعت! بی آنکه دلت بخواهد، به تنها دشمن بزرگمردان کاتالونیا تبدیل شده ای. همه رقبا - ناامید از ساقهای خودشان- چشم به ساقهای طلایی عقربه های ساعت بسته اند تا چه بسا به مدد اتمام وقت بتوانند از مسلخ جدال با بارسا جان به در ببرند. موسیقی آبی و اناری را هیچ کس نمی تواند متوقف کند.
ارکستر با شکوه شاهزاده های لاماسیا، آنقدر با عظمت است که مربیان حریف هم ترجیح می دهند به جای پیدا کردن راهی برای فرار از شکست سنگین، محو تماشای درخشش «فرزندان آزادی» شوند و از ته دل، لذت ببرند! تو اما آقای زمان، بی توجه به این همه ظرافت، لحظه ای دست از حرکت دادن چرخ دنده های آهنی و زنگار گرفته تاریخ بر نمی داری! شگفتا!
4 - کاتالونیا ساعت نمی خواهد. برو در کالچوی ایتالیا، لاشامپیونه فرانسه یا لیگ برتر انگلستان آنقدر عقربه هایت را بدوان که سرگیجه بگیری و از روی دیوار سقوط کنی. ما را به حال خود رها کن آقای زمان.
بگذار پای تماشای این اثر شکوهمند، آنقدر غرق زیبایی شویم که به رویاهای دور و دراز راه ببریم.می دانیم که به «افسانه بارسا» حسادت می کنی؛ اما مشکلی نیست، تا تو به خودت بجنبی، دروازه رقبا گلباران شده است. مردان کاتالونیا، فوتبال را نقاشی می کنند!