پرونده
انتخابات بسته شد و اصلاح‌طلبان با انسجام و خرد جمعی توانستند اکثریت
کرسی‌های مجلس را از آن خود کنند. حالا اما وقت آن است کمی از فضای پیروزی
فاصله گرفته و به برنامه‌ریزی دقیق برای انجام آنچه به مردم وعده داده شده
پرداخت.
پس از این مهم‌ترین مساله برای اصلاح‌طلبان حفظ همان انسجامی است که در دوران انتخابات اسباب پیروزی‌شان را فراهم کرد و تشکیل فراکسیونی قوی و حرفه‌ای برای پیشبرد برنامه در بهارستان و کمک به دولت برای پیشبرد برنامه‌هایی که می‌تواند در ارتقای منافع ملی کشور مفید باشد. در واقع اولویت‌های مجلس دهم را می‌توان در سه بخش تقسیم‌بندی کرد.
بخش اول در حوزه
سیاست خارجی است که خوشبختانه با دستیابی به توافق هسته‌ای در سال گذشته
بخشی از این برنامه‌ها محقق شد و حالا دیگر وقت آن رسیده که با اجرای درست
برجام و پیشبرد مسیر تعامل سازنده با جهان ایران‌هراسی را برای همیشه به
تاریخ سپرد و زمینه‌های سرمایه‌گذاری خارجی در کشور را فراهم کرد. در مسیر
سیاست داخلی اما هنوز کارهای مهمی بر زمین مانده است.
مجلس دهم با تجربه‌ای
که از انتخابات گرفت می‌تواند زمینه گفت‌وگوی ملی را از مجلس آغاز کند.
امروز مجلسی روی کار است که هم اصلاح‌طلبان در آن کرسی دارند و هم
اصولگرایان، حتی بخشی از اصولگرایان در ائتلاف با اصلاح‌طلبان توانستند در
مجلس حضور پیدا کنند یا حضور خود را تداوم بخشند و همین مساله می‌تواند
پیش‌زمینه‌ای برای گفت‌وگوی ملی و برداشتن نخستین قدم‌ها برای حل مسائل
سیاست‌های داخلی قرار بگیرد تا بتوان طرح آشتی ملی را از مجلس آغاز کرد و
در سطوح دیگر هم پیش برد.
اما در این میان یکی دیگر از مهم‌ترین اولویت‌ها
بحث اقتصادی است. شکی نیست که مردم ما امروز با مشکلات بزرگی در حوزه معیشت
و اقتصاد دست و پنجه نرم می‌کنند. مجلس دهم باید نگاهی ویژه و کارشناسی به
مساله اقتصاد داشته باشد و به جای تقابل با دولت کنار آن قرار گیرد و
ظرفیت‌های خود را برای کمک به دولت به کار گرفته تا بتوان گره‌ای از مشکلات
اقتصادی را باز کرد و از ظرفیت‌های پسابرجام در راستای بهبود وضعیت
اقتصادی کشور استفاده کرد.
به باور من اصلاح‌طلبان در مجلس آینده مانند دوران انتخابات نگاه ملی و منافع ملی را به بازی‌ها و منافع جناحی ارجحیت خواهند داد و مسائلی مانند انتخاب هیات رییسه در مجلس نخواهد توانست این نگاه را در اصلاح‌طلبان از بین ببرد. بی‌شک اصلاح‌طلبان به دنبال آن هستند که فردی بر کرسی ریاست تکیه بزند که منافع ملی کشور را بهتر درک کند.