کیش به عنایت

هجمه انتقادها از رئیس کمیته داوران به نقطه اوج رسیده است. مسعود عنایت اما در هیاهوی انتقاد از اشتباهات سهوی داوران لیگ برتری با همان شیوه تکراری و ملال‌آور خود، تنها به جنگ منتقدان پرتعداد خود رفته است.
به نوشته تهران امروز؛ ادبیات ویژه و منحصربه‌فرد او البته ملتهب شدن فضای هجوآلودی که از مدت‌ها پیش علیه کمیته داوران شکل گرفته را در پی داشته است. دامنه درگیری لفظی رئیس کمیته داوران این روزها چنان گسترده شده که حتی به کلاس نظارت داوری هم کشیده شده است.
عنایت در آخرین روزهای کلاس داوری در مواجهه با جلال مرادی که از منتقدان اصلی و شناخته‌شده او به‌شمار می‌رود تا مرز درگیری فیزیکی پیش رفت، چنانکه اگر وساطت افراد حاضر بر سر این کلاس نبود شاهکار جدیدی در پرونده قطور درگیری‌های گاه و بی‌گاه عنایت به ثبت می‌رسید.
جلال مرادی که این‌بار در قامت شاگرد به انتقاد از استاد خود پرداخته درخصوص درگیری لفظی‌اش با عنایت می‌گوید: «عنایت مدیر بود و می‌خواست کلاس را اداره کند. به همین دلیل اجازه نمی‌داد حاضران در کلاس نظارت داوری سوال کنند. بنده به ایشان گفتم ما دانش‌آموز نیستیم و همگی بزرگسالیم. به هرحال درگیری بیخ پیدا نکرد و کارمان به یقه‌کشی نرسید. شب قبل از امتحان هم قرار بود عنایت لوازم کامپیوتری را در اختیار ناظران قرار دهد تا در امتحان شرکت کنند که این کار را هم نکرد.» درگیری لفظی مسعود عنایت به‌عنوان رئیس کمیته داوران فدراسیون فوتبال ایران با جلال مرادی، پرده دیگری از نمایش جنجال‌برانگیز وی بود که این‌بار در حضور مدرس قطری کلاس نظارت داوری مشاهده شد. احتمالا لحظه‌ای که جلال مرادی کلاس نظارت داوری را برای همیشه ترک کرد از ذهن مدرس قطری پاک نخواهد شد. مرادی با تشریح این ماجرا و در انتقاد چندباره از عملکرد مسعود عنایت می‌گوید: «عنایت قصد داشت نظم کلاس را برقرار کند اما به عقیده من ایشان باید دوره مدیریت در یک کلاس را آ‌موزش ببیند. این کلاس پنج روز بود اما من در روز سوم کلاس را ترک کردم و در امتحان نهایی هم شرکت نکردم.»
مرادی که به‌دلیل انتقاد از عملکرد کمیته داوران کمتر در قامت ناظر بازی‌های لیگ برتر ظاهر شده از کناره‌گیری خود و عدم‌همکاری با عنایت می‌گوید: «وقتی مسعود عنایت، رئیس کمیته داوران است به هیچ عنوان کار نظارت را قبول نمی‌کنم. بعد از پایان کلاس داوری هم به‌عنوان ناظر بازی راه‌آهن و صبای قم انتخاب شده بودم اما به کمیته نظارت اعلام کردم دیگر نظارت نمی‌کنم.»
اینکه عنایت با شیوه مدیریتی‌اش که یک تنه جنجال بزرگی در کلاس نظارت داوری رقم زد چگونه بر مسند ریاست حساس‌ترین و در عین‌حال تاثیرگذارترین کمیته فدراسیون فوتبال نشسته نیز سوال بزرگی است که این روزها ذهن منتقدان همیشگی او را برای طرح حمله‌های تندوتیز به‌شدت مشغول کرده است.
ترک ناگهانی اتاق کمیته داوران توسط غلامرضا رضایی، نایب‌رئیس کمیته داوران هم که در اعتراض به سیاست‌های مسعود عنایت رخ داده، حرف و حدیث‌های تازه‌ای را رقم زده است. سلیمانی به اتفاق ابوطالب طاهریان که در غیاب عنایت عملا اختیارات وی را در اختیار داشتند و بار اصلی کارهای کمیته داوران را به دوش می‌کشیدند از آغاز کلاس‌های بین‌المللی نظارت داوری کلید خورد.
سلیمانی و طاهریان در اعتراض به حضور ناظران ناشناخته که از شهرهای مختلف و جهت جلب رضایت و اعتماد آنها به کمیته داوران به آنها ترجیح داده شده بودند از چهارشنبه گذشته در فدراسیون فوتبال حاضر نشده‌اند و به‌نظر می‌رسد با توجه به برخوردهای حذفی عنایت با تمام منتقدانش، سلیمانی و طاهریان دیگر جایی در کمیته داوران فدراسیون فوتبال نداشته باشند. سلیمانی در این‌خصوص می‌گوید: «احساس می‌کنم عنایت ارزشی برای کار من قائل نیست. شاید این، شیوه مدیریت او باشد اما تصور می‌کنم مقصر خودم بودم که به‌دلیل حجب و حیا، گلایه‌های خود را مطرح نمی‌کردم.»
سلیمانی با اشاره به اتفاقات کلاس نظارت داوری از قطع همکاری خود با کمیته داوران خبر می‌دهد: «درحالی که تصور می‌کردم نام من هم برای مشارکت در کلاس بین‌المللی نظارت داوری در فهرست عنایت قرار دارد، این اتفاق رخ نداد. من چیز زیادی از او نخواستم. اما به نظرم تعامل خوبی بین من و عنایت برقرار نبود. پنج روز است که بنده به فدراسیون فوتبال نرفته‌ام و آقای عنایت حتی از یک تماس تلفنی دریغ کرده است. امروز برای تحویل دادن یکسری امانت و تسویه حساب به فدراسیون فوتبال می‌روم.»
مسعود عنایت اما با چشم‌پوشی از تمام زحماتی که سلیمانی در کمیته داوران و در جریان سفرهای پرتعداد او به خارج از کشور متحمل شده بود، با به چالش کشیدن فهرست سازمانی سلیمانی با بی‌تفاوتی خاصی در مورد غیبت چند روزه نفر دوم کمیته داوران می‌گوید: «سلیمانی عضو کمیته داوران نبود و کارمند بخش داوری فدراسیون بوده است. کمیته داوران از پنج نفر تشکیل شده و سلیمانی عضو این کمیته، نایب رئیس یا دبیر کمیته داوران نبوده است. ایشان قهر نکرده بلکه به دلیل گرفتاری نمی‌تواند با بخش داوری همکاری کند.»
در صف طولانی تمام کسانی که رئیس کمیته داوران به بهانه حمایت از مظلومیت جامعه داوری بی‌پروا به آنها تاخته است خبرنگاران ورزشی سهم ویژه‌ای را برای طرح انتقادهای تند و تیز علیه مسعود عنایت قائلند. او البته پس از حمله بی‌سابقه به خبرنگاران و نشریات ورزشی و وارد کردن اتهام رشوه‌گیری و دلالی به جامعه خبرنگاران، سعی در تلطیف کردن شرایط اسفناکی دارد که در به وجود آمدن آن سهم عمده‌ای داشته است.
عنایت انگار این بار چاره‌ای جز تکذیب اتهامات سنگین خود ندارد و این از معدود دفعاتی است که رئیس کمیته داوران در مقابل منتقدان خود دست کم یک قدم رو به عقب بر می‌دارد: «متاسفانه گاهی اوقات صحبتی را مطرح می‌کنم اما بعضی خبرنگاران هر چه باب طبع خودشان باشد را می‌نویسند. من تنها گفتم خبرنگاری که بدون دلیل و مدرک داوری را متهم به رشوه‌گیری می‌کند، این اتهام به خودش بر می‌گردد.»‌
عنایت در حالی از اتهام وارد کردن خبرنگاران ورزشی به جامعه داوری می‌گوید که حرف‌های تند او در واکنش به یک خبر آماری مبنی بر گرفتن هشت پنالتی در 12 بازی استیل آذین مطرح شد. او البته با تحلیل و پیشینه ذهنی خود در این خصوص می‌گوید: «اتفاقا خبر آماری نبود. چون هدایتی پولدار است. قصد دارند پنالتی استیل‌آذین را ناموجه جلوه دهند. برنامه 90 نشان داد همه پنالتی‌های استیل‌آذین درست بوده است»
به‌رغم اینکه حتی یک پنالتی هم برای مقاومت سپاسی در این فصل گرفته نشده عنایت با استناد به تحلیل‌های منحصر به فرد خود می‌گوید: «چرا خبرنگاران چنین مطالبی را درباره تیمی مثل مقاومت سپاسی نمی‌نویسند!»
رئیس کمیته داوران در کشاکش مواجهه با منتقدان داوری و جنجالی که پس از کلاس نظارت داوری او را در کانون خبر و حاشیه قرار داده، ترجیح می‌دهد با دلجویی از خبرنگاران ورزشی همه پل‌های پشت سرش را خراب نکند: «من به جامعه شریف خبرنگاری توهین نکردم و معتقدم خبرنگاری مثل داوری سخت است.»
رئیس کمیته داوران اما در پایان وارد کردن اتهام به خبرنگاران ورزشی را این بار به طور تلویحی مورد اشاره قرار می‌دهد: «همان‌طور که در جامعه داوری ناپاکی وجود دارد این احتمال هم هست که در جامعه خبرنگاری آلودگی‌هایی به چشم بخورد.»