تیمی که برای اولین بار در تاریخ مسابقات جهانی نایب‌قهرمانی را به خود اختصاص داد، هیچ تغییری در وضعیت مالی‌اش نمی‌بیند و همچنان مظلوم است.
به گزارش فارس، وقتی سخن از رشد و پیشرفت رشته فرنگی به میان می‌آید، خیلی‌ها مدعی هستند این پیشرفت از سال بعد از المپیک سیدنی و در مسابقات جهانی 2001 پاترای یونان که حسن رنگرز بعد از 32 سال مدال طلای مرحوم فیروز علیزاده را تکرار کرد، آغاز شد.
او سال بعد نیز با وجود همه توانمندی‌هایی که داشت مدال برنز جهان را از آن خود کرد، فیلا هم در عین‌حال نتوانست از شایستگی‌های فنی رنگرز بگذرد و با وجود سومی، بار دیگر عنوان فنی‌ترین فرنگی‌کار جهان را به او اختصاص داد.
در سال‌های 2003 و 2004 باز هم در کنار افتخارآفرینی‌های کشتی آزاد، تیم فرنگی بدون مدال بود؛ اما از سال 2005 حمید سوریان از گرد راه رسید و اجازه نداد در این سال‌ها (غیر از المپیک 2008) کشتی فرنگی ایران بدون مدال باشد.پ
در کنار او یک نقره و شش مدال برنز نیز حاصل کار علی اشکانی، سامان طهماسبی (2 مدال)، قاسم رضایی، فرشاد علیزاده، حبیب اخلاقی و امیر علی‌اکبری بود.
گرچه در سال‌های اخیر خیلی چیزها برای فرنگی‌کاران فرق کرده و آنها دیگر آن رشته بدون مدال و آن کشتی‌گیران بی‌انگیزه و بدون امید در مسابقات بین‌المللی نیستند؛ اما یک چیز هیچ تفاوتی نداشته که آن‌هم عدم توجه و نبود رشد مالی این رشته است.
پیشی گرفتن کشتی فرنگی از آزاد، از سال 2005 آغاز شد.
سالی که تیم آزاد متحول‌شده به تک مدال برنز سیدمراد محمدی بسنده کرد؛ اما فرنگی‌کاران توسط حمید سوریان و علی اشکانی به 2 مدال طلا و نقره رسیدند.
سال 2007 نیز بار دیگر آزادکاران به تنها 2 مدال نقره و برنز سعید ابراهیمی و رضا یزدانی بسنده کردند در حالی که 3 مدال طلا و برنز توسط حمید سوریان، سامان طهماسبی و قاسم رضایی برای تیم فرنگی به دست آمد و برای اولین بار تیم فرنگی بیش از آزاد سهمیه حضور در المپیک را در میدان جهانی کسب کرد.
در دانمارک نیز برای نخستین بار این تیم روی سکوی رفت، سکوی نایب‌قهرمانی که تا پیش از آن هرگز تجربه‌اش نکرده بود.
این تیم به 4 مدال رسید؛ اما این روزها هرگز با این تیم در حد و اندازه نایب‌قهرمان المپیک برخورد نمی‌شود.
مسابقات جهانی 2009 هم به اتمام رسید؛ اما حکایت عدم سرمایه‌گذاری باشگاه‌ها در کشتی فرنگی همچنان باقی است.
مدال‌آوران این رشته هرگز از یک سکه بهار آزادی که به آنها اهدا شده راضی نیستند.
گرچه در لیگ شش تیمی سال گذشته، سقف قرارداد 15 میلیون بود و این سقف امروز شاید به 20 میلیون رسیده باشد؛ اما فرنگی‌کاران امیدی به دریافت به موقع پول‌های‌شان ندارند و هنوز بسیاری از آنها از لیگ 87 طلبکارند.
نایب‌قهرمانی دنیا هم باعث نشده سقف قراردادها کمی نزدیک به رشته آزاد و ذره‌ای شبیه لیگ رشته‌های دیگر شود.
این نایب‌قهرمان مظلوم حتی به برگزاری لیگ فرنگی هم امید چندانی ندارد.
به گزارش فارس، وقتی سخن از رشد و پیشرفت رشته فرنگی به میان می‌آید، خیلی‌ها مدعی هستند این پیشرفت از سال بعد از المپیک سیدنی و در مسابقات جهانی 2001 پاترای یونان که حسن رنگرز بعد از 32 سال مدال طلای مرحوم فیروز علیزاده را تکرار کرد، آغاز شد.
او سال بعد نیز با وجود همه توانمندی‌هایی که داشت مدال برنز جهان را از آن خود کرد، فیلا هم در عین‌حال نتوانست از شایستگی‌های فنی رنگرز بگذرد و با وجود سومی، بار دیگر عنوان فنی‌ترین فرنگی‌کار جهان را به او اختصاص داد.
در سال‌های 2003 و 2004 باز هم در کنار افتخارآفرینی‌های کشتی آزاد، تیم فرنگی بدون مدال بود؛ اما از سال 2005 حمید سوریان از گرد راه رسید و اجازه نداد در این سال‌ها (غیر از المپیک 2008) کشتی فرنگی ایران بدون مدال باشد.پ
در کنار او یک نقره و شش مدال برنز نیز حاصل کار علی اشکانی، سامان طهماسبی (2 مدال)، قاسم رضایی، فرشاد علیزاده، حبیب اخلاقی و امیر علی‌اکبری بود.
گرچه در سال‌های اخیر خیلی چیزها برای فرنگی‌کاران فرق کرده و آنها دیگر آن رشته بدون مدال و آن کشتی‌گیران بی‌انگیزه و بدون امید در مسابقات بین‌المللی نیستند؛ اما یک چیز هیچ تفاوتی نداشته که آن‌هم عدم توجه و نبود رشد مالی این رشته است.
پیشی گرفتن کشتی فرنگی از آزاد، از سال 2005 آغاز شد.
سالی که تیم آزاد متحول‌شده به تک مدال برنز سیدمراد محمدی بسنده کرد؛ اما فرنگی‌کاران توسط حمید سوریان و علی اشکانی به 2 مدال طلا و نقره رسیدند.
سال 2007 نیز بار دیگر آزادکاران به تنها 2 مدال نقره و برنز سعید ابراهیمی و رضا یزدانی بسنده کردند در حالی که 3 مدال طلا و برنز توسط حمید سوریان، سامان طهماسبی و قاسم رضایی برای تیم فرنگی به دست آمد و برای اولین بار تیم فرنگی بیش از آزاد سهمیه حضور در المپیک را در میدان جهانی کسب کرد.
در دانمارک نیز برای نخستین بار این تیم روی سکوی رفت، سکوی نایب‌قهرمانی که تا پیش از آن هرگز تجربه‌اش نکرده بود.
این تیم به 4 مدال رسید؛ اما این روزها هرگز با این تیم در حد و اندازه نایب‌قهرمان المپیک برخورد نمی‌شود.
مسابقات جهانی 2009 هم به اتمام رسید؛ اما حکایت عدم سرمایه‌گذاری باشگاه‌ها در کشتی فرنگی همچنان باقی است.
مدال‌آوران این رشته هرگز از یک سکه بهار آزادی که به آنها اهدا شده راضی نیستند.
گرچه در لیگ شش تیمی سال گذشته، سقف قرارداد 15 میلیون بود و این سقف امروز شاید به 20 میلیون رسیده باشد؛ اما فرنگی‌کاران امیدی به دریافت به موقع پول‌های‌شان ندارند و هنوز بسیاری از آنها از لیگ 87 طلبکارند.
نایب‌قهرمانی دنیا هم باعث نشده سقف قراردادها کمی نزدیک به رشته آزاد و ذره‌ای شبیه لیگ رشته‌های دیگر شود.
این نایب‌قهرمان مظلوم حتی به برگزاری لیگ فرنگی هم امید چندانی ندارد.