محمدرضا لطفی خالق «ایران، ای سرای امید» بدرود حیات گفت+ویدئو
او اشعار ماندگار هوشنگ ابتهاج را برایمان به موسیقی بدل کرد تا در «سپیده» را با نوای استاد محمدرضا شجریان برای همیشه به یادها بسپاریم. نوازنده چیرهدست سنتور، چنگ تار، سه تار، کمانچه، نی و پیانو و استادِ بسیاری از اساتید جوان موسیقی این مرز و بوم که یادش با ماندگارهای شاد و غم انگیزش تا ابد در دل هر ایرانی عاشقی باقی خواهد ماند. زندهیاد لطفی طبق وصیتش در زادگاهش به خاک سپرده میشود.

استاد محمدرضا لطفی، موسیقیدان، آهنگساز و نوازنده برجسته و پیشکسوت تار، سه تار و کمانچه و از سازندگان مطرح ساز صبح امروز (جمعه، دوازدهم اردیبهشتماه) پس از تحمل مدتها درد و رنج ناشی از بیماری سرطان، چشم از جهان فروبست و بدرود حیات گفت تا بدین ترتیب، یکی از نوادر موسیقی ایران و صاحب گروهی از ماندگارترین نواهای ملی از میان عاشقان موسپید موسیقی ایران رخت بربندد و مکتبخانه میرزا عبدالله تنها گذارد تا در خاک زادگاهش، گرگان آرام بگیرد.
به گزارش «تابناک»، «ایران ای سرای امید / بر بامت سپیده دمید / بنگر کزین ره پر خون / خورشیدی خجسته رسید»؛ او اشعار ماندگار هوشنگ ابتهاج را برایمان به موسیقی بدل کرد تا در «سپیده» را با نوای استاد محمدرضا شجریان برای همیشه به یادها بسپاریم. محمدرضا لطفی آهنگساز، ردیف دان و نوازنده چیرهدست بسیاری از سازها از جمله سنتور، چنگ تار، سه تار، کمانچه، نی و پیانو از برجسته ترین اساتید موسیقی ایران زمین و استادِ بسیاری از اساتید جوان موسیقی این مرز بوم ـ که یادش با ماندگارهای شاد و غم انگیزش تا ابد در دل هر ایرانی عاشقی باقی خواهد ماند ـ است. این هنرمند پیشکسوت کشورمان مدتها با بیماری سرطان دست و پنجه نرم کرد و ساعاتی پیش از دنیا رفت.
{$sepehr_album_9947}
استاد محمدرضا لطفی در سال ۱۳۲۵ در گرگان به دنیا آمد. او پنج سال در هنرستان موسیقی به آموختن موسیقی نزد استادانی چون علیاکبر شهنازی و حبیبالله صالحی پرداخت و پس از پایان هنرستان، به دانشکده موسیقی راه یافت و به تکمیل آموختههایش پرداخت. محمدرضا لطفی در سال ۱۳۲۵ در شهر گرگان به دنیا آمد. این استاد شهیر موسیقی ایران زمین پنج سال در هنرستان موسیقی به آموختن موسیقی پرداخت و موسیقی را نزد استادانی چون علی اکبر شهنازی، حبیب الله صالحی فرا گرفت.
صاحب اثر ماندگارِ «همیشه در میان» پس از پایان هنرستان به دانشکده موسیقی راه یافت و به تکمیل آموختههایش پرداخت. در این زمان از دیگر استادان نیز بهره جست که می توان به نورعلی برومند، عبدالله دوامی، سعید هرمزی و سایر استادان دانشکده موسیقی اشاره کرد. محمدرضا لطفی در سال ۱۳۴۳ جایزه نخست موسیقیدانان جوان را نیز به دست آورد و در اجرای ردیف آوازی توسط عبدالله دوامی با ساز تار وی را همراهی کرد.
خالق «عشق داند» در سال ۱۳۵۳ به عضویت گروه علمی دانشکده موسیقی درآمد و در همین سال همکاری خود را با رادیو آغاز کرد. به مدت یک سال و نیم به مدیریت گروه موسیقی دانشکده موسیقی هنرهای زیبای تهران به کار مشغول شد و پس از آن از این سمت استعفا کرد. در سال ۱۳۵۴ گروه شیدا را راه اندازی کرد و به همراه گروه عارف به سرپرستی حسین علیزاده به بازخوانی و اجرای دوباره آثار گذشتگان پرداخت. در دوران اوج گیری انقلاب، گروه موسیقی «شیدا» به همراه گروه موسیقی «عارف» به سرپرستی حسین علیزاده در اعتراض به رژیم پهلوی از همکاری با رادیو انصراف دادند و کانون موسیقی «چاووش» را راه انداختد.
اساتید محمدرضا لطفی در دوران اوج گیری انقلاب، کانون موسیقی چاووش را با همکاری هنرمندانی چون هوشنگ ابتهاج، محمدرضا لطفی، شهرام ناظری، حسین علیزاده، پرویز مشکاتیان، علی اکبر شکارچی و ... راهاندازی کرد و در یک فعالیت چشمگیر آثاری از این گروه به جای ماند که به گفته بسیاری از اساتید از بهترین کارهای موسیقی ایران به شمار میروند؛ آثاری که بخشهایی از آن در قالب «چاووش» در چند آلبوم تولید شد و برخی از آنها نواهای انقلابی بود که حتی به شکل دستفروش در ایام انقلاب توزیع میشد.
این گروه پس از انقلاب به واسطه شرایط متفاوتی که برای هر یک از اعضایش پدید آمد، منحل شد و پس از آن، چاووش پس از سفرهای بسیاری که برای کنسرت به ایتالیا، فرانسه و آلمان کرد، در سال ۱۳۶۵ به آمریکا رفت و علاوه بر اجرا در کنسرتهای متعدد در سراسر آمریکا، مرکز فرهنگی هنری شیدا را در واشنگتن تاسیس کرده است.
خالقِ «کاروان شهید» سال 80، پس از سالها دوری از وطن به ایران بازگشت و در مکتب خانه میرزا عبدالله و کانون شیدا به تدریس علاقه مندان موسیقی مشغول بود و ضمن چندین اجرای تازه، شاگردان بسیاری نیز در ایران توانستند در کنار این استاد برجسته موسیقی، مشقِ ساز بگیرند. او در این دوران برخی اظهارنظرهای تندی نسبت به استاد شجریان داشت که واکنش برخی شاگردان استاد و پیشکسوتان موسیقی پیرامون دعوت به خویشتنداری را در پی داشت.
محمد رضا لطفی در سال 90 و دولت پیشین با مشکلاتی برای برگزاری برنامههایش مواجه شد. او در نشستی خبر در همین سال با انتقاد از مشکلاتی که وزارت ارشاد بر سر پوستر کنسرت اخیر او ایجاد کرده گفت: «...پوستر کنسرت اخیر ما که با تصویری از من است به خاطر موها و ریش من به مشکل برخورده است! در حالی به عکس من در این پوستر گیر دادهاند که همین عکس از من در روزنامهها چاپ میشود و حتی زمانی نیز که برای اولین بار به صداوسیما رفتم هم با همین موها و ریشها رفتم... این مشکلی است که میدانم حل میشود ولی بالاخره اعصاب آدم خرد میشود. من از زمان دانشجویی ریش بلند و موهای بلند داشتهام و نمیتوانم که بهخاطر مجوز دادن به پوستر کنسرتم در آنها تغییراتی بدهم!»
بیماری سرطانِ این استاد برجسته موسیقی ایران زمین در یک سال گذشته رو به وخامت گذاشت و چندین بار در بیمارستان بستری شد که این اقامت پایانی به واسطه وخامت احوالِ او، نگرانیهای وسیع را در پی داشت که بیدلیل نیز نبود و این استاد در 68 سالگی بدرود حیات گفت. زندهیاد استاد «محمدرضا لطفی» طبق وصیتش در زادگاهش به خاک سپرده شود.
از آلبومهای محمدرضا لطفی میتوان به «به یاد عارف» (بیات ترک)، «چهره به چهره» (نوا)، «سپیده» (ماهور)، «چشمه نوش» (راست پنجگاه)، «جان جان» (سهگاه)، «معمای هستی» (شور)، «عشق داند» (ابوعطا)، «رمز عشق» (ماهور)، «گریه بید» (سهگاه-اصفهان)، «قافلهسالار» (نوا-راست پنجگاه)، «پرواز عشق» (سهگاه-اصفهان)، «خموشانه» (ابوعطا-بیات ترک)، «چهارگاه»، «به یاد درویش خان» (تکنوازی سهتار)، «یادواره استاد نورعلی برومند» (گروه همنوازان شیدا، دستگاه شور)، «همیشه در میان» (بداهه نوازی تار و سهتار در شور و دشتی)، «بال در بال» (شعر و موسیقی با ه.ا.سایه)، «تنها یک خاطره» (بداهه نوازی تار و سنتور همراه با فرامرز پایور)، «وطنم ایران» (اجرای گروه همنوازان شیدا، ۱۳۸۷) و «ای عاشقان» (اجرای گروه همنوازان شیدا در بیات اصفهان, ۱۳۸۸) اشاره کرد.
علی مرادخانی معاون امور هنری وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و اساتید محمدرضا شجریان، فرهاد فخرالدینی، حسین علیزاده، شهرام ناظری، کیهان کلهر، کیخسرو پورناظری، درویشرضا منظمی، داود گنجهای، محمد سریر، مجید درخشانی، مصطفی کمال پورتراب، کیوان ساکت، عبدالحسین مختاباد، حسام الدین سراج، علیرضا قربانی، سهراب پورناظری، مجید انتظامی، همایون شجریان، محمد معتمدی با پیامها و گفتارهایی، درگذشت این استاد برجسته موسیقی را تسلیت گفتند.
صاحب اثر ماندگارِ «همیشه در میان» پس از پایان هنرستان به دانشکده موسیقی راه یافت و به تکمیل آموختههایش پرداخت. در این زمان از دیگر استادان نیز بهره جست که می توان به نورعلی برومند، عبدالله دوامی، سعید هرمزی و سایر استادان دانشکده موسیقی اشاره کرد. محمدرضا لطفی در سال ۱۳۴۳ جایزه نخست موسیقیدانان جوان را نیز به دست آورد و در اجرای ردیف آوازی توسط عبدالله دوامی با ساز تار وی را همراهی کرد.
{$sepehr_album_9948}
اساتید محمدرضا لطفی در دوران اوج گیری انقلاب، کانون موسیقی چاووش را با همکاری هنرمندانی چون هوشنگ ابتهاج، محمدرضا لطفی، شهرام ناظری، حسین علیزاده، پرویز مشکاتیان، علی اکبر شکارچی و ... راهاندازی کرد و در یک فعالیت چشمگیر آثاری از این گروه به جای ماند که به گفته بسیاری از اساتید از بهترین کارهای موسیقی ایران به شمار میروند؛ آثاری که بخشهایی از آن در قالب «چاووش» در چند آلبوم تولید شد و برخی از آنها نواهای انقلابی بود که حتی به شکل دستفروش در ایام انقلاب توزیع میشد.
{$sepehr_album_9949}
خالقِ «کاروان شهید» سال 80، پس از سالها دوری از وطن به ایران بازگشت و در مکتب خانه میرزا عبدالله و کانون شیدا به تدریس علاقه مندان موسیقی مشغول بود و ضمن چندین اجرای تازه، شاگردان بسیاری نیز در ایران توانستند در کنار این استاد برجسته موسیقی، مشقِ ساز بگیرند. او در این دوران برخی اظهارنظرهای تندی نسبت به استاد شجریان داشت که واکنش برخی شاگردان استاد و پیشکسوتان موسیقی پیرامون دعوت به خویشتنداری را در پی داشت.
{$sepehr_album_9950}
محمد رضا لطفی در سال 90 و دولت پیشین با مشکلاتی برای برگزاری برنامههایش مواجه شد. او در نشستی خبر در همین سال با انتقاد از مشکلاتی که وزارت ارشاد بر سر پوستر کنسرت اخیر او ایجاد کرده گفت: «...پوستر کنسرت اخیر ما که با تصویری از من است به خاطر موها و ریش من به مشکل برخورده است! در حالی به عکس من در این پوستر گیر دادهاند که همین عکس از من در روزنامهها چاپ میشود و حتی زمانی نیز که برای اولین بار به صداوسیما رفتم هم با همین موها و ریشها رفتم... این مشکلی است که میدانم حل میشود ولی بالاخره اعصاب آدم خرد میشود. من از زمان دانشجویی ریش بلند و موهای بلند داشتهام و نمیتوانم که بهخاطر مجوز دادن به پوستر کنسرتم در آنها تغییراتی بدهم!»
بیماری سرطانِ این استاد برجسته موسیقی ایران زمین در یک سال گذشته رو به وخامت گذاشت و چندین بار در بیمارستان بستری شد که این اقامت پایانی به واسطه وخامت احوالِ او، نگرانیهای وسیع را در پی داشت که بیدلیل نیز نبود و این استاد در 68 سالگی بدرود حیات گفت. زندهیاد استاد «محمدرضا لطفی» طبق وصیتش در زادگاهش به خاک سپرده شود.
{$sepehr_album_9958}
علی مرادخانی معاون امور هنری وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و اساتید محمدرضا شجریان، فرهاد فخرالدینی، حسین علیزاده، شهرام ناظری، کیهان کلهر، کیخسرو پورناظری، درویشرضا منظمی، داود گنجهای، محمد سریر، مجید درخشانی، مصطفی کمال پورتراب، کیوان ساکت، عبدالحسین مختاباد، حسام الدین سراج، علیرضا قربانی، سهراب پورناظری، مجید انتظامی، همایون شجریان، محمد معتمدی با پیامها و گفتارهایی، درگذشت این استاد برجسته موسیقی را تسلیت گفتند.
1













2












3








4









5











تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
رفتی و رفتنت آتش نهاد بر دل
از کاروان چه ماند جز آتشی به منزل
لااقل اصل آهنگ رو با صدای استاد شجریان میذاشتین تا حس واقعی آهنگ خودش رو نشون بده.
چرا رفتی چرا من بی قرارم به سر سودای آغوش تو دارم............
مردان بی جانشین یکی پس از دیگری از بین ما میروند
درود بر استاد بزرگ موسیقی ایران
روحش شاد
راهش پر رهرو
اصلا نميشه راجع به اين موضوع فك كرد يا حرف زد ما كه باورمون نميشه ........روحش شاد و يادش گرامي
به خانواده محترم اين استاد بي نظير تسليت ميگويم و از خداوند براي بازماندگان و تمامي هنرمندان عرصه موسيقي طلب صبر دارم . واقعا" نواختن ساز ( تار ) رو با اون حس قوي كه داشت به آخر رسونده بود. روحش شاد
سلام
برای شادی روح استاد "صلوات".....
ای کاش به عنوان چهره ماندگار در تاریخچه چهره های ماندگار ثبت می شدند...
البته برای دوره آتی هم می شود پیشنهاد کنید ....
اون بی مزه ای که منفی میده یه نفر عقده ایه که چند تا وب بروزر وا کرده و با هاشون چندتا منفی میده شایدم کلین میکنه . عقده ای
مثل همیشه ویدیوهایتون ناقصه
حیف حیف هزار حیف ...استاد همیشه رنده ای
همیشه تو دل ما موندگاری
روحت شاد
درگذشت پهلوان تار و هنرمند نامي اين آب و خاك و پرچمدار موسيقي ناب و پاك ايراني تسليت باد.
روحش شاد و یادش گرامی باد
بی تو آری غزل «سایه» ندارد «لطفی»
Bemirid bemirid Darin eshgh bemirid Darin eshgh cho mordid hame ruh pazirid..........
چه غریبانه تو با یاد وطن مینالی استاد شجریان گفته بودند( در کتاب زندگینامه شان) ساز شهناز معلم من و با ساز لطفی به آسمان میروم
صدای چاوشان مردن آیو ، بگوش آوازهی جان کندن آیو . رفیقان میروند نوبت به نوبت ، وای آن ساعت که نوبت وامن آیو * خيلي جاي افسوس داره كه اساتيد موسيقيمون يكي يكي دارن از بينمون ميرن و افسوس بيشتر اينكه كسي نيس جاي اونا رو پر كنه . روحش شاد ، راهش مستدام و يادش گرامي باد
استاد محمدرضا لطفی از جان و دل می نواخت . . .
یادت جاودانه باد استاد
با بغض و نهایت ناراحتیم این پیام را نوشتم.
امیدوارم حداقل با مرگ این بزرگوار کمی رویه ی صدا و سیما عوض شود و اثار فاخر این بزرگ مرد را از شبکه های خودمان گوش دهیم نه از شبکه های به اصطلاح بیگانه.
خدا رحمتت کند استاد
خدایش بیامرزد
افسوس كه چشمه نوش ما خشك شد
یاری اندر کس نمیبینیم یاران را چه شد
دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد
اب حیوان تیرهگون شد خضر فرخ پی کجاست
خون چکید از شاخ گل ابر بهاران را چه شد
کس نمیگوید که یاری داشت حق دوستی
حق شناسان را چه حال افتاد یاران را چه شد
لعلی از کان مروت بر نیامد سالهاست
تابش خورشید و سعی باد و باران را چه شد
شهر یاران بود و خاک مهربانان این دیار
مهربانی کی سرآمد شهریاران را چه شد
صد هزاران گل شکفت و بانگ مرغی برنخاست
عندلیبان را چه پیش آمد هزاران را چه شد
گوی توفیق و کرامت در میان افکندهاند
کس به میدان در نمیآید سواران را چه شد
شب که هجران آمد و از پی فراق
ناز رفتی، نفسِ "لطف" گویان را چه شد
مرد همیشه در سایه ی جبر ایام، به خدا می سپارمت..
خدایش قرین رحمت کناد.با رفتنش بخشی از بهترین خاطراتمان رانیز با خود برد.واقعا مکتبی بود این استاد لطفی.زین پس باید گفت مکتب لطفی
خداوند رحمتش کند استاد بزرگ تار ایران را روحش شاد- یادش گرامی
یقینا تاریخ قضاوت خوبی برایمان نخواهد کرد.نگین موسیقی ایران روحت شاد.
خدا رحمتش كنه
فايل رو نتونستم كامل دانلود كنم مشكلش چيه؟
هرگز نميرد آنكه دلش زنده شد به عشق
روحت شاد
غم این خفته چند خواب در چشم ترم میشکند . یادش به خیر اولین باری که در مکتب خانه با استاد ملاقات کردم زیر این شعر که درست بالای سر استاد بود با استاد عکس گرفتم ، حالا وقتی به اون عکس نگاه میکنم باورم نمیشه که دیگه استاد رو نمبینم ، ای داد بی داد وقتی ابوعطای سال 58 استاد رو گوش میکنم برایم دشوار است باور کنم غیر از لطفی کسی دیگر بتواند مقام ساز تار را اینقدر به اوج برساند ، تار و سازندگانش همیشه باید مدیون استاد لطفی باشند که توانست از این خشک چوب و خشک سیم و خشک پوست صدایی را به ماندگار بگذارد که تکرار ناشدنی است . ..
بزن تار که امشب باز دلم از دنیا گرفته...
خدا رحمت کند این استاد مسلم تار را
خدایش بیامرزد...
فقط کنجکاوم بدونم کسایی که برای پیغام ها و نظرات تسلیت به دفعات تیک قرمز میزنن نوع دوستی و احترام میدونن چیه؟؟؟؟
استاد وقتی زنده بود کسی قدر شان را ندانست فردا برایش بزرگ داشت میگیرند
چه طوره که من همه ی نوارهام رو جمع کنم و ببندم بگذارم توی کمد برای دیگران؟
چه روزها و شبهایی با ساز لطفی گذشته
گریه ی بید، به یاد عارف، جان جان، عشق داند، سپیده، قافله سالار ...
من با این حال و روز دیگه نمی تونم به صدای سازش گوش کنم ...
ناشناس جان برای آروم گرفتن داغ دلت یه شعر از شهریار می ذارم در رثای استاد ابوالحسن صبا گفته ... بی ارتباط با غم تو نیست. شاید دلت آروم بگیره"
عمر دنیا به سر آمد که صبا می میرد
ورنه آتشکده ی عشق کجا می میرد
صبر کردم به همه داغ عزیزان یا رب
این صبوری نتوانم که صبا می میرد
غسلش از اشک دهید و کفن از آب کنید
این عزیزی است که با وی دل ما می میرد
به غم انگیز ترین نوحه بنالی ای دل
که دل انگیز ترین نغمه سرا می میرد
دگر آوازه ی بلقیس و سلیمان هیهات
هد هد خوش خبر شهر سبا می میرد
شمع دلها همه گو اشک شو از دیده بریز
کاخرین کوکبه ی ذوق و صفا می میرد
خود در آفاق مگر چشم خدابینی نیست
کاین همه مظهر آیات خدا می میرد
هر کجا درد و غمی هست بمیرد به دوا
این چه دردی است خدایا که دوا می میرد
قدما زنده بدو بود خدا را یاران
هم صبا می رود و هم قدما می میرد
از گریبان غم و ماتم سنتور ” حبیب “
سر نیاورده برون ساز ” صبا “ می میرد
عمر ” شهنازی “ و استاد ” عبادی “ باقی
قمریان زنده اگر بلبل ما می میرد
ضرب ” تهرانی “ و آواز ” بنان “ را برسید
گو کجایید که استاد شما می میرد
آخر این شور و نوا بدرقه ی راه صبا
که هنر می رود و شور و نوا می میرد
از وفاداری این قبله ی ارباب هنر
رخ نتابید خدا را که وفا می میرد
از محیط خفقان آور تهران پرسید
که هنر پیشه اش از غصه چرا می میرد
عمر جاوید به هر بی هنر ارزانی نیست
علت آن است که خود آب بقا می میرد
مرگ و میری عجب افتاد در آفاق هنر
که همه شاهد انگشت نما می میرد
مردن مرد هنرمند نه چندان دردست
این قضایی است که هر شاه و گدا می میرد
لیکن آن جا که غرض روی هنر پرده کشید
دین و دل می رمد و ذوق و ذکاء می میرد
باغبان تا سر مهرش همه با هرزه گیاست
گل خزان می شود و مهر گیاه می میرد
رنج هایی همه بیهوده که در آخر کار
عشق می ماند و هر حرص و هوا می میرد
” شهریارا “ نه صبا مرده خدا را بس کن
آن که شد زنده ی جاوید کجا می میرد
مرغی که زد ناله ها در قفس
عمری زد از خون دل نقش گل در قفس
یاد باد
با سلام. امثال استاد لطفی و استاد مشکاتیان و دیگر اساتید فقط جسمشون مارو ترک میکنه ولی هنر دستاشون نسل ها ادامه پیدا میکنه....
بامید اینکه اساتید هنر و موسیقی علاوه بر هنر اساتید به نام اخلاق هم باشند
دلم خون شد.
مهربانی کی سر آمد شهریاران را چه شد
رفتی به کجا که به دل جا گرفته ای
دل جای توست گرچه زماگرفته ای
دیگربعید است آسمان موسیقی اصیل ایرانی، تک ستاره ای همچون تو را به گیتی آورد. روحش شاد و آرام باد.
همیشه همیشه بعد از پرواز بزرگان اظهار تاسف میکنیم و .... چرا هیچگاه در زمان حیاتشان کوچکترین تجلیلی نمیشود یا چرا فیلمی از زندگی شان را برای آیندگان باقی نمیگذاریم...
خدا رحمتش کنه
یعنی چند قرن دیگه باید بگذره تا چنین بزرگواری ظهور کنه، واقعا تک بود...
ظهور نخواهد کرد
واي الان دارم گريه مي کنم يه بار رفتم سر کلاس لطفي. اتفاقا ديروز بود داشتم ابوعطاي لطفي رو گوش ميکردم خيلي خيلي خيلي حيف بود. اوني که ساز تار زده ميدونه چي ميگم
روحش شاد یادش که گرامی است.
بخش بزرگی از جوانی ام که هنوز در آن به سر میبرم به شنیدن آثار استادلطفی گذشته است. از ته دل غصه خوردم به خاطر رفتن اش. رفت آنجا که از ریشه ی آدم می پرسند نه ریش او
خدایش بیامرزد.وااای چطوری به صدای سازش گوش بدم.دارم میترکم.معمای هستی
هـــمه مــرغان هــم آواز پراکـــنده شدند
آه از ايـــــــن باد بلاخيز که زد در چـمنــم
نـی جـــدا زان لب و دندان چه نوايی دارد
من زبی هم نفسی ناله به دل می شکنم
بی تــو آری غـــزل ســــــايه ندارد لطفی
باز راهی بزن ای دوســــت که آهی بزنم....
تسلیت به همه اهل موسیقی ایران زمین که چنین آدم با ارزشی رو از دست دادیم.
در خیابان حقوقی همسایه ما بود. مرد بزرگی بود
ایران، ای سرای امید
بر خاکت سپیده دمید .....
.
.
.
ببینید سراینده این تصنیف (هوشنگ ابتهاج) خواننده (استاد محمدرضا شجریان) و آهنگساز و نوازنده آن (روانشاد استاد محمدرضا لطفی) کجا هستند.
واقعا و واقعا جای تاسف دارد.
روحشان شاد و نامشان پرآوازه باد. با آرزوی سلامتی استاد مسلم آواز ایران آقای محمدرضا شجریان
ما عادت داریم داشته هامونو وقتی از دست میدییم به یاد میاریم. استاد بی بدیل اواز ایران شجریان رو داریم خدا نکنه وقتی رفت قدرشو بدونیم.خداوند روح استاد لطفی رو شاد کنه.
درگذشت پهلوان تار استاد محمدرضا لطفي بر عموم ملت ايران تسليت باد
خدا رحمتش کنه
برسان باده که غم روی نمود ای ساقی
مثه بارون دارم اشک می ریزم
نظر شما
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.