امیرالمومنین علی(ع) در جنگ صفین خطاب به معاویه فرمود: وای بر تو، ای معاویه، پیش آی و با من تن به تن نبرد کن که در میانه ما دیگر مردم کشته نشوند.
منابع:
وقعة صفین صفحه 316
بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار جلد 32 صفحه 488
سفینة البحار جلد 6 صفحه 467
أعیان الشیعة جلد 1 صفحه 491
شرح نهج البلاغة (ابن ابی الحدید) جلد 5 صفحه250
***
حکم جهادهای مولا (جمل،صفین،نهروان) هم از جانب خداوند بوده است
قالَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِین صلوات الله علیه: فَلَمَّا وَجَدْتُ أَعْوَاناً بَعْدَ قَتْلِ عُثْمَانَ عَلَی إِقَامَةِ أَمْرِ اللَّهِ وَ إِحْیَاءِ الْکِتَابِ وَ السُّنَّةِ لَمْ یَسَعْنِی الْکَفُّ، فَبَسَطْتُ یَدِی فَقَاتَلْتُ هَؤُلَاءِ النَّاکِثِینَ، وَ أَنَا غَداً إِنْ شَاءَ اللَّهُ مُقَاتِلٌ الْقَاسِطِینَ بِأَرْضِ الشَّامِ فِی مَوْضِعٍ یُقَالُ لَهُ «صِفِّینُ»، ثُمَّ أَنَا بَعْدَ ذَلِکَ مُقَاتِلٌ الْمَارِقِینَ بِأَرْضٍ مِنْ أَرْضِ الْعِرَاقِ یُقَالُ لَهَا «النَّهْرَوَانُ». أَمَرَنِی رَسُولُ اللَّهِ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ بِقِتَالِهِمْ فِی هَذِهِ الْمَوَاطِنِ الثَّلَاثِ.
حضرت علی امیرالمومنین صلوات الله علیه: آنگاه که بعد از قتل عثمان یارانی برای بپا داشتن امر خدا و احیاء قرآن و سنت یافتم دست نگه داشتن برایم جایز نبود.
لذا دست خود را باز کردم و با این ناکثین (بیعت شکنان) جنگیدم.
و من فردا ان شاء اللَّه با قاسطین در سرزمین شام در مکانی که به آن صفّین گفته می شود خواهم جنگید.
بعد از آن با مارقین در سرزمینی از عراق که به آن نهروان گفته می شود خواهم جنگید.
پیامبر صلی اللَّه علیه و آله در این سه مکان دستور جنگ با آنان را به من داده است.
کتاب سلیم بن قیس الهلالی، ج2، ص: 920
می بینیم که مولا می فرماید پیامبر دستور این جنگها را داده است و طبق حدیث: 12 مُهر ، 12 صحیفه و امامانی که بدون امر الهی حتی آب هم نمی خورند
متوجه می شویم که فرمان تمام جنگ هایی که معصوم انجام داده است نیز از جانب خداوند متعال بوده است.
***
و من کتاب له (صلوات الله علیه) لعسکره قبل لقاء العدوّ بصفِّین:
لَا تُقَاتِلُوهُمْ حَتَّی یَبْدَؤُوکُمْ، فَإِنَّکُمْ بِحَمْدِ اللَّهِ عَلَی حُجَّةٍ، وَ تَرْکُکُمْ إِیَّاهُمْ حَتَّی یَبْدَؤُوکُمْ حُجَّةٌ أُخْرَی لَکُمْ عَلَیْهِمْ. فَإِذَا کانَتِ الْهَزِیمَةُ بِإِذْنِ اللَّهِ فَلَا تَقْتُلُوا مُدْبِراً، وَ لَاتُصِیبُوا مُعْوِراً، وَ لَاتُجْهِزُوا عَلَی جَرِیحٍ. وَ لَاتَهِیجُوا النِّسَاءَ بِأَذًی. وَ إِنْ شَتَمْنَ أَعْرَاضَکُمْ وَ سَبَبْنَ أُمَراءَکُمْ، فَإِنَّهُنَّ ضَعِیفَاتُ الْقُوَی وَ الْأَنْفُسِ وَ الْعُقُولِ؛ إِنْ کُنَّا لَنُؤْمَرُ بِالْکَفِّ عَنْهُنَّ وَ إِنَّهُنَّ لَمُشْرِکاتٌ. وَ إِنْ کانَ الرَّجُلُ لَیَتَنَاوَلُ الْمَرْأَةَ فِی الْجَاهِلِیَّةِ بِالْفِهْرِ أَوِ الْهِرَاوَةِ فَیُعَیَّرُ بِهَا وَ عَقِبُهُ مِنْ بَعْدِهِ.
از وصیت های آن حضرت است به لشگرش، پیش از دیدار با دشمن در صفّین:
دست به جنگ نزنید تا آنان شروع کنند، زیرا به حمد خدا حجّت با شماست، و جنگ نکردن از سوی شما تا شروع جنگ از جانب آنان حجّت دیگری از شما بر آنهاست. دشمن چون به اذن حق پای به هزیمت نهاد فراری را به قتل نرسانید، و ناتوان را آسیب نزنید، و زخمی را نکشید. و زنان را با آزردن به هیجان نیاورید گرچه متعرض آبروی شما شوند، یا به بزرگانتان ناسزا گویند، زیرا توان و جان و عقلشان ضعیف است. زمانی که در شرک بودند مأموریت داشتیم از آنان دست بداریم.و اگر در روزگار جاهلیّت مردی زنی را با سنگ یا چماق می زد، او و فرزندانش را به این عمل سرزنش می کردند.
نهج البلاغه نامه 14