امام رضا جانم ؛ حسین ستوده

نمیره حرف مادرم از یاد
میگفت گره به زندگیت افتاد
به هیچکی رو نزن برو مشهد
ببند دخیل به پنجره فولاد

اعتقاد و ایمان
درد لاعلاجت هم بیاری میشه درمان
زائرش میدونه
گره عالمو وا میکنه دست سلطان

نگو دیره دستتو فقط امام رضا میگیره
به خدا که کسی دل شکسته از اینجا نمیره

امام رضا جانم ...

یه گوشه دم صحنت میشینم
که انگاری تو عرش برینم
خدا میدونه تو حرم تو
خلاصه بهشت رو میبینم

به تو دل سپردم
کل خونوادمو زیارتت آوردم
جون تازه دادی
تا یه جرعه آب سقاخونتونو خوردم

زدگیمه مشهدت پناه خونوادگیمه
توی سختی حرم تو مقصد همیشگیمه

امام رضا جانم ...