3بازدید
۵۵
جمع کنید این بساط شعر گفتن را!
به این هفت میلیارد تومان باید اعتراض کرد یا به صدها میلیارد تومانی که در فوتبال حرام می‌شود یا حتی به پولی که صرف فیلم و شعرهای بی‌مصرف می‌شود؟ آیا وقتی تلویزیون و ارشاد برای شعر گفتن و شعر خواندن و گعده شاعرانه برگزار کردن پول خرج میکنند، نباید فریاد زد جمع کنید این بساط شعر گفتن را؟!
هفته آخر آذر، هفته پژوهش نام‌گذاری شده است و مقامات و مسئولین کشور در همه این سال‌ها از ضرورت توجه بیشتر به پژوهش و کاربردی‌تر کردن آن سخن گفته‌اند.
به گزارش «تابناک»، سهم پژوهش از بودجه و هزینه‌های عمومی به معیاری تقریبا جهانی برای سنجش میزان تطابق مسیر حرکت یک کشور با مسیر پیشرفت و تعالی به رسمیت شناخته شده است. شاید به همین سبب است که اسناد بلندمدت کشور بر افزایش تدریجی بودجه پژوهش و رسیدن آن به چند درصد از بودجه کشور تأکید دارند.
به عنوان یک مثال به‌روز از اهمیت پژوهش، می‌توان به پیش‌نویس قانون اساسی جدید مصر اشاره کرد که در آن لازم دانسته شده که دولت باید دست‌کم ۴ درصد از تولید ناخالص ملی را به آموزش، 2 درصد دیگر را برای آموزش عالی و حداقل یک درصد دیگر را به پژوهش اختصاص دهد.
البته در همین شرایط نیز مسئولان وزارت علوم به شدت از وضعیت منابع مالی دانشگاه‌ها شاکی و نگران هستند. رضا ملک‌زاده معاون تحقیقات و فناوری وزارت بهداشت گفته که «مسئولان ما اعتقادی به علم ندارند. از ۱.۵ درصد بودجه‌ای که باید به پژوهش تعلق می‌گرفت تنها ۰.۴ درصد اختصاص یافته و نباید گمان کرد این کار فقط به عهده وزارت بهداشت است، بلکه همه ما باید تلاش کنیم و این باور را به وجود بیاوریم که برای پژوهش باید سرمایه‌گذاری کرد». فرا‌تر از این، فرجی دانا در توصیف وضعیت دانشگاه‌ها گفته است: «هزینه غذای دانشجویی کمر دانشگاه‌ها را خم کرده است».
اینکه بودجه کافی برای پژوهش و یا حتی غذای دانشجویی وجود ندارد، جای نگرانی دارد، ولی اینکه راه فراهم کردن آن چیست، پرسشی دیگر است.
اگر بنا بر تعریف موجود، اقتصاد را دانش تخصیص بهینه منابع بدانیم، وقتی به دولتی اعتراض می‌شود که وضع اقتصاد کشور را به هم ریخته، معنای آن حیف و میل منابع عمومی است. به زبان دیگر، اگر در جایی از کشور فقر دیده می‌شود یا اگر در خیابان کودکی بدسرپرست یا بی‌سرپرست دیده می‌شود یا اینکه دانشگاه‌ها در تأمین منابع ضروری خود به مشکل خورده‌اند، باید به دنبال چاه و چاله‌ای گشت که بودجه و منابع عمومی در آن تلف می‌شود و سودی هم برای کشور ندارد.
سهیل محمودی، شاعری که عامه مردم را بیش از هر چیز با برنامه «با کاروان شعر و موسیقی» و به ویژه با برنامه‌های با حضور علیرضا افتخاری می‌شناسند، طبق مطلبی که از زبان وی منتشر شده است، در همان روزی که خبر فرستادن دومین میمون به فضا توسط سازمان فضایی ایران منتشر شد، برای خرید خُرده‌ریزهای خانه و مقداری مواد غذایی و چهارتا خِرت و پِرت یخچالی، از چند تا خیابان و چهارراه گذشته و بدون استثنا پشت هر چراغ قرمزی که ایستاده، تعدادی مرد و زن و دختر بچه‌های ده، یازده ساله‌ای را دیده که یا فال حافظ می‌فروختند یا گُل... و یا گدایی می‌کردند!
شاعر و نویسنده از دیدن این صحنه‌ها دلگیر شده و فریاد بر‌آورده است که «جمع کنید این بساط ماهوارهٔ میمون هوا کردن را».
دوست داشته باشیم یا نه، این روز‌ها شمار کودکان سر چهار‌راه‌ها نگران‌کننده و ظاهرا این مسأله چنان عادی شده است که کسی هم توجهی به آن نمی‌کند، ولی آنچه پذیرفتنی نیست و باید به آن اعتراض کرد، سخنان آقای شاعر است که برای رفع مشکل کودکان مورد نظر کارآمد‌ترین و موفق‌ترین بخش‌های علمی و پژوهشی کشور را هدف قرار داده است.
بنا به گفته محمد ابراهیمی، مدیر پروژه اعزام انسان به فضا، سیصد تن از متخصصان رشته‌های فیزیولوژی، دامپزشکی، الکترونیک و مخابرات، آیرودینامیک، کنترل عملیات پرواز و دیگر رشته‌ها با صرف هزینه هفت میلیارد تومانی، کاوشگر حامل یک میمون را با موفقیت به فضا فرستاده‌اند. کیفیت و اهمیت کار این متخصصان به گونه‌ای است که رئیس جمهور ایران ـ چه محمود احمدی‌نژاد باشد و چه حسن روحانی ـ از به ثمر رسیدن آن تشکر و قدردانی میکنند و آن را به مردم تبریک می‌گویند.
اکنون پرسش این است: اگر کسی از سر دلسوزی و تعهد به جامعه قصد اعتراض به وضعیت کودکان سر چهار راه‌ها را دارد، باید به کجا حمله کند؟ به هفت میلیارد بودجه این پروژه موفق فضایی یا برای نمونه، به صد‌و‌پنجاه میلیارد تومان ارزان فروختن یک نیروگاه به تأمین اجتماعی؟ به این هفت میلیارد تومان که صدها ذهن و مغز مفید را برای فکر کردن برای افزایش قدرت و پرستیژ کشور در ایران حفظ کرده، باید معترض بود یا به صدها میلیارد تومانی که در پروژه‌های عمرانی بی‌سرانجام هزینه می‌شود؟ به این هفت میلیارد تومان باید اعتراض کرد یا به صدها میلیارد تومان بودجه فرهنگی که مجلس هم نمی‌دانست در کجا هزینه شده است؟ به این هفت میلیارد باید اعتراض کرد یا به هزاران میلیارد تومانی که در فساد مالی و یا در تصمیمات غلط اقتصادی از بین می‌رود؟
به این هفت میلیارد تومان باید اعتراض کرد یا به صدها میلیارد تومانی که در فوتبال حرام می‌شود یا حتی به پولی که صرف فیلم و شعرهای بی‌مصرف می‌شود. آیا وقتی تلویزیون و ارشاد برای شعر گفتن و شعر خواندن و گعده شاعرانه برگزار کردن پول هزینه میکنند، نباید فریاد زد جمع کنید این بساط شعر گفتن را؟!
به گزارش «تابناک»، سهم پژوهش از بودجه و هزینه‌های عمومی به معیاری تقریبا جهانی برای سنجش میزان تطابق مسیر حرکت یک کشور با مسیر پیشرفت و تعالی به رسمیت شناخته شده است. شاید به همین سبب است که اسناد بلندمدت کشور بر افزایش تدریجی بودجه پژوهش و رسیدن آن به چند درصد از بودجه کشور تأکید دارند.
به عنوان یک مثال به‌روز از اهمیت پژوهش، می‌توان به پیش‌نویس قانون اساسی جدید مصر اشاره کرد که در آن لازم دانسته شده که دولت باید دست‌کم ۴ درصد از تولید ناخالص ملی را به آموزش، 2 درصد دیگر را برای آموزش عالی و حداقل یک درصد دیگر را به پژوهش اختصاص دهد.
البته در همین شرایط نیز مسئولان وزارت علوم به شدت از وضعیت منابع مالی دانشگاه‌ها شاکی و نگران هستند. رضا ملک‌زاده معاون تحقیقات و فناوری وزارت بهداشت گفته که «مسئولان ما اعتقادی به علم ندارند. از ۱.۵ درصد بودجه‌ای که باید به پژوهش تعلق می‌گرفت تنها ۰.۴ درصد اختصاص یافته و نباید گمان کرد این کار فقط به عهده وزارت بهداشت است، بلکه همه ما باید تلاش کنیم و این باور را به وجود بیاوریم که برای پژوهش باید سرمایه‌گذاری کرد». فرا‌تر از این، فرجی دانا در توصیف وضعیت دانشگاه‌ها گفته است: «هزینه غذای دانشجویی کمر دانشگاه‌ها را خم کرده است».
اینکه بودجه کافی برای پژوهش و یا حتی غذای دانشجویی وجود ندارد، جای نگرانی دارد، ولی اینکه راه فراهم کردن آن چیست، پرسشی دیگر است.
اگر بنا بر تعریف موجود، اقتصاد را دانش تخصیص بهینه منابع بدانیم، وقتی به دولتی اعتراض می‌شود که وضع اقتصاد کشور را به هم ریخته، معنای آن حیف و میل منابع عمومی است. به زبان دیگر، اگر در جایی از کشور فقر دیده می‌شود یا اگر در خیابان کودکی بدسرپرست یا بی‌سرپرست دیده می‌شود یا اینکه دانشگاه‌ها در تأمین منابع ضروری خود به مشکل خورده‌اند، باید به دنبال چاه و چاله‌ای گشت که بودجه و منابع عمومی در آن تلف می‌شود و سودی هم برای کشور ندارد.
سهیل محمودی، شاعری که عامه مردم را بیش از هر چیز با برنامه «با کاروان شعر و موسیقی» و به ویژه با برنامه‌های با حضور علیرضا افتخاری می‌شناسند، طبق مطلبی که از زبان وی منتشر شده است، در همان روزی که خبر فرستادن دومین میمون به فضا توسط سازمان فضایی ایران منتشر شد، برای خرید خُرده‌ریزهای خانه و مقداری مواد غذایی و چهارتا خِرت و پِرت یخچالی، از چند تا خیابان و چهارراه گذشته و بدون استثنا پشت هر چراغ قرمزی که ایستاده، تعدادی مرد و زن و دختر بچه‌های ده، یازده ساله‌ای را دیده که یا فال حافظ می‌فروختند یا گُل... و یا گدایی می‌کردند!
شاعر و نویسنده از دیدن این صحنه‌ها دلگیر شده و فریاد بر‌آورده است که «جمع کنید این بساط ماهوارهٔ میمون هوا کردن را».
دوست داشته باشیم یا نه، این روز‌ها شمار کودکان سر چهار‌راه‌ها نگران‌کننده و ظاهرا این مسأله چنان عادی شده است که کسی هم توجهی به آن نمی‌کند، ولی آنچه پذیرفتنی نیست و باید به آن اعتراض کرد، سخنان آقای شاعر است که برای رفع مشکل کودکان مورد نظر کارآمد‌ترین و موفق‌ترین بخش‌های علمی و پژوهشی کشور را هدف قرار داده است.
بنا به گفته محمد ابراهیمی، مدیر پروژه اعزام انسان به فضا، سیصد تن از متخصصان رشته‌های فیزیولوژی، دامپزشکی، الکترونیک و مخابرات، آیرودینامیک، کنترل عملیات پرواز و دیگر رشته‌ها با صرف هزینه هفت میلیارد تومانی، کاوشگر حامل یک میمون را با موفقیت به فضا فرستاده‌اند. کیفیت و اهمیت کار این متخصصان به گونه‌ای است که رئیس جمهور ایران ـ چه محمود احمدی‌نژاد باشد و چه حسن روحانی ـ از به ثمر رسیدن آن تشکر و قدردانی میکنند و آن را به مردم تبریک می‌گویند.
اکنون پرسش این است: اگر کسی از سر دلسوزی و تعهد به جامعه قصد اعتراض به وضعیت کودکان سر چهار راه‌ها را دارد، باید به کجا حمله کند؟ به هفت میلیارد بودجه این پروژه موفق فضایی یا برای نمونه، به صد‌و‌پنجاه میلیارد تومان ارزان فروختن یک نیروگاه به تأمین اجتماعی؟ به این هفت میلیارد تومان که صدها ذهن و مغز مفید را برای فکر کردن برای افزایش قدرت و پرستیژ کشور در ایران حفظ کرده، باید معترض بود یا به صدها میلیارد تومانی که در پروژه‌های عمرانی بی‌سرانجام هزینه می‌شود؟ به این هفت میلیارد تومان باید اعتراض کرد یا به صدها میلیارد تومان بودجه فرهنگی که مجلس هم نمی‌دانست در کجا هزینه شده است؟ به این هفت میلیارد باید اعتراض کرد یا به هزاران میلیارد تومانی که در فساد مالی و یا در تصمیمات غلط اقتصادی از بین می‌رود؟
به این هفت میلیارد تومان باید اعتراض کرد یا به صدها میلیارد تومانی که در فوتبال حرام می‌شود یا حتی به پولی که صرف فیلم و شعرهای بی‌مصرف می‌شود. آیا وقتی تلویزیون و ارشاد برای شعر گفتن و شعر خواندن و گعده شاعرانه برگزار کردن پول هزینه میکنند، نباید فریاد زد جمع کنید این بساط شعر گفتن را؟!
افزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگلتابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
وضعیت فقر که در جامعه بیداد میکنه. عده ای هم که حرفه شون تکدی گری شده. متاسفانه.
خیلی استدلالت بی ربط بود.
جالبه همین ملتی که میگن خرج برنامه فضایی (که باعث اقتدار کشور میشه) نکنین همون ملتی هستن که میلیونی خرج میکنن تا برن دوبی و آنتالیا و تایلند.همون مردمی که واسه عروسی هاشون ده مدل غذا رو میز میچینن.همین ملت میگن خرج برنامه فضایی نکنیم.والّا صد رحمت به فرهنگ عربها.
دوست ناشناس عزیز بنده 5 ساله مدیر هنرستانم به جرأت می توانم بگویم تا امسال هیچگونه مبلغی از دانش آموزان واولیای آنها دریافت نکرده ام ولی امسال به ناچاراز دانش اموزان متمکن (تقریبا40نفر)از هر نفر 15000پانزده هزارتومان پول گرفتیم تا صرف هزینه های اب وبرق وتلفن وگاز وکاغذ وماژیک وغیره بکنیم .دوست گرامی شاید منطقه شما زیاد میگیرن .
محال است که هزینه این پروژه هفت میلیارد تومان باشد. ممکن است این عدد هزینه های مستقیم ساخت بوده باشد.!!
عزیز برادر منظور اینه که در یک جامعه باید همه چیز پا به پای هم پیش برن نه یک جا از زیادی پول باد کنه و جای مهم دیگر که با مرگ و زندگی مردم سر و کار داره مشکل داشته باشه .
چند ماه پیش پاریس بودم .در بهترین نقطه شهر رفتم داخل یک پارک محله .دریغ از وسایلی که در پارکهای ماست .دریغ از محوطه سازی و کف سازی پرخرج .بسیار ساده بود.اما...
وقتی باران میاد توی این شهر , 1 میلیمتر آب جمع نمیشود.سیستم فوق پیشرفته و بهینه حمل ونقل شهری دارند . آسفالت خیابانها به بهترین کیفیت وجود دارد . در علوم مختلف پیشرفته اند .یعنی :
کاملا پول و بودجه خود را دارند با اولویت خرج میکنند. زیر بنائی خرج میکنند .یک بار برای همیشه یک کاری را انجام میدهند.
مسئولین عزیز , موشک هم بسازید , ماهواره هم هواکنید .انرژی هسته ای هم داشته باشید , فوتبال هم برای سرگرم کردن خنثی مردم داشته باشید اما قبلش خواهشا به وضع آموزش و درمان مردم برسید .
درود به شرف سهيل محمودي
خودرو ایمن و جاده استاندارد بسازید تا هر روز عده ای تلف نشوند و عده دیگری داغ دار و یتیم.
ماهواره و هواپیما پیش کش.
باز گلی به جمال سهیل که اعتراض میکند واین صحنه ها برایش عادی نیست ونیز اعتراض به موارد ذکر شده لازم است ولی سهیل محمودی ایا میتواند به انها اعتراض کند ونیز چه سود از اعتراض در گوشه ای
خوب نوشتید! آفرین! جوابش را خوب دادید! ولی باید متوجه باشیم که هرچیز در جای خود نیکوست. تحقیقات فضایی درجای خود ٬ شعر و شاعری هم در جای خود وجلوگیری از حیف و میل بیت المال هم در جای خود و رسیدگی به کودکان خیابانی هم در جای خود.
منظور شاعر اینه که بدبختی ها را گذاشتیم یه گوشه بعدش با میمون فضا کردن و تو بوق و شیپور دمیدن داد میزنیم که همه ببینند ما چقدر پیشرفته ایم!!!.
آقای سهیل عزیز
با عرض پوزش، خیلی عوامانه صحبت نموده اید. اگر این طور است، ناسا که هزاران برابر این بودجه ها را خرج می کند نیز کار احمقانه ای می کند؟!!!
بخش زیادی از این پول به دانشمندان و نخبگان کشور داده شده است و دهها و صدها نیروی جوان تربیت شده است.
آقای محمودی شاعرند و شاعران را طبع لطیف است اگر چه لزوما درایت و آگاهی نیست.
بی شک منظور ایشان دقیقا حمله به پروژه های علمی نبوده. کمی غفلت کردند شاید هم از سر درد فریادی با شتاب بر آورند.
استاد ارجمند آقاي سهيلي شما به نكته خوبي اشاره كرده ايدياد آن سخني افتادم كه مي گفت تو مو ميبيني و من پيچش مو بالاخره تبعات چنين اعمالي را هيچ كس به جز جامعه ومردم آن جامعه پرداخت نخواهند كرد پس استاد گرامي نمي دانم آيا واقعا زماني خواهد آمد كه ديگر در ايران عزيز شاهد چنين صحنه هايي نباشيم واقعا دل آدمي به درد مياد وقتي ميبينه خانواده ايي را كه خرج دوا و درمان فردي از آن را ندارند هاج و واج مانده اندوبه غير خدا از كسي طلب ياري نمي كنند ما تك تك افراد جامعه به نوبه خود در قبال يكسري كارها مسئوليم اما منكر پيشرفتهاي علمي و پژوهشي دانشمندان عزيز نمي شويم اما عدم توجه به برخي ناهنجاريهاي اجتماعي صدمات جبران ناپذيري را به بنيادهاي خانوادگي و جامعه وارد ميكند.پس بايد به فكر چاره بود وبه سادگي از كنار اينجور مسائل عبور نكرد.
اگه ماهواره به فضا فرستادن به بخش خصوصی داده بشه و منافع اون هم مال بخش خصوصی باشه، هیچ نگرانی از میزان هزینه نخواهد بود.اگه بزرگ راه زدن به بخش خصوصی داده بشه و درآمد هم مال خودش باشه هم ضرری از بابت میزان هزینه ها حاصل نمیشود. در مورد ساخت بیمارستان و مسکن و غیره هم این حرف صادق است. خلاصه اینکه برنامه اقتصادی باید به بخش خصوصی واگذار شود. دولت هم مالیات بگیرد و به بچهای بی سرپرست و امثال اونها، ساخت پارک و ... بپردازد. به امید آن روز.
شعر مال قدیم بود که مردم دل و دماغ داشتن حالا باید فقط دوید که از اززندگی جا نموند
سلام ای کاش کسی هم به فکر این همه آلودگی محیط زیستی میکردیم تا پول این مملکت صرف درمان نمیشد بعد میشد هر کار تحقیقاتی کرد .
یکی بگوید...این همه که خرج فوتبال شد...چه شد...پول مملکت هدر رفت!!!!
پس برای پیشرفت نباید هزینه ای شود!! جناب ناشناس!
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.