فرگوسن سه شنبه خیلی خوشحال به نظر می رسید. در واقع کمتر پیش آمده بود او را چنین بشاش ببینیم. دنبال دلیل نگردید. تیم او در عرض چند هفته نه تنها به طور برق آسایی صدر جدولی را از دشمن دیرینه گرفت بلکه با فاصله نسبتاً زیاد (پیروزی محتمل در بازی عقب افتاده را فراموش نکنید) مدعیان را انگشت به دهان گذاشت.
به نوشته اعتماد و به نقل از تایمز، منچستریونایتد در این مقطع خیلی ترسناک به نظر می رسد. دار و دسته پیرمرد اسطوره یی نشان دادند حتی در بازی مقابل تیم های ضعیف هم قصد ترحم ندارند. کیفیت کار شیاطین سرخ به ماندگاری ابدی غول بزرگ دوران اخیر فوتبال انگلیس مهر تایید زد. انسان همیشه پیروزی مانند فرگوسن شاید بتواند تاب شکست را بیاورد اما مسلماً رسوخ شبح زرد ناکامی در کالبد تیمش را برنمی تابد.
تصور می کنید دل فرگی به حال وست بروم سوخته است؟ نه او فقط وقتی برای حریف قطره اشکی می ریزد که با اختلافی کمتر از دو یا سه گل جشن پیروزی برپا کند. گویی تفکر پیروزمندانه وی روی سایر حریفان و تیم های در کورس قهرمانی هم تاثیر می گذارد. اتفاقات 96 ساعت گذشته را مرور کنید... لیورپول به عنوان اصلی ترین حریف مقابل ویگان متوقف شد و حالا جدال فردای لیورپول و چلسی در تضاد با تصویر پیش بازی قبلی دو تیم است. اگر آبی لندن و قرمز مرسی ساید چند ماه قبل برای فاصله گرفتن از یکدیگر در صدر جدول می جنگیدند، اکنون باید برای مشخص شدن تیم دوم پنجه در پنجه هم بیندازند. گل دیرهنگام ویگان بیشتر به حساب ضعف لیورپول در حفظ نتیجه گذاشته می شود تا قدرت ضربه زنی میدو از روی نقطه پنالتی.
در جهت عکس منچستریونایتد هرچند با اختلاف اندکی رقبا را شکست می دهد اما فقط و فقط نان قدرت خود را می خورد و به دلیل این یکدندگی خاص کمتر محبوبیتی به دست می آورد. پیروزی در ورزش نتیجه عرق ریختن، جان به لب شدن و البته حفظ اتحاد است اما تا وقتی گرسنه موفقیت نباشی مدام کنار لبه تاریکی در حال تلاش برای حفظ تعادل دیده خواهی شد. گرسنگی اصلی ترین فاکتور تلقی می شود. رعایت سایر مسائل می تواند موفقیت را به ارمغان آورد، با این حال جنگجویی شرط لازم پیروزی است.
دوکوبرتن بنیانگذار المپیک نوین هدف ورزش را برقراری ارتباط بین روح و جسم می دانست و مانیفست هایی صرفاً آماتور داشت اما در عصر جدید واژه های تازه یی به وجود آمده اند و حرفه یی گری به اوج رسیده است. ورزش سازنده عنصر ناب شکیبایی تلقی می شود؛ هرچند هنگام تماشای بازی کریکت بین انگلیس و هند نمی توانید ادای آدم های متمدن را درآورید. ورزش زیباست وقتی بابی چارلتون از میانه میدان گل می زند. زشت است وقتی شوماخر با ناجوانمردی باتیستون فرانسوی را روانه بیمارستان می کند. زیباست وقتی بولت 100 متر را در 9 ثانیه و 69 صدم ثانیه می دود. زشت است وقتی بن جانسون به لطف دوپینگ رکورد 9 ثانیه و 79 ثانیه را رقم می زند.
روح وحشی ورزشی زیباتر از زیبایی های این ژانر نیست. تقریباً تک تک هواداران و هواخواهان ورزش نمی توانند اصولی را غیر از آنچه برشمردم ضامن سلامت عالم گیرترین پدیده دنیا بدانند. غریزه جنگ... این عامل موفقیت است. شیر، شکارها را می درد چون می تواند و اجازه دارد چنین کاری را انجام دهد. زندگی در گرسنگی مطلق زیبا نیست. صلح زیباست. خندیدن زیباست. مهربانی زیباست اما تا نجنگید نمی توانید از لذت نتیجه (هر چه می خواهد باشد) نهایت بهره را ببرید. جنگ برای ورزش جذاب خواهد بود. ورزش را باشکوه تر از همه زیبایی ها می دانم. برتری از آن بهترین ها می شود؛ افرادی که سرعت قدرت، چالاکی و شانس را توامان دارند. همیشه دوست داریم بهترین ها و افراد مورد علاقه خود را برتر ببینیم اما همیشه در بن بست حقیقت گیر می افتیم. ورزش به شرافتمندان پاداش نمی دهد. امکان دارد انسان های پاک و زحمتکش روزی برنده شوند اما الزاماً به دلیل اعمال درست خود جام نمی گیرند. دنیای پرقیل و قال ورزش حساب و کتاب و وعده های موجود در کتاب های مقدس را ندارد و در چنین مسلخی به حاضران در این وادی پاداش نمی دهد. فرگوسن دست شاگردانش را می فشارد.
اگر نتیجه بازی سه شنبه شب معیار عملکرد تیم او باشد، بدون در نظر گرفتن نوع بازی شیاطین سرخ و چگونگی سطح گل ها، باید گفت سال، سال منچستریونایتد است. چنانچه سیر تاریخ ورزش را پی بگیرید، رد پای بزرگی از جسارت، تلاش، فریاد، سختی ها و موانع را بر دیوار استادیوم ها خواهید دید اما حتی اگر عمر جاودانه داشته باشید، فقط برنده ها را به یاد می آورید، نه آن کسی که استحقاق بیشتری داشت و به خاطر لغزش در ثانیه های پایانی از کسب مدال عاجز ماند.
در یک کلام، ورزش زیبا نیست چون مکانی برای جلوه فروشی و نمایش مدال ها است و هر چه تصنعی باشد، جذاب نبوده و نخواهد بود. به عنوان یک تماشاگر، پیروزی را به مدال ترجیح می دهید و اگر منصف باشید ده ها فاکتور دیگر را هم به بی آلایشی و پاکی بدون نتیجه ترجیح می دهید. چنانچه ورزش فقط در زیبایی خلاصه می شد، می توانستیم حق خود را بگیریم، قادر بودیم دوستان مان را در رتبه اول ببینیم و پاداش نیکوکاران را قبل از خشک شدن عرق پیشانی پرداخت شده ببینیم اما...
به نوشته اعتماد و به نقل از تایمز، منچستریونایتد در این مقطع خیلی ترسناک به نظر می رسد. دار و دسته پیرمرد اسطوره یی نشان دادند حتی در بازی مقابل تیم های ضعیف هم قصد ترحم ندارند. کیفیت کار شیاطین سرخ به ماندگاری ابدی غول بزرگ دوران اخیر فوتبال انگلیس مهر تایید زد. انسان همیشه پیروزی مانند فرگوسن شاید بتواند تاب شکست را بیاورد اما مسلماً رسوخ شبح زرد ناکامی در کالبد تیمش را برنمی تابد.
تصور می کنید دل فرگی به حال وست بروم سوخته است؟ نه او فقط وقتی برای حریف قطره اشکی می ریزد که با اختلافی کمتر از دو یا سه گل جشن پیروزی برپا کند. گویی تفکر پیروزمندانه وی روی سایر حریفان و تیم های در کورس قهرمانی هم تاثیر می گذارد. اتفاقات 96 ساعت گذشته را مرور کنید... لیورپول به عنوان اصلی ترین حریف مقابل ویگان متوقف شد و حالا جدال فردای لیورپول و چلسی در تضاد با تصویر پیش بازی قبلی دو تیم است. اگر آبی لندن و قرمز مرسی ساید چند ماه قبل برای فاصله گرفتن از یکدیگر در صدر جدول می جنگیدند، اکنون باید برای مشخص شدن تیم دوم پنجه در پنجه هم بیندازند. گل دیرهنگام ویگان بیشتر به حساب ضعف لیورپول در حفظ نتیجه گذاشته می شود تا قدرت ضربه زنی میدو از روی نقطه پنالتی.
در جهت عکس منچستریونایتد هرچند با اختلاف اندکی رقبا را شکست می دهد اما فقط و فقط نان قدرت خود را می خورد و به دلیل این یکدندگی خاص کمتر محبوبیتی به دست می آورد. پیروزی در ورزش نتیجه عرق ریختن، جان به لب شدن و البته حفظ اتحاد است اما تا وقتی گرسنه موفقیت نباشی مدام کنار لبه تاریکی در حال تلاش برای حفظ تعادل دیده خواهی شد. گرسنگی اصلی ترین فاکتور تلقی می شود. رعایت سایر مسائل می تواند موفقیت را به ارمغان آورد، با این حال جنگجویی شرط لازم پیروزی است.
دوکوبرتن بنیانگذار المپیک نوین هدف ورزش را برقراری ارتباط بین روح و جسم می دانست و مانیفست هایی صرفاً آماتور داشت اما در عصر جدید واژه های تازه یی به وجود آمده اند و حرفه یی گری به اوج رسیده است. ورزش سازنده عنصر ناب شکیبایی تلقی می شود؛ هرچند هنگام تماشای بازی کریکت بین انگلیس و هند نمی توانید ادای آدم های متمدن را درآورید. ورزش زیباست وقتی بابی چارلتون از میانه میدان گل می زند. زشت است وقتی شوماخر با ناجوانمردی باتیستون فرانسوی را روانه بیمارستان می کند. زیباست وقتی بولت 100 متر را در 9 ثانیه و 69 صدم ثانیه می دود. زشت است وقتی بن جانسون به لطف دوپینگ رکورد 9 ثانیه و 79 ثانیه را رقم می زند.
روح وحشی ورزشی زیباتر از زیبایی های این ژانر نیست. تقریباً تک تک هواداران و هواخواهان ورزش نمی توانند اصولی را غیر از آنچه برشمردم ضامن سلامت عالم گیرترین پدیده دنیا بدانند. غریزه جنگ... این عامل موفقیت است. شیر، شکارها را می درد چون می تواند و اجازه دارد چنین کاری را انجام دهد. زندگی در گرسنگی مطلق زیبا نیست. صلح زیباست. خندیدن زیباست. مهربانی زیباست اما تا نجنگید نمی توانید از لذت نتیجه (هر چه می خواهد باشد) نهایت بهره را ببرید. جنگ برای ورزش جذاب خواهد بود. ورزش را باشکوه تر از همه زیبایی ها می دانم. برتری از آن بهترین ها می شود؛ افرادی که سرعت قدرت، چالاکی و شانس را توامان دارند. همیشه دوست داریم بهترین ها و افراد مورد علاقه خود را برتر ببینیم اما همیشه در بن بست حقیقت گیر می افتیم. ورزش به شرافتمندان پاداش نمی دهد. امکان دارد انسان های پاک و زحمتکش روزی برنده شوند اما الزاماً به دلیل اعمال درست خود جام نمی گیرند. دنیای پرقیل و قال ورزش حساب و کتاب و وعده های موجود در کتاب های مقدس را ندارد و در چنین مسلخی به حاضران در این وادی پاداش نمی دهد. فرگوسن دست شاگردانش را می فشارد.
اگر نتیجه بازی سه شنبه شب معیار عملکرد تیم او باشد، بدون در نظر گرفتن نوع بازی شیاطین سرخ و چگونگی سطح گل ها، باید گفت سال، سال منچستریونایتد است. چنانچه سیر تاریخ ورزش را پی بگیرید، رد پای بزرگی از جسارت، تلاش، فریاد، سختی ها و موانع را بر دیوار استادیوم ها خواهید دید اما حتی اگر عمر جاودانه داشته باشید، فقط برنده ها را به یاد می آورید، نه آن کسی که استحقاق بیشتری داشت و به خاطر لغزش در ثانیه های پایانی از کسب مدال عاجز ماند.
در یک کلام، ورزش زیبا نیست چون مکانی برای جلوه فروشی و نمایش مدال ها است و هر چه تصنعی باشد، جذاب نبوده و نخواهد بود. به عنوان یک تماشاگر، پیروزی را به مدال ترجیح می دهید و اگر منصف باشید ده ها فاکتور دیگر را هم به بی آلایشی و پاکی بدون نتیجه ترجیح می دهید. چنانچه ورزش فقط در زیبایی خلاصه می شد، می توانستیم حق خود را بگیریم، قادر بودیم دوستان مان را در رتبه اول ببینیم و پاداش نیکوکاران را قبل از خشک شدن عرق پیشانی پرداخت شده ببینیم اما...