بياييم دولت ائتلافي را تجربه کنيم
دکتر عليرضا انصاري
سي سال از انقلاب افتخارآفرين ايرانيان مسلمان ميگذرد و جهان در تحول برگرفته از انقلاب اسلامي ايران است، ولي بيشتر افتخار و عزت ايرانيان قهرمان نتيجه جهاد و شهادت مبارزان پيش از انقلاب و رزمندگان و ايثارگران دوران جنگ تحميلي است که اگر فرايند نظام مردمسالاري ديني در ادامه اين عزتآفريني به ويژه در دو دهه اخير حرکت ميکرد، يقينا ايران امروز قدرتمندتر، توسعهيافتهتر، امنتر و بارفاهتر و بااميد و نشاط بيشتر بود، ولي افسوس که دمکراسي که ارمغان مجاهدتهاي بينانگذار جمهوري اسلامي و شهداي انقلاب اسلامي بوده، براي عدهاي، نتيجهاي جز ميدان ترکتازي حزبي، جناحي، گروهي و فردي نبوده است و گويا پيروزي در يک انتخاب براي آنان مشروعيتي بوده است که انحصارطلبی جناحي، گروهي يا فردي خود را آغازگر باشند و با همين نگاه خودبرتربيني، ديگران را از صحنه خدمتگزاري حذف کنند؛ بنابراين، نتيجه آن، ناکارآمدي و نبود تعهد جامع و واقعي است.
حال جاي اين پرسش مطرح است که چرا در دو دهه اخير فرايند انتخابات رياستجمهوري به گونهاي بوده است که با پيروزي يک فرد، يک نظام انحصارطلب جناحي و گروهي يا فردي حاکم ميشود و عقلانيت نظام تنها در دست يک جناح يا گروه قرار ميگيرد و ديگران را فاقد تعقل ميدانند؟ تا کي بايد با تغيير يک وزير در کمتر از شش ماه، متجاوز از چهارصد پست کليدي آن وزارتخانه تغيير يابد؟ آيا انتصابات پيشين در فرآيند شايستهسالاري نبوده يا انتصابات اخير شش ماه آقاي وزير کنوني فاقد فرآيند شايستهسالاري است؟ تا کي بايد با حرکتهاي افراطي سياسي به پيکره نظام مديريتي کشور ضربه زد ؟
مگر اين کشور سرمايههايي بالاتر از سرمايههاي انساني دارد که اينگونه سريع، تخريب شوند و برچسبهاي بيتقوايي بر آنها زده شود و انسانهاي کارآمد، سر از بايگاني و زودتر از موعد بازنشستگي و بازخريدي درآورند و مديران کارآمد که به ويژه در جبهههاي جنگ ذوب شدهاند از پذيرش مسئوليت کنار زده شوند؛ واقعا چرا؟
چون منافع ملي کشور را در نظام تصميمگيري ناديده گرفتهايم؛ چون شعار ايران توسعهيافته در افق بيست ساله را شعار ميدانيم نه عمل و چون ابزار فرافکني را بهترين حربه براي گريز از پاسخگويي به مسئوليتها ميدانيم؛ چون ياد نگرفتهايم در يک قايق بنشينيم و با مهارت و آموزش و با صداي طبل يکنواخت و هماهنگ و با يک آهنگ با هدفگذاري درست و اصولي پيش برويم و چون فردمحوري، خودبزرگبيني، خودبرتربيني فردي، گروهي، جناحي، اجازه بهرهگيري از ديگران را به ويژه در بهرهوري از امکانات مادي و معنوي کشور براي توسعه پايدار و همهجانبه در مقابله با تهديدات نميدهد.
بياييد اين بار از آمريکاييها ياد بگيريم؛ چگونه رقباي مقام رياستجمهوري در کنار همديگر، دست در دست هم براي رسيدن به منافع ملي کشورشان منها را کنار ميگذارند و ما ميشوند.
ايده دولت ائتلافي از اين نظر که بتواند کانديداهاي دلسوز رياستجمهوري را در کنار هم قرار دهد و در راستاي فرآيند و ميثاقي جدي بر مبناي اصول و ضوابطي، از ميان خود فردي برتر، مقتدرتر، متعهدتر، کارآمدتر را انتخاب و به مردم معرفي کنند، ايدهاي نو و قابل تحسين است که آن فرد نيز در قالب خرد جمعي و با استفاده از همه توان مديريتي کشور، در شروع گفتمان چهارم انقلاب فرايند جدي «پيشرفت و عدالت» را آغاز کند؛ پيشرفتي با برنامه جامع که نتيجه آن دستيابي به جامعه توسعهيافته ايران باشد نه در قالب شعار بلکه عمل و برنامه و عدالتي فراگير و پايدار که در آن، همه اقشار جامعه از شيريني عدل اسلامي بهرهمند شوند و در کنار توسعه و ترقي ايران از نعمات الهي و رفاه و آسايش قطعي برخوردار باشند.
اين ميسر نميشود مگر با همدلي، همفکري و همکاري کانديداهاي رياستجمهوري و معرفي يک کابينه بسيار کارآمد و مقتدر، مشروط بر عبور از تجارب تلخ جناحبندي، گروهبندي و فردگرايي گذشته.
اميد که با اين ايده، به همه ايرانيان اميد دهند که در انتخابات مشارکت و در ساختن و گسترش ايران فردا همکار باشند.
عضو هيأت علمي دانشگاه اصفهان
حال جاي اين پرسش مطرح است که چرا در دو دهه اخير فرايند انتخابات رياستجمهوري به گونهاي بوده است که با پيروزي يک فرد، يک نظام انحصارطلب جناحي و گروهي يا فردي حاکم ميشود و عقلانيت نظام تنها در دست يک جناح يا گروه قرار ميگيرد و ديگران را فاقد تعقل ميدانند؟ تا کي بايد با تغيير يک وزير در کمتر از شش ماه، متجاوز از چهارصد پست کليدي آن وزارتخانه تغيير يابد؟ آيا انتصابات پيشين در فرآيند شايستهسالاري نبوده يا انتصابات اخير شش ماه آقاي وزير کنوني فاقد فرآيند شايستهسالاري است؟ تا کي بايد با حرکتهاي افراطي سياسي به پيکره نظام مديريتي کشور ضربه زد ؟
مگر اين کشور سرمايههايي بالاتر از سرمايههاي انساني دارد که اينگونه سريع، تخريب شوند و برچسبهاي بيتقوايي بر آنها زده شود و انسانهاي کارآمد، سر از بايگاني و زودتر از موعد بازنشستگي و بازخريدي درآورند و مديران کارآمد که به ويژه در جبهههاي جنگ ذوب شدهاند از پذيرش مسئوليت کنار زده شوند؛ واقعا چرا؟
چون منافع ملي کشور را در نظام تصميمگيري ناديده گرفتهايم؛ چون شعار ايران توسعهيافته در افق بيست ساله را شعار ميدانيم نه عمل و چون ابزار فرافکني را بهترين حربه براي گريز از پاسخگويي به مسئوليتها ميدانيم؛ چون ياد نگرفتهايم در يک قايق بنشينيم و با مهارت و آموزش و با صداي طبل يکنواخت و هماهنگ و با يک آهنگ با هدفگذاري درست و اصولي پيش برويم و چون فردمحوري، خودبزرگبيني، خودبرتربيني فردي، گروهي، جناحي، اجازه بهرهگيري از ديگران را به ويژه در بهرهوري از امکانات مادي و معنوي کشور براي توسعه پايدار و همهجانبه در مقابله با تهديدات نميدهد.
بياييد اين بار از آمريکاييها ياد بگيريم؛ چگونه رقباي مقام رياستجمهوري در کنار همديگر، دست در دست هم براي رسيدن به منافع ملي کشورشان منها را کنار ميگذارند و ما ميشوند.
ايده دولت ائتلافي از اين نظر که بتواند کانديداهاي دلسوز رياستجمهوري را در کنار هم قرار دهد و در راستاي فرآيند و ميثاقي جدي بر مبناي اصول و ضوابطي، از ميان خود فردي برتر، مقتدرتر، متعهدتر، کارآمدتر را انتخاب و به مردم معرفي کنند، ايدهاي نو و قابل تحسين است که آن فرد نيز در قالب خرد جمعي و با استفاده از همه توان مديريتي کشور، در شروع گفتمان چهارم انقلاب فرايند جدي «پيشرفت و عدالت» را آغاز کند؛ پيشرفتي با برنامه جامع که نتيجه آن دستيابي به جامعه توسعهيافته ايران باشد نه در قالب شعار بلکه عمل و برنامه و عدالتي فراگير و پايدار که در آن، همه اقشار جامعه از شيريني عدل اسلامي بهرهمند شوند و در کنار توسعه و ترقي ايران از نعمات الهي و رفاه و آسايش قطعي برخوردار باشند.
اين ميسر نميشود مگر با همدلي، همفکري و همکاري کانديداهاي رياستجمهوري و معرفي يک کابينه بسيار کارآمد و مقتدر، مشروط بر عبور از تجارب تلخ جناحبندي، گروهبندي و فردگرايي گذشته.
اميد که با اين ايده، به همه ايرانيان اميد دهند که در انتخابات مشارکت و در ساختن و گسترش ايران فردا همکار باشند.
عضو هيأت علمي دانشگاه اصفهان
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
نمي دانم اين نوشته القاء كدم يك از شخصيتهاست كه جناب دكتر نوشته است و لي بي شك اين نوشته يا هر انگيزه اي باشد زير سئوال بردن خود همان افرادي است كه شعار دولت ائتلافي سر مي دهند بنده بعنوان يك آشنا از آنان مي پرسم بعضي ار عزيزان افرادي دسته چين كرده اند و در شهرستانها هم توسط آنان كارهاي انتخاباتي خودرا انجام مي دهند و سالياني درازي است كه با همون تيم كار مي كنند سئوال من اين است شما كه تحمل افراد ديگر را در پذيرش كار خود نيستيد و به نوعي سعي داريد با همون افراد كار كنيد اين خود ديكتاتوري نيست ؟ يا در صورت پيروزي از آنان استفاده نخواهيد كرد؟ آيا بعد از پيووزي مثلا در انتخابات .... پس خواهشا بحثهاي انحرافي راه انداختن نشانه صداقت دوران دفاع مقد س نيست . شيطان فربيتان ندهد.
بنام خدا عمو جان امريكايي ها بايد از شما ياد بگيرند اونا اول مبارزه مي كنند بعد ممكن است طبق دستور حزب و مراكز استراتژيك سياسي يك تكه گوشت قرباني را به بعضي از افراد واگذار كنند يعني اول وزن كشي مي كنند بعد قرعه كشي ضمنا اين روال سياسي امريكا نيست كه حتما سهمي هم به همه مدعيان بدهند اگر باور نداريد در تاريخ 10 دوره اخير رياست جمهوري امريكا ده مثال بياوريد كه حريف سهم برده باشد ضمن اينكه اين دفعه مدل تاريخي شما يعني امريكا اينك با يكي از بزرگنرين بحران هاي تاريخي خود روبرو است و اوباما از جمهوري خواهان هم مشاوره مي گيرد . آنجا رقيب بعد از شكست يا كنار رفتن فقط منتقد منصف مي شود نه چوب لاي چرخ در كشور ما است كه هر كسي ادعا دارد كه سهمش كم شده ولي نمي خواهد وزن كشي كند.
وقتي يك نفر در اقليت اصرار به دولت ائتلافي دارد حق داريم كه شك كنيم نه؟
واقعا چرا به محتوای کلام توجه نمی شود آیا این همه تغییر و جابجایی در سطح وزارت خانه ها و سازمانها بنفع مملکت است آنهم در سطح مدیران میانی و عملیاتی،
مگر کشور سرمايههايي بالاتر از سرمايههاي انساني دارد که اينگونه سريع، تخريب شوند و برچسبهاي بيتقوايي بر آنها زده شود و انسانهاي کارآمد، سر از بايگاني و زودتر از موعد بازنشستگي و بازخريدي درآورند و مديران کارآمد که به ويژه در جبهههاي جنگ ذوب شدهاند از پذيرش مسئوليت کنار زده شوند؛ واقعا چرا؟
چرا مخالفت ! همه با هم سر يك سفرة بزرگ يعني ايران مينشينيم!
به نظر بنده برای حل مشکلات سیاسی به احزاب توانمند نیاز داریم تا منافع کشور بازیچه روش های سعی و خطا واقع نگردد.
بهتر نیست عنوان این خبر را بگذارید: "بیاید دولت خاتمی را دوباره تجربه کنیم!"
مساله ما دولت ائتلافی نیست. مساله حق است. حداقل بیش از چندین نگره دینی و مذهبی مبتنی بر قرآن کریم و احادیث در دنیای اسلام وجود دارد . هر کدام از آن ها هم خودشان را حق می دانند و دیگری را گمراه. هر وقت این مذاهب و فرق ائتلاف کردند. دولت ما هم ائتلاف می کند. این ائتلاف دولت مردان اصول گرا و اصلاح طلب از نوع بیعت کردن با رهبر هر کدام است . اگر هم ائتلاف کنند باید دشمن قوی خارجی باشد و بدانید که اگر دشمنی با ما برطرف شود دوباره دشمنی در درون قوت می یابد. باید با بزرگواری و در نظر گرفتن قصه نابینا و فیل مولانا و حق منافع ملی را به عنوان میثاق مشترک قرار دهیم و آن وقت از ائتلاف سخن بگوییم. این کار از چه کسی بر می آید؟! تا زمانی که استنباط های خود از فرامین دینی را ملاک قضاوت قرار می دهیم چنین چیزی نا ممکن به نظر می رسد.
دولت ائتلافی در ایران در معنا یعنی همان اش شله قلمکار خودمان(خدا رحم کند به این مردم شریف)
به نظرم خود این نصیحت کردن آسان ترین کار است.لطفا راهکار عملی برای این ایده ی دولت ایتلافی ارایه دهید که همه قبول داشته باشن!!!
بنده با نظر نويسنده محترم موافقم.ولي فكر ميكنم تا زمانيكه احزاب قوي وكارآمد در كشور شكل نگرفته اند و تئوريسين هاي گروهها اذهان عمومي و مسئولان را براي پذيرش اين ايده فراهم نكرده اند عملا اين امكان وجود ندارد.ما ياد گرفته ايم بدجوري ديگران را به هر دليلي از صحنه خارج كنيم ولي مثل اينكه وحدت و منافع ملي فقط در حد شعار باقي مانده اند.اميدواريم طراحان اين ايده از اهرمها و ابزارهاي لازم براي تحقق آن استفاده بهينه ببرند تا باعث شكوفايي و رشد وتعالي ايران عزيز درسايه وحدت ملي باشيم .ياحق
نظر نويسنده محترم اين مطلب بسيار درست و با ارزش است. اما يک ضرب المثل قديمي مي گويد: مرگ خوب است براي همسايه! بعضي ها هم فکر مي کنند ائتلاف و وحدت ملي خوب است فقط براي لبنان! مويد باشيد.
ببخشيد اقاي بي طرف خداترس چرا نگفتيد 3 دهه است كه دولت ائتلافي نداشته ايم چرا نگفتيد در امريكا تنها منافع حزب مهم است و اين حزب است كه رقيبان را كنار هم قرار ميدهد خدايا تو شاهد عدل ما باش كه عدل تو را ميطلبيم.
با سلام خانم هيلاري كلينتون يكي از نامزدهاي رييس جمهوري امريكا و رقيب اقاي اوباما بود و الان وزير اوست اي كاش دولتمردان و سياسيون ما نيز ياد بگيرند!!!جالب است كه سياستهاي كلي دولت امريكا نيز همواره ثابت بوده و هيچ رييس جمهوري به خود اجازه بي حرمتي به پيشينيان خود را ندارد و همه به هم حداقل در ظاهر احترام مي گذارند.
آقاي محترم مردم خود بهتر از هر كس ديگر مي داند و مي فهمد داعيان دولت ائتلافي چون نمي توانند راي مردم را به دست بياورند مي خواهند خود را در چارچوب دولت ائتلافي به مقامات اجرائي برسانند وگرنه مبدع اين طرح خود بهتر از هر كس ديگري مي داند اگر در انتخابات پيشين نيز شركت مي كرد نه بزرگ مردم را دريافت مي كرد
مثل اين كه دست اندر كاران سايت هم دلشان براي وزارت لك مي زند!
زمانيكه ادبيات ايران زمين را بدون هيچ تاملي تنها و تنها بريا گذراندن يك يا چند واحد درسي در مقاطع مختلف تحصيلي ارايه مي دهيم و اصل موضوع را در ارتباط با محتواي آن فراموش مي كنيم اينگونه نظر ها به تقليد از غرب از آن نتيجه مي شود چه شده ما را كه اينگونه بدنبال تكرار تجارب غرب هستيم تجاربي كه تنها و تنها ظاهري براي حكومت گروهي از سياستمداران بر امور ملت است
سلام. با علم به اینکه کامنت من اجازه انتشار نخواهد یافت. دوست عزیز خیلی جالبه که الآن به این نتیجه می رسین. وقتی آقای رضایی یک روز قبل از اعلام انصراف از کاندیداتوری در سفر انتخاباتی خطاب به مردم می گفت که من 30 سال به خاطر بقیه کشیدم کنار حالا باید بقیه برای من کنار روند حرفی از ائتلاف نبود زمانی که مشخص میشه که این منش و این شخصیت در هیچ جای ایران طرفدار ندارد قاعدتا برای سهم بردن در یک دولتی باید به سمت دولت ائتلافی برویم؟!
هرچه در چنته دارید رو کنید و همه را به سمت خود جذب کنید ولی این را بدانید که : خدا قلبها را به سمت یک نفر میکشاند نه پول و ثروت و قدرت و شهرت شما
نوشته خوبی است ولی توجه داشته باشیم که تمام مشکل از نوع دولت ها و قوه مجریه و حتی از محریان نیست بلکه بخش عمده این مشکل بازمیگردد به فقدان قانون کافی و نیز فرهنگ عمومی. مادامی که سلیقه جایگزین سیستم و نظام باشد همین است. حتی اگز این سلیقه از سوی متخصصین متعهد اعمال شود باز هم جوابگو نخواهد بود.
نظر شما
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.