فریادهای فروخورده قاره سیاه در یک قاب

به گزارش «تابناک»، رضا معطریان در صفحه فیس‌بوک خود نوشت: در جام جهانی 1994، نیجریه یکی از نمایندگان قاره آفریقا و یکی از ناشناس‌های جام جهانی بود و توانست در بازی اول با نتیجه سه بر یک تیم بلغارستان را شکست دهد. این نتیجه و شادی گل بازیکن این تیم نگاه‌ها را به این تازه وارد معطوف ساخت؛ اما چیزی که این دیدار را به یادها سپرد، نتیجه آن نبود بلکه شادی گلی بود که‌ رشیدی یکینی زننده گل اول نیجریه‌‌ انجام داد و او شادی او را در تالار بزرگان جام‌های جهانی قرار داد.

یکینی پس از گل وارد دروازه بلغارستان شد و همه محرومیت‌هایی را که در قاره سیاه کشیده بود، فریاد زد؛ فریادی که شاید تا پیش از او دیده نشده بود. این شادی مورد توجه رسانه‌ها قرار گرفت. کارشناسان فوتبال، جامعه شناسان، هنرمندان، فعالان اجتماعی و حتی سیاستمداران نسبت به این ابراز احساسات واکنش نشان دادند. هر یک از زاویه ای که شاید خیلی هم به فوتبال مربوط نبود، این حرکت را ‌قضاوت کردند. این شادی بارها و بارها در مجلات دنیا نشر و باز‌نشر شد تا ‌به خاطره بدل گشت.

‌‌اکنون همه نام او را می‌شناختند و عکسی که در جریان یک دیدار فوتبال گرفته شده ‌و قرار بود عمری کوتاه داشته باشد، با هر بار چاپ جانی تازه می‌گرفت و کم کم از یک لحظه زود‌گذر به حافظه یک جام تبدیل شد. از این لحظه عکس‌های متفاوتی با زوایای گوناگون عکاسی شده، ولی یکی از این عکس‌ها که بیشتر مورد توجه قرار گرفت، عکس "vincent Amalvy"، عکاس خبرگزاری فرانسه بود که توانست این صحنه باشکوه را برای ما به یادگار بگذارد؛ عکسی که تا فوتبال و جام جهانی هست، خواهد بود و هرگز فراموش نخواهد شد. جذابیت این عکس، حضور گسترده تور در کادر و دست‌های گره شده و فریاد عجیب رشیدی یکینی است.

این عکس فراتر از فوتبال است و می‌توان آن را فقط با عینک فوتبال ‌و ‌در چهار‌چوب یک رویداد ورزشی ندید.

رشیدی یکینی، یک ستاره بود و مانند بیشتر ستاره‌ها مثل یک ستاره مرد. مرگ او پر از راز بود و صحبت دقیقی در مورد مرگ او نشد. فقط در تیتر اخبار آمد که او پس از دو سال بیماری روحی درگذشت؛ رشیدی یکینی در زمان مرگ 48 ساله بود.