12بازدید
۴۰
از بچه هاي ديروز تا بچه هاي امروز؛
پخش برنامه 30+ از تلویزیون + فیلم
آنچه را كه غرب توليد مي كند با همه مناسباتش و فرهنگ اجتماعي و رفتاري خاص خود به كودك نشان مي دهيم و بعد انتظارمان اين است كودكي كه به سن جواني و هنگامه ورود به دانشگاه رسيد به يكباره به سمت ارزش اي ايراني و اسلامي ، تمايل پيدا كند و همه مي دانيم كه اينگونه نمي شود.
چندي است كه شبکه استانی تهران به باز پخش ، كارتون ها ، انيميشن و برنامه هاي سي سال گذشته مي پردازد و بدين وسيله جوانان امروز را كه سن آنان طبيعتا از سي گذشته است را به آن روزگار مي برد و احساسي نوستالژيك را در آنان تداعي مي كند.
به گزارش خبرنگار «تابناک» اجتماعی، اين در حالي است كه مروري اجمالي بر اين برنامه هاي كودكانه سال هاي نه چندان دور ، به خوبي نشان دهنده تفاوت آشكار فرهنگ اجتماعي و رفتاري كودكان سي سال گذشته با بچه هاي امروز است .
بر اساس اين گزارش خاصيت روايت گونه برنامه هاي كودكانه گذشته ، به گونه اي بودكه پله پله كودك آن ساليان را با خودش همراه مي كرد تا با هم به سر منزلي برسند كه كاملا رئال و واقعي بود و كودك آن روزگار همه مناسبات آن برنامه ها را در فضاي كودكانه زندگي واقعي خويش تجربه مي كرد و زماني كه يك قسمت از آن برنامه ها را از دست مي داد گويي انقطاعي در اعمال روزانه خويش پيدا مي كرد. روزگاري كه از بازپخش و تكرار هاي متعدد خبري نبود و تلويزيون با دوشبكه نيمه وقت ، ساعات بسيار محدودي را به كودكان و نوجوانان اختصاص مي داد.
بچه هاي مدرسه والت ، حاچ زنبور عسل ، بل و سباستين ، بينوايان ، يوگي و دوستان ، مهاجران ، نيك و نيكو، پسر شجاع ، حنا دختري در مزرعه ، بي خانمان ، چوبين و... اوقات كودكاني را پر مي كرد كه بخشي از وقت شان را نيز با آژير قرمز و زرد و سفيد سپري مي كردند و بمباران و هواپيما و پناهگاه جز كارهاي و اخبار روزمره شان بود و چه بسيار كودكاني كه تماشاي كارتون هاي نيمه تمام خود را در زير خروار ها خاك به خواب نشستند.
امروز اما ، برنامه هاي آن روزگار اگر چه حسي غريب از بچه گي ، مظلوميت ، زمستان هاي سرد و ... را به ياد جوانان كنوني مي آورد ، اما براي كودكان امروزي چنگي به دل نمي زند كه حوصله روايت گري ندارند كه حوصله شروع كردن و پايان رساندن ندارند و مي خواهند ماجرا و قصه از هر جا كه شروع مي شود بشود فقط آنان را از فضاي واقعي بيشتر دور كند تا كمتر به مناسبات واقعي بينديشند.
بر اين اساس بايد گفت اگر چه پيشرفت هاي تكنولوژيك متعدد و ميل طبيعي بشر به پيش رفتن و تنوع سلايق و علايق و همچنين علاقه ذاتي بشر به تخيل ، كودكان كنوني را از فضاي واقعي و رئال دور كرده است ، اما با كمي تلاش مي توانستيم شكاف بين كودكان سال هاي اوليه پس از انقلاب را با كودكان كنوني به اين اندازه وسيع نكنيم به گونه اي كه كودكان امروزي اين مرز بوم حتي حوصله شنيدن يك قصه حكمت آموز ايراني را هم ندارند . آنچه را كه غرب توليد مي كند با همه مناسباتش و فرهنگ اجتماعي و رفتاري خاص خود به كودك نشان مي دهيم و بعد انتظارمان اين است كودكي كه به سن جواني و هنگامه ورود به دانشگاه رسيد به يكباره به سمت ارزش اي ايراني و اسلامي ، تمايل پيدا كند و همه مي دانيم كه اينگونه نمي شود.
راستي ياد خانم خامنه و خانم رضايي بخير.
البته ناگفته نماند، ایده پخش برنامه های نوستالژيك بعبارتی خاطره انگیز، پیش تر در شبکه اول سیما اجرایی شد و آن هم با برنامه پر مخاطب «نقره» که متاسفانه چندان عمر طولانی نداشت.
به گزارش خبرنگار «تابناک» اجتماعی، اين در حالي است كه مروري اجمالي بر اين برنامه هاي كودكانه سال هاي نه چندان دور ، به خوبي نشان دهنده تفاوت آشكار فرهنگ اجتماعي و رفتاري كودكان سي سال گذشته با بچه هاي امروز است .
بر اساس اين گزارش خاصيت روايت گونه برنامه هاي كودكانه گذشته ، به گونه اي بودكه پله پله كودك آن ساليان را با خودش همراه مي كرد تا با هم به سر منزلي برسند كه كاملا رئال و واقعي بود و كودك آن روزگار همه مناسبات آن برنامه ها را در فضاي كودكانه زندگي واقعي خويش تجربه مي كرد و زماني كه يك قسمت از آن برنامه ها را از دست مي داد گويي انقطاعي در اعمال روزانه خويش پيدا مي كرد. روزگاري كه از بازپخش و تكرار هاي متعدد خبري نبود و تلويزيون با دوشبكه نيمه وقت ، ساعات بسيار محدودي را به كودكان و نوجوانان اختصاص مي داد.
بچه هاي مدرسه والت ، حاچ زنبور عسل ، بل و سباستين ، بينوايان ، يوگي و دوستان ، مهاجران ، نيك و نيكو، پسر شجاع ، حنا دختري در مزرعه ، بي خانمان ، چوبين و... اوقات كودكاني را پر مي كرد كه بخشي از وقت شان را نيز با آژير قرمز و زرد و سفيد سپري مي كردند و بمباران و هواپيما و پناهگاه جز كارهاي و اخبار روزمره شان بود و چه بسيار كودكاني كه تماشاي كارتون هاي نيمه تمام خود را در زير خروار ها خاك به خواب نشستند.
امروز اما ، برنامه هاي آن روزگار اگر چه حسي غريب از بچه گي ، مظلوميت ، زمستان هاي سرد و ... را به ياد جوانان كنوني مي آورد ، اما براي كودكان امروزي چنگي به دل نمي زند كه حوصله روايت گري ندارند كه حوصله شروع كردن و پايان رساندن ندارند و مي خواهند ماجرا و قصه از هر جا كه شروع مي شود بشود فقط آنان را از فضاي واقعي بيشتر دور كند تا كمتر به مناسبات واقعي بينديشند.
بر اين اساس بايد گفت اگر چه پيشرفت هاي تكنولوژيك متعدد و ميل طبيعي بشر به پيش رفتن و تنوع سلايق و علايق و همچنين علاقه ذاتي بشر به تخيل ، كودكان كنوني را از فضاي واقعي و رئال دور كرده است ، اما با كمي تلاش مي توانستيم شكاف بين كودكان سال هاي اوليه پس از انقلاب را با كودكان كنوني به اين اندازه وسيع نكنيم به گونه اي كه كودكان امروزي اين مرز بوم حتي حوصله شنيدن يك قصه حكمت آموز ايراني را هم ندارند . آنچه را كه غرب توليد مي كند با همه مناسباتش و فرهنگ اجتماعي و رفتاري خاص خود به كودك نشان مي دهيم و بعد انتظارمان اين است كودكي كه به سن جواني و هنگامه ورود به دانشگاه رسيد به يكباره به سمت ارزش اي ايراني و اسلامي ، تمايل پيدا كند و همه مي دانيم كه اينگونه نمي شود.
راستي ياد خانم خامنه و خانم رضايي بخير.
البته ناگفته نماند، ایده پخش برنامه های نوستالژيك بعبارتی خاطره انگیز، پیش تر در شبکه اول سیما اجرایی شد و آن هم با برنامه پر مخاطب «نقره» که متاسفانه چندان عمر طولانی نداشت.
افزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگلتابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
البته همه جای دنیا این حس نوستالژیک به وجود امده حتی سر بازیهای کامپیوتری و اتاری قدیمی.
يادش بخير سندباد و گاليور، پينوكيو استرلينگ،وتو وتو،بابرباپاپا،بامزي ......... چقدر لحظه شماري ميكرديم ساعت 5 بشه كانال 1 كارتئن بده تازه ذمستوناشم خيلي سرد بود اون وقتا هيييييي يادش بخير چه دوراني بود با تمام سختياش قشنگ و دوست داشتني بود
آخه اين چه حرفيه كه اينا تكراري شده و قديميه؟ آدم دوست سي سال پيشش رو هم ببينه ميگه برو تكراري شدي؟!
اتفاقا من برای بچه های خودم مجموعه کارتون های سندباد و پرفسور بالتازار را گرفته ام.
نه تنها ناراضی نیستند بلکه شاید تا به حال بیش از 50 بار آن ها را نگاه کرده اند و دختر 4 ساله ام خیلی از دیالوگهایش را حفظ است.
هرچه باشد آن کارتون ها از این کارتون های مبتذل (به معنی واقعی کلمه، بی سر و ته و بی مختوا) فعلی بهتر است
من 26 سالمه مطلبت بردم تو اون سال ها اما حیف آخه این برنامه روتهران پخش می کنه!!!!ما چه کنیم؟؟؟؟
درود بر این عزیزی که پرچم یو اس آ بالای نظرشه نه به خاطر پرچم که مال هرکجا باشه مهم نیست مهم نظز ایشونه.
اتفاقا ابتكاربسيارقشنگي بود.بعضي وقتهااشك مارو در مياره
نشان +30 در یک دایره قرمز یعنی افراد بیش از سی سال، نگاه نکنند و این دقیقا مخالف منظور سازندگان است!!! باید -30 بنویسند!!!
كارتون هايي كه قبلا پخش ميشد خيلي آموزنده تر و مفيد تر از الان هست- برنامه هاي الان همگي تخيلي و غير واقعي هستند- حتي دختر من كه 7 ساله هست جذب برنامه" بچه هاي ديروز" شده و اصلا به كارتونهاي الان علاقه نشان نميدهد.
عزیزم آدم گول نمیخوره اون گوله که آدمو میخوره
دليلي بر اين امر نيست كه شخصي كه اين مطلب رو نوشته تو امريكا باشه شايد يه ايرانيه كه تو ايران با وي پي ان اومده تو اين سايت و نظر داده
به هر حال نظر جالبي نداده چون واقعا شبكه هاي داخلي هنوز هم پر مخاطب هستند
چیه بابا این نوستالژیک .... تلویزیونم ما رو خل کرد از بس فلش بک زد و در ما حسرت و افسوس رو پررنگ کرد .. آدم به پوچی میرسه
به نظر من این برنامه ها نباید تعدادش انقدر زیاد بشه دارن زیادی از خاطرات گذشته خرج میکنن.
از صدا و سيما خواهش ميكنم به غير از برنامه كودك برنامه هاي ديگر را نيز تكرار كنند بعضي برنامه ها واقعا ارزش ده بار ديدن را دارند و در آن زمان امكان ضبط آنها را نداشتيم البته به شرط اينكه مثل سريال هزار دستان نيمه هاي شب پخش نشه !!
عجب تيتر خفني زدي!!!
ها ایی نوستالژيك یعنی چه ؟
اتفاقا بچه من هم کارتونهای امروزی را می بینه و درعین حال خیلی هم با علاقه این برنامه را می بینه و قصه های ایرانی را هم خیلی خوب می شنوه ! منتها ما ماهواره نگاه نمی کنیم چون معتقدم محتوای برنامه های ماهواره ای بچه های ما را از فرهنگ ایرانی دور می کنه. شاید اون بچه هایی که شما اشاره کردید حوصله قصه های ایرانی را ندارند اونهایی باشند که تو خونشون ماهواره می بینند.
واقعاً کار عالی و قشنگی کردن بر و بچ شبکه 5 دمشون گرم........
به قول رفیقمون تا کور شود هر آنکه نتواند دید
دعوا نکنید. هر کی هر جور راحته.بیاین برای خودمون ازادی قایل باشیم. یکی تلویزیون وطنی یکی هم اونوری.
به نظر من میزان توجه و علاقه مندی فرزندان ما به برنامه های تلویزیون و نوع برنامه های انتخابی آنها بیش از هر چیز به نوع برخورد و تربیت والدین بستگی دارد.
فرزند 4 ساله من کارتون های +30 را خیلی بیشتر از کارتون های جدید دوست دارد و برای همین هم سری نسبتا کاملی از کارتونهای قدیمی را برایش تهیه کردم که در روز مدت زمان مشخصی را به دیدن آنها می پردازد.
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.