چندی پیش یکی از خبرنگاران روزنامه «گاردین» برای مصاحبه یی با رالف رانگنیک سرمربی هوفنهایم شگفتی ساز این فصل بوندس لیگا و برخی از بازیکنان این تیم به غرب آلمان سفر کرده بود. او در این گفت وگو و در جریان سفرش به دسترسی راحت هواداران و روزنامه نگاران به تیم های آلمانی، پی برده و آن را با پنهان کاری و مخفی کاری هایی که پیرامون تیم های انگلیسی وجود دارد مقایسه کرده که خواندن آن خالی از لطف نیست.
به نوشته اعتماد، هوفنهایم باشگاهی است که از دل شهری 3500 نفری بیرون آمده بود و بدون شک داستان تجربه من از سفر به این شهر کوچک می تواند خاطره انگیز باشد. اما خبری که بیش از همه در این سفر مرا تحت تاثیر قرار داد، مساله یی است که در سفر به آلمان و دیدن بوندس لیگا به خوبی با آن آشنا شدم و آن آزاد بودن نزدیکی به اعضای باشگاه آن هم نه فقط برای خبرنگاران بود.
در آخرین سفرم به آلمان پیش از میزبانی جام جهانی 2006 در این کشور این فرصت را داشتم به راحتی و بدون اعلام قبلی به تمرین تیم هامبورگ بروم، بازیکنان را زیر نظر بگیرم، شاهد آرایش های تیمی مختلف باشم و بعد با رافائل فن درفارت ستاره هلندی آن زمان این تیم و کنونی رئال مادرید صحبت کنم.
روز سه شنبه و در جریان یک هفته حضورم در آلمان، هوفنهایم در استادیوم کوچک و 6500 نفری اش در بالای تپه یی که از برف یخ زده، تمرین داشت. اکنون استادیوم برای بازی ها مورد استفاده قرار می گیرد اما وقتی سرما شروع می شود و به سیستم گرمایشی زیر زمین هم نفوذ می کند، تمرین در آن اهمیت پیدا می کند.
من به دیگر خبرنگاران و مردم بومی پیوستم که به راحتی می توانستند رفت و آمد کنند و شاهد رهبری رانگنیک بر تیم جوانش باشند. (دلیل اینکه می گویم جوان این است که او خودش به من گفته که بازیکنان اصلی اش بیشتر از 23 سال شان نیست). بازیکنان مدام لبخند می زدند، با همه دست می دادند و از اینکه نزدیک شان شوی خوشحال می شدند.
این داستان در جمع تمام تیم های بوندس لیگا وجود دارد. حتی در بایرن مونیخ هم یورگن کلینزمن که به نقل از مسوول روابط عمومی باشگاه «پرده ها را کمی پایین کشیده» این آزادی حضور در تمرینات دیده می شود.
حالا پیش خودتان تصور کنید آیا می توانید در یک روز ابری دوشنبه به تمرینات آرسنال بروید تا شاهد وضعیت آرسن ونگر باشید؟ یا مثلاً می توانید بچه هایتان را به کارلینگتون ببرید تا بازی پنج نفره میان کریستیانو رونالدو، وین رونی، دیمیتار برباتوف، رایان گیگز و پل اسکولز را تماشا کنند؟
اصلاً مهم نیست که بتوانید صدای فریادهای جان تری را بشنوید یا اینکه در ملوود شاهد درگیری های تورس و جرارد باشید، باید بدانید که نمی توانید تحت هیچ شرایطی به این بازیکنان نزدیک شوید. یک روز به «نیوبکنهام» رفتم تا با یکی از بازیکنان کریستال پالاس ملاقات کنم. نزدیک ترین حدی که توانستم خودم را به بازیکنان برسانم، فاصله هشت متری تا در ورودی بود و بازیکنانی که در میان حراست گاردها وارد زمین تمرین می شدند.
گفتم یک کار قدیمی بکنم. برای همین با مسوول زمین تمرین تماس گرفتم و از او پرسیدم اجازه دارم تمرین تیم را ببینم در حالی که می دانستم وقت قبلی گرفتن جز اینکه خنده شنونده ام را در پی داشته باشد، چیزی دیگری نخواهد داشت. در بوندس لیگا این فاصله با بازیکنان خنده دار است. بهانه های زیادی وجود دارند که چرا اصلاً ممانعتی برای کسی وجود ندارد اما واقعاً هواداران این تیم ها می توانند بدون کوچک ترین مشکلی با تیم های مورد علاقه شان ارتباط برقرار کنند.
بوندس لیگا چالش های خاص خودش را دارد. یکی از این چالش ها رقابتی نبودن آنها در لیگ قهرمانان است. اما در لیگی که شاهد گل های بیشتر و تماشاچیان بیشتر از لیگ برتر هستیم، مطمئناً باشگاه ها یک کاری کرده اند که این مساله به وجود آمده است.
در انگلیس حتی فروش پیش فصل تمرینات با قیمتی حدود 50 پوند (که برای بچه ها مجانی باشد) می تواند ارزشی زیاد برای هواداران و باشگاه ها داشته باشد. آیا این اتفاق می افتد؟
به نوشته اعتماد، هوفنهایم باشگاهی است که از دل شهری 3500 نفری بیرون آمده بود و بدون شک داستان تجربه من از سفر به این شهر کوچک می تواند خاطره انگیز باشد. اما خبری که بیش از همه در این سفر مرا تحت تاثیر قرار داد، مساله یی است که در سفر به آلمان و دیدن بوندس لیگا به خوبی با آن آشنا شدم و آن آزاد بودن نزدیکی به اعضای باشگاه آن هم نه فقط برای خبرنگاران بود.
در آخرین سفرم به آلمان پیش از میزبانی جام جهانی 2006 در این کشور این فرصت را داشتم به راحتی و بدون اعلام قبلی به تمرین تیم هامبورگ بروم، بازیکنان را زیر نظر بگیرم، شاهد آرایش های تیمی مختلف باشم و بعد با رافائل فن درفارت ستاره هلندی آن زمان این تیم و کنونی رئال مادرید صحبت کنم.
روز سه شنبه و در جریان یک هفته حضورم در آلمان، هوفنهایم در استادیوم کوچک و 6500 نفری اش در بالای تپه یی که از برف یخ زده، تمرین داشت. اکنون استادیوم برای بازی ها مورد استفاده قرار می گیرد اما وقتی سرما شروع می شود و به سیستم گرمایشی زیر زمین هم نفوذ می کند، تمرین در آن اهمیت پیدا می کند.
من به دیگر خبرنگاران و مردم بومی پیوستم که به راحتی می توانستند رفت و آمد کنند و شاهد رهبری رانگنیک بر تیم جوانش باشند. (دلیل اینکه می گویم جوان این است که او خودش به من گفته که بازیکنان اصلی اش بیشتر از 23 سال شان نیست). بازیکنان مدام لبخند می زدند، با همه دست می دادند و از اینکه نزدیک شان شوی خوشحال می شدند.
این داستان در جمع تمام تیم های بوندس لیگا وجود دارد. حتی در بایرن مونیخ هم یورگن کلینزمن که به نقل از مسوول روابط عمومی باشگاه «پرده ها را کمی پایین کشیده» این آزادی حضور در تمرینات دیده می شود.
حالا پیش خودتان تصور کنید آیا می توانید در یک روز ابری دوشنبه به تمرینات آرسنال بروید تا شاهد وضعیت آرسن ونگر باشید؟ یا مثلاً می توانید بچه هایتان را به کارلینگتون ببرید تا بازی پنج نفره میان کریستیانو رونالدو، وین رونی، دیمیتار برباتوف، رایان گیگز و پل اسکولز را تماشا کنند؟
اصلاً مهم نیست که بتوانید صدای فریادهای جان تری را بشنوید یا اینکه در ملوود شاهد درگیری های تورس و جرارد باشید، باید بدانید که نمی توانید تحت هیچ شرایطی به این بازیکنان نزدیک شوید. یک روز به «نیوبکنهام» رفتم تا با یکی از بازیکنان کریستال پالاس ملاقات کنم. نزدیک ترین حدی که توانستم خودم را به بازیکنان برسانم، فاصله هشت متری تا در ورودی بود و بازیکنانی که در میان حراست گاردها وارد زمین تمرین می شدند.
گفتم یک کار قدیمی بکنم. برای همین با مسوول زمین تمرین تماس گرفتم و از او پرسیدم اجازه دارم تمرین تیم را ببینم در حالی که می دانستم وقت قبلی گرفتن جز اینکه خنده شنونده ام را در پی داشته باشد، چیزی دیگری نخواهد داشت. در بوندس لیگا این فاصله با بازیکنان خنده دار است. بهانه های زیادی وجود دارند که چرا اصلاً ممانعتی برای کسی وجود ندارد اما واقعاً هواداران این تیم ها می توانند بدون کوچک ترین مشکلی با تیم های مورد علاقه شان ارتباط برقرار کنند.
بوندس لیگا چالش های خاص خودش را دارد. یکی از این چالش ها رقابتی نبودن آنها در لیگ قهرمانان است. اما در لیگی که شاهد گل های بیشتر و تماشاچیان بیشتر از لیگ برتر هستیم، مطمئناً باشگاه ها یک کاری کرده اند که این مساله به وجود آمده است.
در انگلیس حتی فروش پیش فصل تمرینات با قیمتی حدود 50 پوند (که برای بچه ها مجانی باشد) می تواند ارزشی زیاد برای هواداران و باشگاه ها داشته باشد. آیا این اتفاق می افتد؟