نگاه شما: نامه ای به محسن رضایی

دردهای من

گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست

درد مردم زمانه است

مردمی که چین پوستینشان

مردمی که رنگ روی آستینشان

مردمی که نامهایشان

جلد کهنه ی شناسنامه هایشان

درد می کند

درد، حرف نیست

درد، نام دیگر من است

من چگونه خویش را صدا کنم؟

از انتهای کهن زاگرس ، این امتداد همواره استوار و دامنه های وسیع دنا و دشت های پراز لاله های نجیب واژگون و چشمه های جوشان صداقت در فراخ سینه های مردمان این سامان، ساده و ایلیاتی ، رو به راه روشن رودر رو می ایستیم و به فرزند برومند ایل سلام میکنم

سلام 

به کوری چشم همه ی خداحافظی ها 

ودستانش را که هنوز منش محکم وار را از یاد نبرده است به گرمی می فشاریم...

به حرمت همیشه ی همین حریم قسم، تا انتهای این میدان، برادرانه با شما میمانیم. باید همه بدانند شکوه اسرار آمیز فرزندان کوچ و کوهستان یعنی چه... آنجا که رودها به هم می پیوندند ودریا معنا میگیرد.

ما را که همسایه ی رنج و بابونه و بلوطیم ، باران های بی وقفه خوب به خاطر می آورند؛ آنجا که در انبوه نداشتن ها و نبودن ها فاتحانه از سترگِ سخت ها گذشتیم و گنج از رنج آفریدیم...

فرزند فهم روشن باران و بابونه و اردی بهشت! دستانت را زیباتر از همیشه بالا بگیر و برای مردمت تکان بده ؛ همان دستان وسیع عشایری که بوی غربت و غیرت آریوبرزن می دهند.

ما راز روزهای دشوار را میدانیم و تو از مایی ، و می دانی هنگامه ی خطر باید چگونه از ناهموار، هموار ساخت .

تو می دانی دویدن حق همه ی کودکان است و عدالت یعنی سهم یکسان همه از خورشید. می دانیم مفاهیم بلند بسیاری را می دانی واین آغاز ساده ی باهم بودن است ، وقتی دایره ی مشترک تو با کسی دانستن باشد.

حالا بگذار به یاد همه ی هیاهوهای دور و دیر واگویه کنیم که :

سراپا اگر زرد و پژمرده ايم 

ولي دل به پاييز نسپرده ايم

چو گلدان خالي لب پنجره 

پر از خاطرات ترك خورده ايم

اگر داغ دل بود ما ديده ايم

اگر خون دل بود ما خورده ايم

اگر دل دليل است ما آورده ايم

اگر داغ شرط است ما برده ايم

اگر دشنه ي دشمنان گردنيم

اگرخنجر دوستان گرده ايم

گواهي بخواهيد اينك گواه

همين زخم هايي كه نشمرده ايم

دلي سربلند و سري سر به زير

از اين دست عمري به سر برده ايم

به امید روزی که آسمان، سهم آبی ما از تماشا باشد.