هیج زنی مناسب وزارت نداریم!

"مردان کابینه روحانی"، "مردان استراتژیک رییس جمهور"، "مردان تاثیرگذار دولت یازدهم"، "ژنرال های کابینه" و عباراتی از این دست، تیتر اخبار گمانه‌زنی‌هایی است که حول کابینه دولت تدبیر و امید دور می‌زند و در تمام آنها فقط حضور مردان به چشم می‌خورد و دریغ از یک تیتر مهم در خصوص زنان!

گویی حتی گمانه‌زنی‌ها هم هیچ زنی را مناسب وزارت و کابینه نیافته است و تنها معاونت زنان و خانواده است که گفته می‌شود به دکتر پروین داداندیش خواهد رسید که احتمالا اگر نام این سمت هم جنسیت رییسش را تعیین نمی‌کرد، آن هم به آقایان می‌رسید.

البته یکی دو روزی هم خبر وزارت لیلی بروجردی در وزارت ارشاد در چند سایت مطرح شد که آن هم به سرعت برق و باد محو گردید. انگار نه فائزه و فاطمه هاشمی داریم، نه سهیلا جلودارزاده و نه معصومه ابتکار، نه الهه راستگو وجود خارجی دارد نه زهرا پیشگاهی فرد و نه زهرا شجاعی، جمیله کدیور هم که وضعش معلوم است، بدرالسادات میرموسوی، سمیه طهماسبی، مهرانگیز مروتی، فخرالسادات محتشمی پور و دیگران هم که اصلاً نه سابقه‌ی فعالیت سیاسی دارند نه اجرایی و نه نمایندگی مجلس!

در مدیران اجرایی هم که خانم‌ها نژاد بهرام، مقیمی، سیگارودی، پرورش، مافی و دیگران را کسی نمی‌شناسد. حتی در فعالین حقوق زنان چه کسی گفته باید نسرین ستوده را ستود یا در روزنامه نگاران، مسیح علی نژاد، گرامی زادگان، آسیه امینی، سعیده اسلامیه، هنگامه شهیدی، مینا اکبری، توران ولی مراد را به حساب آورد؟

حتی در خصوص هنرمندان هم چندان هنرمند زنی وجود ندارد که بتواند کاندیدای هیچ سمتی در وزارت هنر باشد. تهمینه میلانی، رویا تیموریان، منیژه حکمت، نیکی کریمی، بهاره رهنما، باران کوثری و حتی گلاب آدینه مناسب مشورت در خصوص وزیر ارشاد نیستند چه برسد به سمت اجرایی در این حوزه! سیمین بهبهانی هم که سنش از این حرفها گذشته است.

در بین ورزشکاران زن هم اصلا دنبال هیچ گزینه‌ای برای هیچ پستی نیستیم، زیرا که ورزش است و پهلوانانش؛ پهلوان هم که زن نمی‌شود!

لذا باید اذعان کرد که حضرات حق دارند لیست روی لیست منتشر کنند و اسم بنویسند از آقای فلانی و جناب بهمانی. زنها هم بروند خدایشان را شکر کنند که همان معاونت زنان که سازمانی است که یک رییس دارد و سه معاون برای آنها لحاظ شده است در حالی که معلوم نیست برای این چهار پست هم زن توانمند و اجرایی یافته شود یا گمانه‌زنی‌ها آنها را هم به مردان باتجربه و ژنرال‌ها خواهد سپرد!

گذشته از این طنز تلخ، احتمالا چنین پنداشته می‌شود که وقتی زن ایرانی آنقدر صبر دارد که کتک بخورد و مورد انواع خشونت قرار گیرد و خم به ابرو نیاورد، وقتی آنقدر وفا دارد که بی وفایی ببیند و بر سر عهد بماند، وقتی نجابتش زبانزد آفاق و انفس است، حتما باز هم سکوت می‌کند و سهمش را از قدرت طلب نمی‌کند.

حتماً باز هم در بحبوحه انتخابات به کمک مردان سیاسی می‌شتابد و باز بعد از به قدرت رسیدن فریاد بر نمی‌آورد که من نیمی از جامعه‌ام و سهم خود و تلاش‌هایم را می‌خواهم حتی اگر به سهم خواهی محکوم شوم.

گمان می‌کنند باز به کنج خانه می‌خزد و فرزندانش را تعلیم می‌دهد اما باید از ایشان پرسید: "با چه پشتوانه‌ای از اعتماد، تدبیر و امید؟ و تا کی؟"