دیوار مهربانی تعطیل شد
زنی میگذرد نگاهش به دستهای من است که از دیوار خالی عکس میگیرم. میگوید خانم تمام شد، عمر مهربانی هم سرآمد.
یک دیوار رنگارنگ، چند میخ، کلمه مهربانی و دیگر هیچ. این است حال و روز این روزهای دیوار مهربانی در پایتخت. برخی دیوارها که وضع بهتری دارند چند لباس ژنده و پاره هم روی میخ دارند و لباسهای مندرسی که روی زمین پخش و پلاست. رو به روی متروی میدان حر حتی میخهای روی دیوار هم کنده شده. فقط چند حفره خالی میبینی و رنگی که از دیوار مهربانی مانده است. کاملاً تعطیل است. زنی میگذرد نگاهش به دستهای من است که از دیوار خالی عکس میگیرم. میگوید خانم تمام شد، عمر مهربانی هم سرآمد.
به گزارش روزنامه ایران، لیلی ارشد، مدیرعامل خانه خورشید که تجربه سالها کار با زنان معتاد و آسیبدیده را در محله دروازه غار و شوش دارد میگوید: «من هر روز از کنار این دیوارها و یخچالها در شوش عبور میکنم. عمرشان به سر آمد و تمام شد. این ایده را دوستانی پیشنهاد دادند که خیلی لحظهای وارد این جریان شدند و فکر میکردند این ایده میتواند حرکتی مهم، متفاوت و عمیق باشد. کار اجتماعی پوست انداختن میخواهد و به همین راحتیها نیست که اگر ایدهای را دیدیم لحظهای اجرایش کنیم و فکر کنیم موفق هم خواهد بود. فعالیتهای اجتماعی این گونه نیازمند تجربه، دانش و سالها نزدیکی با مسائل اجتماعی و آسیبهاست. این چنین ایدههایی فقط میتواند عدهای را جوگیر کند. نمیدانم چقدر فعالیتهای این دیوارها را پیگیری کردهاید؛ بارها دیدهام مردم چیزی میگذارند و کسی که منتظر است سریع برش میدارد و همان لحظه فرد دیگری میآید و آن را میخرد. این یک سوی قضیه و سوی دیگر هم لباسهای کهنه و کثیف است که هم توهین به کرامت انسانی بود و هم چهره شهر را زشت کرده بود.»
دیوار مهربانی خیابان آذربایجان هم وضعیت مشابهی دارد. با همان شعار «نیازداری بردار، نیاز نداری بگذار». یکی دو لباس پاره و کثیف به میخهای روی دیوار آویزان شده. پیراهنی هم روی زمین مچاله شده. پسر بچهای با پا لباس گلوله شده را پرتاب میکند. درست مثل توپ: «مامانم گفته دست نزن، این لباسها کثیفند.»
آیا دیوارهای مهربانی باید ساماندهی میشد؟
او از ایده خودشان برای معتادان کارتن خواب میگوید: «ما آدم ها را فقط دورهم جمع نکردیم که به آنها غذا بدهیم. ما برایشان اشتغال ایجاد کردیم تا مردم این افراد را باور کنند. باور اینکه یک کارتن خواب هم بهبود مییابد که توانمند میشود.»
مجید صفارینیا، روانشناس اجتماعی و استاد دانشگاه اما این ایده را ارزشمند میداند: «این حرکت به خودی خود قابل تحسین است. حتی اگر از روی هیجان و احساس باشد، اما اسباب و لوازم آن از سوی مسئولان فراهم نشد. مردم توانستند ایدهای به این خوبی را خودشان طرح کنند و حالا نیازمند حمایت هستند.»
به اعتقاد او از رونق افتادن فعالیت این دیوارها به خاطر فصل گرماست، چون خیلی از مردم فکر میکنند به خاطر تابستان نیازمندان به لباس احتیاج ندارند. شهرداری باید باجههایی را ویژه نگهداری این لباس ها و حتی وسایلی که مردم به آن نیاز ندارند طراحی کند تا این لباسها به این شکل روی زمین پخش و پلا نشود.
دیوار مهربانی و کرامت انسانی
آیا شیوهای که دیوارهای مهربانی برای جذب خیران داشتهاند درست بوده است؟ آیا این ایده احساسی، از روی عاطفه صرف و بدون برنامهریزی اجرا شد؟
«ایده دیوارهای مهربانی کاملاً غیرکارشناسانه بود و من حدس میزدم که عمرش خیلی زود تمام شود، اما نه به این کوتاهی و این روزها واقعاً پایان یافته است.»
این گفتههای قاسم دریاباری، مدیر روابط عمومی انجمن یاریگران خورشید است. اوکه بیش از 8 سال تجربه کار داوطلبانه و آموزش به کودکان را در کورههای آجرپزی منطقه محمودآباد شهرری دارد،می گوید: «خیلی از نهادهای مدنی هم به سمت حرکتهای خیریهای صرف رفتهاند. من با این فعالیت های احساسی، بدون کارشناسی و مبتنی بر عواطف زودگذر کاملاً مخالفم. این برنامهها هدف بلند مدت ندارند و نتیجه بیشترشان افزایش نیازمندان در جامعه است و معمولاًهم زود تمام میشوند. نمیخواهم جمع ببندم اما فعالیت هایی از این دست باعث شده عدهای ازنیازمندان از احساسات مردم سوءاستفاده کنند و تن به کار ندهند. مثلاً در همین منطقه محمود آباد شهرری عدهای کورهها را بر اساس تعداد خیرانی که به آنها سر میزنند اجاره میدهند. حرکتهای احساسی این گونه مانند ازدواجهای احساسی دوام زیادی ندارند.»
دریاباری که دیوارهای مهربانی و فعالیت هایشان را مدتی رصد میکرده معتقد است: «برخی کمکها در جامعه براساس اعتقادات مردم است. مثلاً خیلی افراد به نیازمندان کمک میکنند، چون به لحاظ مذهبی اعتقاد دارند که باید به نیازمندان یا یتیمان یاری کنند. این افراد ممکن است تحت تأثیر تبلیغات موقتی به این دیوارها هم کمک کرده باشند اما بعد وقتی میبینند مشتری اصلی این دیوارها معتادان هستند و احتمالاً این با آموزههای آنها همخوانی ندارد از کمک دلسرد میشوند. دیوارهای مهربانی کرامت نیازمندان را هم نشانه میگیرد. چون یک نیازمند واقعی که احساس غرور و کرامت دارد، دست به این لباسهای کهنه و کثیف نمیزند. پس دیوارها بعد از یک مدت تبدیل شد به پاتوق معتادانی که لباسها را بیشتر برای فروش میخواهند. بهتر است مردم برای این نوع کمکها به سراغ انجمنهای مردمی بروند. ما خودمان این لباسها را در کورهها پخش میکنیم اما اول همه را میشوییم. حتی اگر لباسی مندرس و کهنه به نظر بیاید آن را کنار میگذاریم. چون شأن و کرامت انسانها برایمان مهم تر است.»
دریاباری از نوع کمکهای خیریهای صرف که نمایشی از فقر را نشان میدهد نیزانتقاد دارد: «شهرداری تهران اکنون در مناطق حاشیهای غذا پخش میکند. پخش غذا چنان در این مناطق رواج یافته که تا اعلام کنیم منطقهای نیاز به مواد غذایی دارد همه احساساتی میشوند و مشارکت میکنند. اما همه بدانند که کار خیر فقط غذا پخش کردن نیست و ایران هم آفریقا نیست. دلم میخواهد بپرسم این همه پخش غذا کدام مشکل را حل کرده؟ چه مشکلی از حاشیه نشینی را برطرف کرده؟ نه تنها حل نکرده که ورود شهرداری باعث شده جنبه احساسی موضوع بیشتر شود و کلی انرژی و بودجه هدر رود.»
به گفته او 30 تا 35 ان. جی. او این روزها فعالیت آموزشی و پایهای میکنند اما بیش از 300 گروه مشغول پخش غذا هستند: «این کمکها یا پخش وسایل زندگی باعث شده عدهای مثلاً در کورهها یک زندگی نمایشی داشته باشند تا بتوانند از کمک خیران استفاده کنند. درست مثل نمایشگاه. همین فعالیتهای احساسی موجب شده کودکانی که برای آموزش مشتاق بودند به نهادهایی که این فعالیتها را دارند مراجعه نکنند، چون خانوادهها ترجیح میدهند جلوی چشم نیکوکاران باشند.»
این روزها یک دیوار رنگارنگ، چند میخ روی دیوار، لباسهای کهنه و مندرس و... دیگر هیچ. خیلیها میپرسند مهربانان را چه شد؟
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
سلام . چي تعطيل نشده ؟ از كجا به كجا رسيديم !! نياكان ما مي گفتند: تو كز محنت ديگران بي غمي ، نشايد كه نامت نهند ادمي . الان مي گويم كه بي فكريم يا جو گير هستيم و...
برای نشون دادن مهر و مهربانی نیازی به دیوار نیست به دل احتیاج داره , پس بجای ساختن دیواری برای مهربان بودن دلهامون رو آغشته به مهربانی کنیم .
اصلاً کار درستی نیست که لباسهای ژنده و پاره را به جای انداختن در سطل زباله به در و دیوار شهر آویزان کنیم و اسمش را بگذاریم مهربانی! دیدن منظره این به اصطلاح مهربانی مشمئز کننده است. معتادها جالباسی ها را می کنند و می بردند و لباسها که چه عرض کنم جل پاره ها روی زمین پخش می شود. چرا مثل بسیاری از کشورها که لباس و غذا و کمک های مردم را کلیساها در یافت و در اختیار مستمندان قرار می دهند، مساجد ما که تعدادشان کم هم نیست، در این کار مشارکت نمی کنند؟
از اول معلوم بود که عمرش کوتاه است،با وجود این همه دزد و معتاد ،اگر این دیوار ادامه هم میداشت،چیزیش به نیازمند نمیرسید
خاصیت ما ایرانی ها همین است و از صفات نیک ما !!! خوش برخورد و بسیار بسیار بد بدرقه !!! این لیست (30) نفره انتخابات را که خاطرتان است ؟؟؟!! با چه بشکن و بالا اندازی رفتیم رای دادیم و یا رای به رئیس جمهوری شیخ حسن روحانی را؟؟؟!!! حالا آماده باشید تا در انتخابات بعدی مشاهده کنید چطوری معلق وواروی (180 )درجه ای میزنیم !!!
واقعا حیف شد لباس های که برای بچه بزرگ می شوند کجا بگذاریم
دیوار مهربونی مردم نجیب ما همیشه برقراره. اما با شکل و شیوه های دیگر. حسابشو بکنید این مردم سالانه میلیاردها تومان صدقه می دهند. بدون اعلام و سر و صدا. پایدار باشید دستان دهنده.
شروع حرکتی بود اجتماعی که در کشور ما هنوز ضمینه فرهنگی ان فراهم نشده بود ممکن است برخی هم وطنان نیازمند پوشاک مورد نیاز خود را از انجا تامین کنند اما باید قبول کنیم که تعداد نیازمندان خیلی زیاد تر از ان است که بتوان با یک دیوار از مشکلات انان کاست در ضمن برخی افراد بی خانمان پوشاک اهدایی به دیوار مهربانی را میربودند و ان را در محله های ضعیف تر شهر بفروش میرساندند خلاصه کلام یک موج داغ زود گذر بود
مهربانی یک چرخه است.عابری که لبخند داره-رهگذری که با سالمندی در عرض خیابان همراهی می کنه-نوجوانی که در مترو جایش را به فرد مسن معلولی میده-ولباسهایی که به دیوار مهربانی آویز میشن/وقتی آورنده لباس برای دیوار مهربانی دیگه شاهد لبخند/همراهی/احترام/در جامعه نیست دیگه رمقی برای حمل لباسها تا دیوار مهربانی نخواهد داشت.حتی اگر لباسها را با زباله ها به ماشین حمل زباله تحویل دهد.
هر کی لباسهای مندرس و آشغالش را سر کوچه ما (روی دیوار مهربانی) می گذارد.
شده تجمع آشغال و کثافت
همش تقصير اين هنره كه از ازل پيش ما بيده و بس
دیوار مهربانی برای زمستونه که کارتن خواب ها از سرما نمیرند. و نه تابستون که هوا خوبه.
برای اینکه یک دستگاه عریض و طویل دولتی و نظارتی و دیوان سالاری و کنترل و حفاظت و مدیر کل و معاون امور هندوانه و خربزه و رییس و آبدارچی و راننده و اتوموبیل خدمت و بودجه های آنچنانی و همایش و سمینار و سمی ناهار و شعار و حرفهای تو خالی .....نداشت و در نتیجه پایداری نداشت.
در کشوری که به شکل و فرم بیش از به محتوی عادت کرده معلوم است که این چیزها خیرش به مصرف کننده نهایی نمیرسه.... مثل پلو و خوراکی های نظری های محرم که به همه کس که سوار ماشین های چند صد میلیون تومانی میرسه اما به مستحقش نمیرسه......
همیشه همین شکلیه یه کار خوب رو استارت میزنن بعد مایه تمسخر میشه جمش میکنن این ملت به مرگ افراد هم شوخی میکنن
این ایده ، یکی از نادر ایده های جاری در دنیا بحساب میاد، یک حرکت کاملا مردمی و احساسی که در اروپا هم با دید تحسین و تکریم بهش نگاه میشه. این یک حرکت خود جوش هست ، از طرفی میتونه مورد سوءاستفاده ادمهای نچندان محتاج قرار بگیره، اما نباید قرار بر این باشه که بخاطر چند نفر ، یک چنین طرح ناب ، انسانی و تحسین برانگیز فراموش بشه. بله منهم موافقم مثل خیلی های دیگه که این حرکت باید سازماندهی بشه تا به همین شکل ولی منسجم تر مورد استفاده افراد نیازمند قرار بگیره. این کار امکان داره ، بدون خرج زیاد و همچنین میتونه کارافرین هم باشه، شاید با سازماندهی درست حداقل صدها نفر داری شغل بشن، در صورت تمایل مسئولین ، حقیر حاضر هست در ارائه یک برنامه به ادامه این کار انسانی و همچنین کارافرین همکاری کنم. علیرضا سوئد
خوب بود ولی نظارت میخواست و بنوعی ساماندهی (ظاهرا برخی معتادان جمع آوری میکردن و برای فروش به دست دوم فروشی ها (تاناکورا) عرضه میکردن! ). من بشخصه 4 جفت کفش سالم و چندین پیراهن و شلوار و ... که کاملا سالم بودن و دیگه ازش استفاده نمیکردم را گذاشتم کنار دیوار مهربانی. ای کاش جمع نشه و ساماندهی بشه
متاسفانه ما میخواهیم چرخ را به روش خودمان اختراع کنیم در حالیکه میتوان این لباسها را شسته وبه سازمانهای خیریه داد تا انها به نیازمندان برسانند
خیابان بهارستان را از میدان ابن سینا به میدان بهارستان با هزینه بسیار زیاد یک طرفه کردند فقط یک روز دوام داشت.هیچ کس نگفت هزینه این طرح از کجا امد خیابان 17شهریور با هزینه بسیار زیادی پیاده را شد از میدان امام حسین تا میدان شهدا با وجود تمام مخالفتهایی که بود الان توش موندند چطور طرح را لغو کنند و حاضر به پذیرش اشتباهشان نیستند خیابان 30 تیر را سنگ فرش کردند و به این فکر نکردند که قدیم ماشین و اسفالت نبود ومردم پیاده رفت و امد میکردند الان ماشنهای توریستها با اکراه از خیابان 30 تیر عبور میکنند و ببینید چند وقت دیگه شهرداری متوجه اشتباهش میشه .....دیوار مهربانی که چیزی نیست حداقل چند روز به درد خورد
وقتی انتقادها را در همین سایتها مینوشتیم، منتشر نمیشد!
حالا داشته باشید...
فقط میتواند عدهای را جوگیر کند.
مساله بهداشت این نوع دیوارها هم چه به لحاظ وضعیت لباسها و چه به لحاظ مکان آنها باید جدی مد نظر قرار گیرد
تو کشورماازاین نمونه یک شب میاید وشب دیگر میرود مانند چالش اب سرد؛تراشیدن سر؛دیوارمهربانی مازود جوگیر میشیم
کلی نمیگم همیشه استثناء هست ولی اونایی که بیشتر تو کار خیرات بودن و بفکر فقرا بودن خودشون تو زندگی خودشون موندن ، وضعیت اقتصادی بقدری خراب شده که بتونن زندگی خودشون رو بچرخونن خیلی کار کردن ، قشر مرفه که بی درد هست و براش مهم نیست فقرا در چه وضعیتی زندگی میکنن ، واقعیت اینه
با با والا بلا جهان سومیم قبول ندارید مگه.خیلی کار داریم تا به اون نقطه برسیم که جهان اولیها رسیدن
چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
عزیز برادری که میفرماییداین طرح لحظه ای بوده و هیچ ، شما اگر مطالعه داشته باشید تمام اتفاقات و اختراعات دنیا لحظه و ناگهانی در ذهن شخصی اتفاق و دراجتماع تبلور پیداکرده ، حال پس از اینش در کشور ما متفاوت است ، در نقاط دیگر جهان از طرح خوب استقبال و کم کم نواقص آنرا رفع و طرح را به کمال می رسانند ، درحالیکه در کشور ماطرح سرکککککککککککککککککککککککوببببببببببببببببب میشود.
میدانید چرا ؟ برای اینکه خیلی از ماها آدمهای کوچک و حسودی هستیم . فردی کارخوبی انجام میدهد قبطه میخوریم چرا آنکار ایده ی مانبود بهرحال تخریبش میکنیم، خودمان هم توان و قابلیت کاری نداریم.
از نظر من دیوار مهربانی میتوانست به اتاق مهربانی ، ساختمان مهربانی ، یک NGO مهربانی تبدیل شود.
اخیرن ما برای سگها در جای جای کشور لانه ساختیم و ازآن فیلم گرفتیم ، نشردادیم ، آیا برای انسانهای درمانده ی کشورمان دوتا لباس و غذا گذاشتن کارزیادیه ؟ اگه نگرانیم درکشورهای دیگه بگن تواین کشور فقیر هست خوب فقرو میتونید ریشه کن کنید!!!
حتی کوچکترین اتصال چنین طرحی به یک سیستمی همچون شهرداری وضع این طرح رو خیلی بدتر میکنه
سلام
پایان دیوار مهربانی قطعاً پایان مهربانی مردم آنهم مردم همنوع دوست ایران که بنی آدم اعضای یکدیگرند شعار همیشه شان است نیست.
دیوار تداعی کننده فاصله هاست ، مهربان بودن ، دیوار نمیخواهد
ملت جوگیر
هیچوقت نتونستیم یک کار خوب رو با آخر ادامه بدهیم. همیشه نصفه نیمه رها کردیم.
مردمانی احساساتی !!!!!
کلا مردم ایران جو گیر که میشن دیگه نمیشه جمعشون کرد . . . . از اون سطل آب یخ که اصلا نمیفهمیدند برای چه منظوری روی سرشون میریزن تا همین دیوار مهربانی . . . . خدا نکنه یه چیزی مد بشه خوب و بدش اصلا مهم نیست مهم اینه که به هر قیمتی باید با مد روز پیش رفت . . . . آیا فرهنگ ملل مختلف با هم یکی است ؟ یا این که چند نفر کارشون این بود که از دیوار مهربانی یه چیز های مناسب رو بردارند و به عنوان جنس دسته دوم بفروشند . . . . کلا راه کمک به نیازمند در ایران یا هر جای دنیا با جای دیگر یکی نیست و باید راه مناسب آن پیدا شود . . . . . در همین عکسها دقت کنید و ببینید که جا لباسی ها شکسته شده . . . آیا جالباسی به خودی خود شکسته میشود یا کسانی برای تفریح این کار را میکنند ؟ بهتر است قبل از انجام هر کاری فرهنگ مناسب با آن کار در جامعه فراگیر شود . . . . .
ناشناس 13:39 ، جهت اطلاع عرض کنم که این اختراع ما نبود .... چون نزدیک 50 ساله که توی آلمان سطل های مخصوصی رو برای اهدای لباسهای اضافی توی هر محله ای قرار دادن
به اطلاعت برسونم داداش این یکی اختراع خودمون بود.از کسی تقلید نکردیم.فرهنگ هم دوست من با استمرار درست میشه نه با حذف مساله.
مهربانی خیلی وقته کلا تعطیل شده دیوارش فقط مونده بود بعنوان نماد .
چرا تركيه در تبريز هتل درست كرده نه در شيراز . يا أصفهان اينكار مشكوك است و وطن فروشان اجازه اينكار را به تركيه داده اند ميخواهيد اذربايجان را به اندازيد تو بغل تركيه ، براي چي تركيه بايد در ايران انهم در تبريز هتل بزند خودمان چلاق هستيم ،
دیوار مهربانی برا زمستان است
ما این کار رو نمیکنیم. خودمون لباسهای بلااستفاده رو جمع میکنیم و میدیم به آشناهایی که در مضیغه هستند.
مي بايستي بماند وهمانطور كه از اسمش هم مي ايد افرادي كه دوست دارند كمك كنند
مي بايستي بماند وهمانطور كه از اسمش هم مي ايد افرادي كه دوست دارند كمك كنند
بهتر بهتر مایه تمسخر شده بود .
شده بود آشغال دانی هر جنس بنجول و به درد نخور بود توش پیدا میشد
نظر شما
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.