از نوای اذان مؤذن زاده و دعای افطار تا جزء دهم قرآن
علامه طباطبایی (ره) درباره این ماه می‌گفت: «تقوا تنها از راه روزه و خودداری از شهوات به دست می آید… چون کسی که خدا را در دعوتش به اجتناب از خوردن، نوشیدن و عمل جنسی که امری مباح است، اجابت می کند، قهراً در اجابت دعوت به اجتناب از گناهان و نافرمانی ها، شنواتر و مطیع‌تر خواهد بود؛ این است معنای آن که فرمود: «لعلکم تتقون.»
ماه مبارک رمضان 1446 هجری قمری به دهمین روز خود رسید با این امید که آثار روزه در این روز‌ها در جسم و روحمان مشخص شده باشد، به دعا برای بیماران بنشینیم و در این شب‌های نه چندان طولانی، به کمک مستمندان بشتابیم.
علامه طباطبایی (ره) درباره این ماه می‌گفت: «تقوا تنها از راه روزه و خودداری از شهوات، به دست می آید… چون کسی که خدا را در دعوتش به اجتناب از خوردن، نوشیدن و عمل جنسی که امری مباح است، اجابت می کند، قهراً در اجابت دعوت به اجتناب از گناهان و نافرمانی ها، شنواتر و مطیع‌تر خواهد بود؛ این است معنای آن که فرمود: «لعلکم تتقون.»
در حدیث معراج داریم که پیغمبر اکرم(ص) وقتی به معراج رفت، در آنجا خطاب شد «یَا أحْمَدُ هَلْ تَعْلَمُ مَا مِیرَاثُ الصَّومِ»؛ ای احمد، می دانی روزه چه اثری در پی دارد و چه چیزی به ارث می گذارد؟ «قَالَ: لَا. ثُمَّ قَالَ: مِیرَاثُ الصَّومِ قِلَّةُ الْأکْلِ وَ قِلَّةُ الْکَلَامِ وَ مِیرَاثُ الصَّمْتِ أنَّهَا تُورِثُ الْحِکْمَةَ وَ هِیَ تُورِثُ الْمَعْرِفَةَ وَ تُورِثُ الْمَعْرِفَةُ الیَقِینَ فَإذَا اسْتَیْقَنَ الْعَبْدُ لَا یُبَالِی کَیْفَ أصْبَحَ بِعُسْرٍ أمْ بِیُسْرٍ فَهَذَا مَقَامُ الرَّاضِینَ»؛ روزه دو اثر دارد؛ یکی اثر ظاهری است که همان کم خوردن است و دومی که بالاتر است، کم صحبت کردن و سکوت است که ما به آن «صومِ صمت» می گوییم. اگر جلوی زبانت را بگیری و مراعات زبانی داشته باشی، این موجب می شود که حکمت پیدا کنی. آن وقت میراث حکمت، معرفت است و معرفت هم یقین را از خود به ارث می گذارد و ثمره یقین هم «مقام رضا»ست و این همان مقامی است که با آن می توانی حجاب ها را برطرف کنی.
در دهمین غروب رمضان با این مجموعه در خدمتتان هستیم.
اذان مغرب دهم رمضان را با نوای سلیم موذن زاده می‌شنوید. این اذان یکی از ماندگارترین نواهای اذان در دهه های اخیر است که نسل های متعددی با آن خاطره دارند.
«رَبَّنَا لَا تُزِغْ قُلُوبَنَا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً ۚ إِنَّكَ أَنْتَ الْوَهَّابُ إِنَّهُ كَانَ فَرِيقٌ مِنْ عِبَادِي يَقُولُونَ رَبَّنَا آمَنَّا فَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا وَأَنْتَ خَيْرُ الرَّاحِمِينَ إِذْ أَوَى الْفِتْيَةُ إِلَى الْكَهْفِ فَقَالُوا رَبَّنَا آتِنَا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً وَهَيِّئْ لَنَا مِنْ أَمْرِنَا رَشَدًا وَلَمَّا بَرَزُوا لِجَالُوتَ وَجُنُودِهِ قَالُوا رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ» «بار اِلها، دل‌های ما را به باطل میل مده پس از آنکه به حق هدایت فرمودی، و به ما از لطف خویش اجر کامل عطا فرما که همانا تویی بخشندهٔ بی‌منّت، زیرا شمایید که چون طایفه‌ای از بندگان صالح من روی به من آورده و عرض می‌کردند باراِلها ما به تو ایمان آوردیم، تو از گناهان ما درگذر و در حق ما لطف و مهربانی فرما که تو بهترین مهربانان هستی. آنگاه که آن جوانان کهف (از بیم دشمن) در غار کوه پنهان شدند، از درگاه خدا خواستند: باراِلها تو در حق ما به لطف خاص خود رحمتی عطا فرما و بر ما وسیلهٔ رشد و هدایتی کامل مهیا ساز. چون آنها در میدان مبارزه جالوت و لشکریان او آمدند، از خدا خواستند که بار پروردگارا به ما صبر و استواری بخش و ما را ثابت قدم دار و ما را بر شکست کافران یاری فرما.»
تواشیح اسماء الحسنی را که 99 اسم مبارک خداوند متعال است، با تصاویری متفاوت از مخلوقات پروردگار متعال می بینید و می‌شنوید: «نسئلک یا من هو الله الذی لا اله الا هو الرحمن الرحیم الملک القدّوس السلام المؤمن المهیمن العزیز الجبّار. المتکبّر الخالق الباریء المصوّر الغفّار القهّار الوهّاب الرزّاق الفتّاح العلیم. القابض الباسط الخافض الرافع المعزّ المذلّ السمیع البصیر الحکم العدل. اللطیف الخبیر الحلیم العظیم الغفور الشکور العلیّ الکبیر الحفیظ المقیت. الحسیب الجلیل الکریم الرقیب المجیب الواسع الحکیم الودود المجید الباعث الشهید. الحق الوکیل القویّ المتین الولیّ الحمید المحصی المبدىء المعید المحیی الممیت الحیّ القیوم. الواجد الماجد الواحد الصمد القادر المقتدر المقدّم المؤخّر الاول الآخر. الظاهر الباطن الوالی المتعالی البر التوّاب المنتقم العفو الرئوف مالک الملک ذو الجلال و الاکرام. المقسط الجامع الغنیّ المغنی المانع الضار النافع النور الهادی البدیع الباقی. الوارث الرشید الصبور الذی لیس کمثله شیء و هو السمیع البصیر. اللهم صلٌ افضل صلاه علی اصعد مخلوقاتک سیدنا محمد و علی آله و صحبه و سلم عدد معلوماتک و مداد کلماتک کلما ذکرک الذاکرون و غفل ان ذکرک الغافلون.»
«یا عَلِىُّ یا عَظیمُ، یا غَفُورُ یا رَحیمُ، اَنْتَ الرَّبُّ الْعَظیمُ، الَّذى لَیْسَ کَمِثْلِهِ شَىءٌ وَهُوَ السَّمیعُ الْبَصیرُ، وَهذا شَهْرٌ عَظَّمْتَهُ وَکَرَّمْتَهُ، وَشَرَّفْتَهُ وَفَضَّلْتَهُ عَلَى الشُّهُورِ، وَهُوَ الشَّهْرُ الَّذى فَرَضْتَ صِیامَهُ عَلَىَّ، وَهُوَ شَهْرُ رَمَضانَ الَّذى اَنْزَلْتَ فیهِ الْقُرْآنَ، هُدىً لِلنَّاسِ وَبَیِّناتٍ مِنَ الْهُدى وَالْفُرْقانِ وَجَعَلْتَ فیهِ لَیْلَةَ الْقَدْرِ، وَجَعَلْتَها خَیْراً مِنْ اَلْفِ شَهْرٍ، فَیا ذَالْمَنِّ وَلا یُمَنُّ عَلَیْکَ، مُنَّ عَلَىَّ بِفَکاکِ رَقَبَتى مِنَ النَّارِ، فیمَنْ تَمُنُ عَلَیْهِ، وَاَدْخِلْنِى الْجَنَّةَ، بِرَحْمَتِکَ یا اَرْحَمَ الرَّاحِمینَ.» «اى والا اى بزرگ اى آمرزنده اى مهربان تویى پروردگار بزرگى که نیست مانند او چیزى، و او شنوا و بینا است و این ماهى است که آنرا بزرگ و گرامى داشته و او را شرافت و برترى دادهاى، بر ماه هاى دیگر و این ماهى است که روزه آن را بر من واجب کرده و این ماه، رمضان است همان ماهى که قرآن را در آن فرو فرستادى آن قرآنى که راهنماى مردم و نشانه هاى روشنى از هدایت، و جدا ساختن (میان حق و باطل) است و قراردادى در این ماه شب قدر را و آن را بهتر از هزار ماه کردى پس اى، منت دارى که کسى بر تو منت ندارد منت نه بر من به آزاد ساختنم از آتش در میان آنان که، بر آنها منت نهى و داخل بهشتم گردان برحمتت اى مهربانترین مهربانان.»
«اللهمّ اجْعلنی فیهِ من المُتوكّلین علیكَ واجْعلنی فیهِ من الفائِزینَ لَدَیْكَ واجْعلنی فیهِ من المُقَرّبینَ الیكَ بإحْسانِكَ یاغایَةَ الطّالِبین / خدایا قرار بده مرا در این روز از متوكلان بدرگاهت و مقرر كن در آن از كامروایان حضرتت و مقرر فرما در آن از مقربان درگاهت به احسانت اى نهایت همت جویندگان.»
نماهنگ «سیل گناه» را با نوای حاج محمود کریمی به مناسبت ایام ماه مبارک رمضان در «تابناک» می‌شنوید: از گنه دم به دمم آتش توفنده شدم / هم شدم از توبه خجل / هم زتو شرمنده شدم... .
در روزهای آغازین ماه مبارک رمضان یک قطعه عربی شهرت دارد که البته در ایران کمتر شنیده شده است: «مرحب مرحب يا هلال أهلاً أهلاً كيف الحال قد غبت وإليك اشتقنا وانتهى بعدك صار وصال نعطي صبراً نأخذ أجراً والله يرانا ويسمعنا نغفر زلة نوصل أهلا لأن رمضان يجمعنا.»
سنگسار فوق وحشیانه ترین قانون هست و معتقدین به آن هزاران بار از حیوانات پست تر و خبیث تر هستند این حکم فوق وحشیانه در قرآن نیامده و اجرا کنندگان آن مشرک و ریختن خون اینها واجب است
جهانگرد۱۴۰۱/۰۱/۲۴ ۱۸:۴۸
آری چه زیبا گفتی زبباترین نوای قرآنی ازنوع دعا فقط وفقط ربنای استاد شجریان
ناشناس۱۴۰۱/۰۱/۲۴ ۱۲:۲۴
فقط ربنا و چند خوردی از طعام استاد شجریان چه خاطراتی داریم از این صدای ملکوتی ولی صد حیف که ...
ناشناس۱۴۰۱/۰۱/۲۵ ۰۲:۱۳
صبح تا شب گوش کن شاید رستگار شوی
محمد راسخ نژاد۱۳۹۷/۰۳/۰۶ ۰۱:۲۱
خوشبختانه معمولا در ماه ضیافت الهی روی اوردن به کتاب خدا - کلام الله مجید - بسیار بیشتر و گسترده تر از ماههای دیگر است . درحدی که میتوان گفت فراگیر میشود . چقدر عالی میشود که همگان در تمام سال توجه بیشتری به "قران" بکنیم و این کتاب اسمانی را غریب نگذاریم . نمیدانم چرا قران اولین مرجع مراجعه ی خیلی از ماها نیست . در حالی که خود خداوند همه ی ما را هم به قرائت و هم به عمل به کتابش موظف نموده است . مثلا در ابتدای قران و در اغاز سوره ی مبارکه ی بقره "راه هدایت و تقوا پیشگی" را در همین کتاب معرفی میفرماید . یعنی ازهمان اول تکلیف همه را مشخص مینماید . باید هدایت شویم و باید باتقوا باشیم . راهی هم جز قران وجود ندارد . ولی خیلی ازما چون به دنبال کسب "ثوابهای" راحت و بی زحمت هستیم فکر نمیکنیم که اول باید متخلق به اخلاق قرانی شویم و سپس برای قرب بیشتر به حضرت دوست به خواندن ادعیه و مناجاتها بپردازیم . که صدالبته اجر و ثواب انها سرجای خود محفوظ است . خلاصه اینکه {"راه صواب"} اولین اولویت واجب ماست . یقینا پیمودن راه صواب است که دریافت {"اجر و ثواب"} را هم ممکن میسازد . اگر خدای ناکرده در طریق "هدایت و تقوای" مورد نظر خداوند و پیامبر و ائمه ی معصومین نباشیم , چگونه ممکن است فقط و فقط با خواندن مستحبات و فقط با تکرار اذکار با زبان به ان مسلمان مورد انتظار خداوند برسیم !؟
م حمدی۱۳۹۷/۰۳/۰۵ ۲۲:۰۷
من می گویم تقوا با همان کمال انسانیت به تربیت خانوادگی بستگی دارد یعنی کسی سر سفر پدر و مادرش بزرگ شده باشد به رعایت حریم همسایه ورعایت حدود سایر اعضای خانواده تربیت شده باشد در او نهادینه می شود عبادات هم با زبان فهم خود وبه صرفا به یک بی نهایت توجه داشته باشد او انسان خوبی است نمونه آن حضرت علی ع چون نیکانش عزت نفس داشتند انسان بودند والا سایرین هم حافظ قرآن وعموما آن محیط زندگی روزه گرفتن یک عادت بود دران بیابان خشک من یادم هست زندگی مردم خودما هم همین در سال عموما یک وعده غذا می خوردند ولی دیگران که حواشی قصر می زیستند نمی دانم
نظر شما
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.
افزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگل
نظرات بینندگان
سنگسار فوق وحشیانه ترین قانون هست و معتقدین به آن هزاران بار از حیوانات پست تر و خبیث تر هستند این حکم فوق وحشیانه در قرآن نیامده و اجرا کنندگان آن مشرک و ریختن خون اینها واجب است
آری چه زیبا گفتی زبباترین نوای قرآنی ازنوع دعا فقط وفقط ربنای استاد شجریان
فقط ربنا و چند خوردی از طعام استاد شجریان چه خاطراتی داریم از این صدای ملکوتی ولی صد حیف که ...
صبح تا شب گوش کن شاید رستگار شوی
خوشبختانه معمولا در ماه ضیافت الهی روی اوردن به کتاب خدا - کلام الله مجید - بسیار بیشتر و گسترده تر از ماههای دیگر است . درحدی که میتوان گفت فراگیر میشود . چقدر عالی میشود که همگان در تمام سال توجه بیشتری به "قران" بکنیم و این کتاب اسمانی را غریب نگذاریم . نمیدانم چرا قران اولین مرجع مراجعه ی خیلی از ماها نیست . در حالی که خود خداوند همه ی ما را هم به قرائت و هم به عمل به کتابش موظف نموده است . مثلا در ابتدای قران و در اغاز سوره ی مبارکه ی بقره "راه هدایت و تقوا پیشگی" را در همین کتاب معرفی میفرماید . یعنی ازهمان اول تکلیف همه را مشخص مینماید . باید هدایت شویم و باید باتقوا باشیم . راهی هم جز قران وجود ندارد . ولی خیلی ازما چون به دنبال کسب "ثوابهای" راحت و بی زحمت هستیم فکر نمیکنیم که اول باید متخلق به اخلاق قرانی شویم و سپس برای قرب بیشتر به حضرت دوست به خواندن ادعیه و مناجاتها بپردازیم . که صدالبته اجر و ثواب انها سرجای خود محفوظ است . خلاصه اینکه {"راه صواب"} اولین اولویت واجب ماست . یقینا پیمودن راه صواب است که دریافت {"اجر و ثواب"} را هم ممکن میسازد . اگر خدای ناکرده در طریق "هدایت و تقوای" مورد نظر خداوند و پیامبر و ائمه ی معصومین نباشیم , چگونه ممکن است فقط و فقط با خواندن مستحبات و فقط با تکرار اذکار با زبان به ان مسلمان مورد انتظار خداوند برسیم !؟
من می گویم تقوا با همان کمال انسانیت به تربیت خانوادگی بستگی دارد یعنی کسی سر سفر پدر و مادرش بزرگ شده باشد به رعایت حریم همسایه ورعایت حدود سایر اعضای خانواده تربیت شده باشد در او نهادینه می شود عبادات هم با زبان فهم خود وبه صرفا به یک بی نهایت توجه داشته باشد او انسان خوبی است نمونه آن حضرت علی ع چون نیکانش عزت نفس داشتند انسان بودند والا سایرین هم حافظ قرآن وعموما آن محیط زندگی روزه گرفتن یک عادت بود دران بیابان خشک من یادم هست زندگی مردم خودما هم همین در سال عموما یک وعده غذا می خوردند ولی دیگران که حواشی قصر می زیستند نمی دانم
نظر شما
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.