آزار و اذیت ۴۰ زن به دست استاد دانشگاه

با سلام
خیلی مهم و ضروری است که دانشجویان رشته روانشناسی خودشان افراد سالمی باشند. در حالی که تعداد زیادی از افراد چون مشکلاتی از قبیل اضطراب و افسردگی و غیره را تجربه کرده اند به این رشته تمایل نشان می دهند. غافل از این که روانشناس و مشاور با روان و آبروی افراد سروکار دارند. متاسفانه رشته ای که باید غربالگری سلامت روانی و معنوی داشته باشد ندارد و خود به جایگاهی برای سودجویی مالی و مقامی و ... تبدیل شده است. متاسفانه مواجهه سازمان رسمی کشور مرتبط با این رشته نیز مناسب نیست. ناهنجاری های اخلاقی، قانونی و حرفه ای مرتبط با این رشته باید در دادگاهی ویژه مورد بررسی قرار بگیرد که هنوز چنین نهادی نداریم.

متاسفانه یک عده به دلیل مشکلات روانی خودشان به این رشته وارد می شوند و این فجایع آفریده می شود و خود من یک زمانی کار بالینی می کردم اولین حرف من به مراجعان این بود که شماره بازرسی انجمن روانشناسی را می دادم که با اولین چیز غیرعادی تماس بگیرد و شما تصور کنید مردم به ما پناه آورده اند تا مشکلی را حل کنیم و چقدر این که مورد سواستفاده قرار بگیرند زشت و کثیف است

واقعا در مشهد، این شهر مذهبی با آن همه مسئولان سراپا انقلابی و دشمن ستیز و دولت ستیز و مزدور ستیز و آمریکا ستیز و اسرائیل ستیز و همه چیز ستیز، که همگی شان هم مخالف بسته شدن حرم ها و مساجد در روزهای کرونایی هستند، چرا این همه فاجعه اتفاق می افتد؟ من از شیراز این را می نویسم، شهری که برخی آن را غیر دینی ترین (سکولار) شهر ایران می دانند ولی مردم اینجا حتی بی دین هایشان اصلا چنین فجایعی را به خواب هم نمی بینند. دیگر جرات ندارم اخبار مشهد را بخوانم. آیا جز این است که در این شهر واقعیات جامعه فدای شعارها و آرمان گرایی های نادرست شده است؟ باید یکبار بروم و از نزدیک چند روزی با این شهر و مردم آن آشنا شوم. البته مطمئن هستم که چشمم به جمال بزرگان عرش آشیان آن روشن نخواهد شد.

کسی را میشناسم که در دورانی که من در سال 81 دانشجوی فوق لیسانس فنی در دانشگاه تبریز بودم با من هم اتاقی بود، همزمان با من فوق لیسانس روانشناسی میخوند. ایشان و خانواده اش را از نزدیک میشناختم. بسیار دروغگو و تجربه های متعدد اخلاقی و جنسی غیر قانونی و غیر شرعی در همان زمان داشت. بعد از مدتها بی خبری از ایشان در سال 97 او را در راهروهای دادگستری مشهد دیدم در حالی که خودش را بسیار متشخص و موجه جلوه میداد و اصلا آن شخصیت قبلی خودش را بروز نمیداد به من گفت که برای برگشت خوردن یک چک امانتی و رفع سو اثر به دادگاه آمدم. من که او را کاملا میشناختم، به اسم کوچک ایشان را صدا زدم و گفتم چه خبر چه کار میکنی؟ در پاسخ گفتند دکترای روانشناسی گرفتم و هم اکنون هم عضو هیات علمی هستم. کم مانده بود شاخ در بیاورم چون ایشان را هم از لحاظ اخلاقی و هم علمی میشناختم. واقعا نمیدانم چطور ایشان عضو هیات علمی شدند. همان جا گفتم خدا به مراجعه کنندگان ایشان رحم کند. این داستان را برای یکی دیگر از دوستان سابق هم تعریف کردم ایشان هم خشکش زده بود. بسیار حدس میزنم که فرد دستگیر شده ایشان باشند. واقعا ملاک و معیار برای هیات علمی کردن افرادی با شخصیت ایشان فقط ظاهرسازی بوده یا مسائل دیگری هم در میان بوده است.

این آدم عقده جنسی داره باید ببرنش تیمارستان

تمام این مراکز روان نشناسی ها محلی برای فساد و خالی کردن جیب مردم است

میشه بگید چه خبره اونجا؟