4بازدید
۴۵
بزرگترین فاجعه تاریخ فوتبال جهان و 24 سال فراموشی
و به راستی، اگر خود مردم این موضوع را پیگیری نمی کردند، کدام مسئول حتی ذره ای توجه نشان می داد؟ اگر رسانه ها این موضوع را پوشش نمی دادند، کدام مسئول توجه می کرد؟ چرا اکنون که رسانه ها چیزی ننوشته اند، هیچ کدام از مسئولین (که همگی آگاه هستند) موضوع را فراموش کرده و حتی در هفته دفاع مقدس، هیچ توجهی به این واقعه ندارند؟ آیا نباید پس از 24 سال، یکی از مسئولین بلندمرتبه ورزشی کشور با خانواده شهدای ورزشکار چوار دیداری داشته باشد؟
اگر از شما بپرسند بزرگترین فاجعه تاریخ مسابقات فوتبال در کدام شهر و کشور بوده، شاید فکر خود را به اروپا، آمریکا، آفریقا، استرالیا و... ببرید و یا به جنگ جهانی اول و دوم بیندیشید؛ اما کمتر کسی می تواند باور کند، بزرگترین فاجعه فوتبال در یکی از شهرهای کوچک ایران رخ داده است.
به گزارش «تابناک»، «حجت الله هاشم بیگی»، از جمله کسانی است که واقعه هولناک حمله به مسابقه فوتبال در بخش چوار استان ایلام را به خوبی به یاد دارد و به همراه جوانان این خطه، همه تلاششان زنده نگه داشتن یاد و خاطره شهدای عزیز یاد شده است.
او در این باره برای «تابناک» نوشت:
در 23 بهمن ماه سال 1365 و در اثنای دفاع مقدس، واقعه بزرگی در استان ایلام و زمین فوتبال شهر چَوار رخ داد که به جرأت می توان آن را یکی از بزرگترین رویدادهای تاریخ فوتبال ایران نامید؛ اما به دلایلی به ویژه بن بست رسانه ای استان ایلام، به فراموشی سپرده شده بود.
زمانی که پاسدار شهید حسین هزاوه، بازیکن ارزنده تیم فوتبال خیبر خرم آباد و داور رسمی فدراسیون فوتبال جمهوری اسلامی ایران، به عنوان بخشدار چوار معرفی شد و خود را در وسط جبهه جنگ دید، به فکر چاره ای برای ایجاد نشاط و شادابی در بین مردم و کمک به جنگ زده ها افتاد. وی که پاسدار، داور و فوتبالیست بود، با الهام از نام تیم محبوبش (خیبر خرم آباد) تیم فوتبال خیبر چوار را تأسیس کرد.
![]()
حسین هزاوه می دانست که جذابیت ورزش فوتبال را چگونه در راه دفاع از آب و خاک کشور مورد استفاده قرار دهد. او با استفاده از علاقه جوانان به فوتبال، آنان را گرد هم آورد و هرکجا مردم جنگ زده به کمک نیاز داشتند، به همراه تیمش اقدام می کردند.
هزاوه که مربی و بازیکن تیم منتخب چوار بود، یک باشگاه فرهنگی ـ ورزشی را به معنای واقعی کلمه درست کرده بود که به اخلاق و ورزش همراه هم توجه می کردند. در زیر بمباران های دلخراش دشمن بعثی، تیم او امور فرهنگی، ورزشی و انسان دوستانه را دنبال می نمود و به دور از شعارزدگی، فوتبال را تبدیل به پلی برای ایثار و فداکاری کرده بود.
پیش از مسابقه فوتبال 23 بهمن، حسین هزاوه به اعضای تیمش گفت: «بچه ها حواستان باشد غرق فوتبال نشوید. اگر جایی بمباران شد، سریع به کمک جنگ زده ها برویم»؛ اما هیچ کس گمان نمی کرد در سرزمین کوچک چوار، بزرگترین فاجعه تاریخ فوتبال جهان در حال وقوع است.
بر پایه این گزارش، در ساعت 16 روز 23 بهمن ماه 1365 ، تیم های فوتبال منتخب چَوار و منتخب جوانان ایلام، آغازگر یک مسابقه رویایی و باورنکردنی بودند... صدها نفر از مردم دور و نزدیک برای دیدن مسابقه به زمین چَوار آمده بودند که با توجه به شرایط جنگی و فاصله سی کیلومتری محل مسابقه با جبهه اصلی جنگ، حضور شمار بسیاری از مردم باورنکردنی بود.
در حالی که ده دقیقه از نیمه دوم مسابقه گذشته بود و تیم چَوار با نتیجه 2 بر 1 از حریف خود عقب بود، داور یک ضربه کرنر را به سود منتخب جوانان ایلام اعلام کرد. بازیکنان تیم چوار برای دفاع و بازیکنان تیم منتخب جوانان ایلام برای حمله، همگی در محوطه جریمه تیم چوار جمع شده بودند که هواپیماهای دشمن بعثی زمین فوتبال را تبدیل به خط مقدم جبهه کردند و با انواع بمب و راکت، بینندگان و بازیکنان بی دفاع را مورد اصابت قرار دادند. جالب اینجاست که بیشتر بمب ها در محوطه جریمه تیم چوار یعنی محل تجمع بازیکنان فرود آمد.
در این روز خونین 9 بازیکن فوتبال، یک داور و پنج تماشاگر به شهادت رسیدند و دهها تن از تماشاگران و سایر بازیکنان نیز به شدت مجروح شدند و آثار این بمباران بی رحمانه هنوز هم در بین بسیاری از خانواده های استان ایلام وجود دارد.
تنها کسانی می توانند عمق فاجعه را درک کنند که از نزدیک این ماجرا را دیده و یا پس از بمباران، برای جمع آوری اجساد در زمین مسابقه حاضر شدند.
در زمان وقوع واقعه، نگارنده هفت سال سن داشته و دود سیاهی که تمام فضای منطقه را پوشاند، به خوبی به یاد دارم. هجوم مردم از همه اطراف برای یاری رساندن به مجروحین و جمع آوری پیکر مطهر شهدا را به خوبی به یاد دارم. صدای مویه مادران و «روله روله» آنان، چیزی نیست که به سادگی از ذهن مردم ایلام پاک شود.
سجاد مظفری تماشاگر 5 ساله مسابقه را شاید بتوان کم سن ترین قربانی تاریخ فوتبال جهان نامید. سجاد که به همراه برادر هفت ساله اش عاشق فوتبال بودند، هر دو در حین دیدن مسابقه فوتبال به شهادت رسیدند.
حسین هزاوه، یونس تلوکی، مجتبی ناصری، علی نجات کرمی، علی عباسی، محمد کمالوندی، جهانگیرکاوه، عبدالرزاق مهدیه و سیدمحمد زارعی (بازیکنان فوتبال)، حمیدرضا رضایتی (داور مسابقه)، مراد آذرخش، خلیل مظفری، سجاد مظفری، محمد جواد مظفری و امجد حیدری(تماشاگران مسابقه) به درجه رفیع شهادت نائل آمدند. بازیکنانی همچون علی قیطاسی، رحمت محمودی، علی گهرسودی، گل مراد فاضلی، فرمان فولادوند، جواد کرمی، سلمان کرد و... به افتخار جانبازی رسیدند.
در آن زمان به جز مجله دنیای ورزش، کسی به یاد ندارد که تلویزیون و رادیو در مورد این موضوع چیزی گفته باشند.
در تاریخ 25 بهمن ماه 1387 و در حاشیه مسابقه فوتبال استقلال-پرسپولیس، کمیته فرهنگی سازمان لیگ فوتبال کشور مراسم باشکوهی را با همکاری انجمن دانشجویان و فارغ التحصیلان چوار، جهت تجلیل از شهدای زمین فوتبال چوار برگزار نمود و انصافاً در حال حاضر نیز این موضوع توسط سازمان لیگ دنبال می شود.
هنوز پرسش های بسیاری در ذهن ما نقش بسته است و گاه جز غصه خوردن، چیزی به ذهنمان نمی رسد و گاهی چنان حرص می خوریم که به مرز سکته نزدیک می شویم...
چرا پس از 24 سال، مقدس ترین زمین فوتبال دنیا که با خون شهیدان آبیاری شده است، حتی یک چمن درست و حسابی هم ندارد؟ چرا هنوز یادمانی برای شهدای زمین فوتبال چوار ساخته نشده است؟
چرا تاکنون یک مسابقه مهم برای این شهدای والامقام برگزار نشده است؟ چرا مصدومیت یک بازیکن معمولی، این همه مورد توجه رسانه ها قرار می گیرد، ولی تکه تکه شدن ده ها فوتبالیست و تماشاگر فوتبال در سال 65 به راحتی فراموش می شود؟
و به راستی، اگر خود مردم این موضوع را پیگیری نمی کردند، کدام مسئول حتی ذره ای توجه نشان می داد؟ اگر رسانه ها این موضوع را پوشش نمی دادند، کدام مسئول توجه می کرد؟ چرا اکنون که رسانه ها چیزی ننوشته اند، هیچ کدام از مسئولین (که همگی مطلع هستند) موضوع را فراموش کرده و حتی در هفته دفاع مقدس هیچ توجهی به این واقعه ندارند؟ آیا نباید پس از 24 سال، یکی از مسئولین بلندمرتبه ورزشی کشور با خانواده شهدای ورزشکار چوار دیداری داشته باشد؟
آیا اگر این اتفاق در استانی همچون تهران یا اصفهان می افتاد، به راحتی فراموش می شد؟ گناه ایلام و ایلامی چیست که یک استان مرزی است و مورد توجه رسانه ها قرار نمی گیرد؟
البته گاه، می توان اخباری از ایلام را در صدر اخبار پیدا کرد. مثلاً زمانی که یک اتوبوس ایلامی در نزدیکی های تهران و یا اینکه یک اتوبوس اصفهانی یا تهرانی در ایلام تصادف کند و شمار بسیاری از آنان کشته و زخمی شوند. یا مثلاً رئیس جمهور به ایلام سفر کند... در دیگر موارد شاید اگر زلزله ای ده ریشتری در ایلام اتفاق بیفتد، به صدر اخبار بیاییم، چون بمباران ها و رشادت ها و دلاوری های مردم ایلام در جنگ تحمیلی نیز هیچ گاه ما را به صدر اخبار کشور نیاورده است...شاهد مدعا اینکه سالها با گرد و غبار دست و پنجه (البته حلق و بینی) نرم می کردیم، ولی کسی توجه نمی کرد. به محض اینکه ذره ای از گرد و غبار به تهران رسید، همه متوجه شدند؛ ایلامی هم وجود دارد... .
چگونه است که تیم برگزیده 98 برای آزاد کردن یک فوتبالیست از زندان، به شمال کشور می روند و مسابقه فوتبال برگزار می کنند و تلویزیون هم مستقیم مسابقه را پخش می کند؛ اما، تعدادی از بازیکنان سابق تیم ملی را جهت شرکت در مراسم یادواره شهدای چواردعوت می کنیم و حتی با هزینه شخصی برایشان بلیت هواپیما تهیه می کنیم، اما روز مراسم به راحتی آب خوردن از سفر به ایلام سر باز می زنند؟ اما می دانم اگر به اتفاق چند روزنامه نگار و دوربین تلویزیونی، آن بازیکنان را دعوت می کردیم، حتماً در مراسم یادواره شهدای فوتبال شرکت می کردند... .
البته صد درود به شرف و مردانگی پیرمردهایی همچون همایون بهزادی، حمید جاسمیان، سید کاظم صیدعلیخانی و علی مودت که بدون توقع و حتی با اتوبوس خود را برای شرکت در مراسم یادواره شهدای چوار، به ایلام رساندند...
چرا این همه شعار فرهنگی می دهیم و به فرهنگ شهادت که زیربنای فرهنگ جامعه است، بی توجه هستیم. چرا این همه باشگاه فرهنگی- ورزشی که همگی در رشته فوتبال فعالیت می کنند، هیچ مراسمی برای شهدای جامعه فوتبال برگزار نمی کنند؟
بازیکنی که در یک مسابقه فوتبال، توپ را به بیرون زده است، چنان مورد تقدیر و تشکر قرار می گیرد که خودش در یک مصاحبه تلویزیونی اعلام می کند، دیگر از این همه تجلیل خسته شده است؛ اما چرا کسی از حسین هزاوه، داور رسمی فدراسیون فوتبال و بازیکن برجسته فوتبال، که شهرت و محبوبیت فوتبال را کنار گذاشت و به اعماق جبهه ها رفت، تجلیل نمی کند؟
آیا تاکنون کسی این جنایت جنگی را به گوش فیفا رسانده است؟ آیا فدراسیون فوتبال عراق از این موضوع خبر دارد تا دست کم به صورت سمبلیک و پس از سرنگونی صدام، عذرخواهی کوچکی از خانواده شهدای فوتبال کند؟
در هفته دفاع مقدس که همه اقشار به فرهنگ شهادت توجه می کنند، اهالی ورزش هیچ توجهی به شهدای ورزشکار چوار ندارند و حتی تقاضای وقت دیدار اعضای انجمن دانشجویان و فارغ التحصیلان چوار توسط یکی از مقامات بلندمرتبه ورزش کشور (آن هم در هفته دفاع مقدس) پذیرفته نمی شود، ولی این مسئول، چند روز پیش در جلوی دوربین های تلویزیونی، از شهادت و ایثار برای ملی پوشان سخن می گوید... .
اما، هزاران درود بر سردار سعید مشایخی که دوشادوش جوانان ایلام برای گرامیداشت یاد و خاطره این شهدای والامقام تلاش کرد و هزاران درود بر همه گمنامانی که بدون چشمداشت برای گرامیداشت یاد و خاطره شهدای زمین فوتبال چوار تلاش کردند.
....حتی اگر به یاد آن شهدای مظلوم فوتبال، ورزشگاهی ساخته یا مسابقه فوتبالی برگزار نشود، ما هستیم و ادامه می دهیم؛ دست کم می توانیم هر از چندگاهی دلنوشته ای برای شهیدان دیارمان بنویسیم... .
به گزارش «تابناک»، «حجت الله هاشم بیگی»، از جمله کسانی است که واقعه هولناک حمله به مسابقه فوتبال در بخش چوار استان ایلام را به خوبی به یاد دارد و به همراه جوانان این خطه، همه تلاششان زنده نگه داشتن یاد و خاطره شهدای عزیز یاد شده است.
او در این باره برای «تابناک» نوشت:
در 23 بهمن ماه سال 1365 و در اثنای دفاع مقدس، واقعه بزرگی در استان ایلام و زمین فوتبال شهر چَوار رخ داد که به جرأت می توان آن را یکی از بزرگترین رویدادهای تاریخ فوتبال ایران نامید؛ اما به دلایلی به ویژه بن بست رسانه ای استان ایلام، به فراموشی سپرده شده بود.
زمانی که پاسدار شهید حسین هزاوه، بازیکن ارزنده تیم فوتبال خیبر خرم آباد و داور رسمی فدراسیون فوتبال جمهوری اسلامی ایران، به عنوان بخشدار چوار معرفی شد و خود را در وسط جبهه جنگ دید، به فکر چاره ای برای ایجاد نشاط و شادابی در بین مردم و کمک به جنگ زده ها افتاد. وی که پاسدار، داور و فوتبالیست بود، با الهام از نام تیم محبوبش (خیبر خرم آباد) تیم فوتبال خیبر چوار را تأسیس کرد.
هزاوه که مربی و بازیکن تیم منتخب چوار بود، یک باشگاه فرهنگی ـ ورزشی را به معنای واقعی کلمه درست کرده بود که به اخلاق و ورزش همراه هم توجه می کردند. در زیر بمباران های دلخراش دشمن بعثی، تیم او امور فرهنگی، ورزشی و انسان دوستانه را دنبال می نمود و به دور از شعارزدگی، فوتبال را تبدیل به پلی برای ایثار و فداکاری کرده بود.
پیش از مسابقه فوتبال 23 بهمن، حسین هزاوه به اعضای تیمش گفت: «بچه ها حواستان باشد غرق فوتبال نشوید. اگر جایی بمباران شد، سریع به کمک جنگ زده ها برویم»؛ اما هیچ کس گمان نمی کرد در سرزمین کوچک چوار، بزرگترین فاجعه تاریخ فوتبال جهان در حال وقوع است.
بر پایه این گزارش، در ساعت 16 روز 23 بهمن ماه 1365 ، تیم های فوتبال منتخب چَوار و منتخب جوانان ایلام، آغازگر یک مسابقه رویایی و باورنکردنی بودند... صدها نفر از مردم دور و نزدیک برای دیدن مسابقه به زمین چَوار آمده بودند که با توجه به شرایط جنگی و فاصله سی کیلومتری محل مسابقه با جبهه اصلی جنگ، حضور شمار بسیاری از مردم باورنکردنی بود.
در حالی که ده دقیقه از نیمه دوم مسابقه گذشته بود و تیم چَوار با نتیجه 2 بر 1 از حریف خود عقب بود، داور یک ضربه کرنر را به سود منتخب جوانان ایلام اعلام کرد. بازیکنان تیم چوار برای دفاع و بازیکنان تیم منتخب جوانان ایلام برای حمله، همگی در محوطه جریمه تیم چوار جمع شده بودند که هواپیماهای دشمن بعثی زمین فوتبال را تبدیل به خط مقدم جبهه کردند و با انواع بمب و راکت، بینندگان و بازیکنان بی دفاع را مورد اصابت قرار دادند. جالب اینجاست که بیشتر بمب ها در محوطه جریمه تیم چوار یعنی محل تجمع بازیکنان فرود آمد.
در این روز خونین 9 بازیکن فوتبال، یک داور و پنج تماشاگر به شهادت رسیدند و دهها تن از تماشاگران و سایر بازیکنان نیز به شدت مجروح شدند و آثار این بمباران بی رحمانه هنوز هم در بین بسیاری از خانواده های استان ایلام وجود دارد.
در زمان وقوع واقعه، نگارنده هفت سال سن داشته و دود سیاهی که تمام فضای منطقه را پوشاند، به خوبی به یاد دارم. هجوم مردم از همه اطراف برای یاری رساندن به مجروحین و جمع آوری پیکر مطهر شهدا را به خوبی به یاد دارم. صدای مویه مادران و «روله روله» آنان، چیزی نیست که به سادگی از ذهن مردم ایلام پاک شود.
سجاد مظفری تماشاگر 5 ساله مسابقه را شاید بتوان کم سن ترین قربانی تاریخ فوتبال جهان نامید. سجاد که به همراه برادر هفت ساله اش عاشق فوتبال بودند، هر دو در حین دیدن مسابقه فوتبال به شهادت رسیدند.
حسین هزاوه، یونس تلوکی، مجتبی ناصری، علی نجات کرمی، علی عباسی، محمد کمالوندی، جهانگیرکاوه، عبدالرزاق مهدیه و سیدمحمد زارعی (بازیکنان فوتبال)، حمیدرضا رضایتی (داور مسابقه)، مراد آذرخش، خلیل مظفری، سجاد مظفری، محمد جواد مظفری و امجد حیدری(تماشاگران مسابقه) به درجه رفیع شهادت نائل آمدند. بازیکنانی همچون علی قیطاسی، رحمت محمودی، علی گهرسودی، گل مراد فاضلی، فرمان فولادوند، جواد کرمی، سلمان کرد و... به افتخار جانبازی رسیدند.
در آن زمان به جز مجله دنیای ورزش، کسی به یاد ندارد که تلویزیون و رادیو در مورد این موضوع چیزی گفته باشند.
در تاریخ 25 بهمن ماه 1387 و در حاشیه مسابقه فوتبال استقلال-پرسپولیس، کمیته فرهنگی سازمان لیگ فوتبال کشور مراسم باشکوهی را با همکاری انجمن دانشجویان و فارغ التحصیلان چوار، جهت تجلیل از شهدای زمین فوتبال چوار برگزار نمود و انصافاً در حال حاضر نیز این موضوع توسط سازمان لیگ دنبال می شود.
هنوز پرسش های بسیاری در ذهن ما نقش بسته است و گاه جز غصه خوردن، چیزی به ذهنمان نمی رسد و گاهی چنان حرص می خوریم که به مرز سکته نزدیک می شویم...
چرا پس از 24 سال، مقدس ترین زمین فوتبال دنیا که با خون شهیدان آبیاری شده است، حتی یک چمن درست و حسابی هم ندارد؟ چرا هنوز یادمانی برای شهدای زمین فوتبال چوار ساخته نشده است؟
چرا تاکنون یک مسابقه مهم برای این شهدای والامقام برگزار نشده است؟ چرا مصدومیت یک بازیکن معمولی، این همه مورد توجه رسانه ها قرار می گیرد، ولی تکه تکه شدن ده ها فوتبالیست و تماشاگر فوتبال در سال 65 به راحتی فراموش می شود؟
و به راستی، اگر خود مردم این موضوع را پیگیری نمی کردند، کدام مسئول حتی ذره ای توجه نشان می داد؟ اگر رسانه ها این موضوع را پوشش نمی دادند، کدام مسئول توجه می کرد؟ چرا اکنون که رسانه ها چیزی ننوشته اند، هیچ کدام از مسئولین (که همگی مطلع هستند) موضوع را فراموش کرده و حتی در هفته دفاع مقدس هیچ توجهی به این واقعه ندارند؟ آیا نباید پس از 24 سال، یکی از مسئولین بلندمرتبه ورزشی کشور با خانواده شهدای ورزشکار چوار دیداری داشته باشد؟
آیا اگر این اتفاق در استانی همچون تهران یا اصفهان می افتاد، به راحتی فراموش می شد؟ گناه ایلام و ایلامی چیست که یک استان مرزی است و مورد توجه رسانه ها قرار نمی گیرد؟
البته گاه، می توان اخباری از ایلام را در صدر اخبار پیدا کرد. مثلاً زمانی که یک اتوبوس ایلامی در نزدیکی های تهران و یا اینکه یک اتوبوس اصفهانی یا تهرانی در ایلام تصادف کند و شمار بسیاری از آنان کشته و زخمی شوند. یا مثلاً رئیس جمهور به ایلام سفر کند... در دیگر موارد شاید اگر زلزله ای ده ریشتری در ایلام اتفاق بیفتد، به صدر اخبار بیاییم، چون بمباران ها و رشادت ها و دلاوری های مردم ایلام در جنگ تحمیلی نیز هیچ گاه ما را به صدر اخبار کشور نیاورده است...شاهد مدعا اینکه سالها با گرد و غبار دست و پنجه (البته حلق و بینی) نرم می کردیم، ولی کسی توجه نمی کرد. به محض اینکه ذره ای از گرد و غبار به تهران رسید، همه متوجه شدند؛ ایلامی هم وجود دارد... .
چگونه است که تیم برگزیده 98 برای آزاد کردن یک فوتبالیست از زندان، به شمال کشور می روند و مسابقه فوتبال برگزار می کنند و تلویزیون هم مستقیم مسابقه را پخش می کند؛ اما، تعدادی از بازیکنان سابق تیم ملی را جهت شرکت در مراسم یادواره شهدای چواردعوت می کنیم و حتی با هزینه شخصی برایشان بلیت هواپیما تهیه می کنیم، اما روز مراسم به راحتی آب خوردن از سفر به ایلام سر باز می زنند؟ اما می دانم اگر به اتفاق چند روزنامه نگار و دوربین تلویزیونی، آن بازیکنان را دعوت می کردیم، حتماً در مراسم یادواره شهدای فوتبال شرکت می کردند... .
البته صد درود به شرف و مردانگی پیرمردهایی همچون همایون بهزادی، حمید جاسمیان، سید کاظم صیدعلیخانی و علی مودت که بدون توقع و حتی با اتوبوس خود را برای شرکت در مراسم یادواره شهدای چوار، به ایلام رساندند...
چرا این همه شعار فرهنگی می دهیم و به فرهنگ شهادت که زیربنای فرهنگ جامعه است، بی توجه هستیم. چرا این همه باشگاه فرهنگی- ورزشی که همگی در رشته فوتبال فعالیت می کنند، هیچ مراسمی برای شهدای جامعه فوتبال برگزار نمی کنند؟
بازیکنی که در یک مسابقه فوتبال، توپ را به بیرون زده است، چنان مورد تقدیر و تشکر قرار می گیرد که خودش در یک مصاحبه تلویزیونی اعلام می کند، دیگر از این همه تجلیل خسته شده است؛ اما چرا کسی از حسین هزاوه، داور رسمی فدراسیون فوتبال و بازیکن برجسته فوتبال، که شهرت و محبوبیت فوتبال را کنار گذاشت و به اعماق جبهه ها رفت، تجلیل نمی کند؟
آیا تاکنون کسی این جنایت جنگی را به گوش فیفا رسانده است؟ آیا فدراسیون فوتبال عراق از این موضوع خبر دارد تا دست کم به صورت سمبلیک و پس از سرنگونی صدام، عذرخواهی کوچکی از خانواده شهدای فوتبال کند؟
در هفته دفاع مقدس که همه اقشار به فرهنگ شهادت توجه می کنند، اهالی ورزش هیچ توجهی به شهدای ورزشکار چوار ندارند و حتی تقاضای وقت دیدار اعضای انجمن دانشجویان و فارغ التحصیلان چوار توسط یکی از مقامات بلندمرتبه ورزش کشور (آن هم در هفته دفاع مقدس) پذیرفته نمی شود، ولی این مسئول، چند روز پیش در جلوی دوربین های تلویزیونی، از شهادت و ایثار برای ملی پوشان سخن می گوید... .
اما، هزاران درود بر سردار سعید مشایخی که دوشادوش جوانان ایلام برای گرامیداشت یاد و خاطره این شهدای والامقام تلاش کرد و هزاران درود بر همه گمنامانی که بدون چشمداشت برای گرامیداشت یاد و خاطره شهدای زمین فوتبال چوار تلاش کردند.
....حتی اگر به یاد آن شهدای مظلوم فوتبال، ورزشگاهی ساخته یا مسابقه فوتبالی برگزار نشود، ما هستیم و ادامه می دهیم؛ دست کم می توانیم هر از چندگاهی دلنوشته ای برای شهیدان دیارمان بنویسیم... .
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
افزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگل
نظرات بینندگان
شبكه استاني و مسئولين ورزشي كمكار يا بهتر بگم بي تفاوت و .. دارين به اصفهان و تهران چه ربطي داره بابا .
اصفهان هم اگه بيشتر از شما شهيد تقديم اين خاك نكرده باشه كمتر هم تقديم نكرده . به قول امام (ره) كه فرمودند : در كجاي دنيا سراغ داريد كه در يك روز 300 شهيد تشييع كنند ؟
با سلام وخسته نباشید خدمت دست اندر کاران تابناک این حقیر پیشنهاد میکنم با ارائه مدارک موجود توسط مسئولان زیربط به فدراسیون جهانی آمار و تاریخ فوتبال این واقعه ثبت جهانی شود تا دنیا در مورد مظلومیت این عزیزان و ددمنشی جانیانی همچون صدام ملعون ونوکرانش بیشتر بدانند.باشد که مانع تکرار چنین فجایعی در جهان شود.
یاد وخاطرشان همیشه سبز و جاوید باد.
ممنون از اینکه این مطلب را گفتی و متاسفم از اینکه تا کنون به این موضوع اشاره نشده .......
با سلام. من پسرعموی سجاد و جوادمظفری هستم. آنه 5 و 6 ساله بودند که صدام اون حرکت وحشیانه رو کرد. یادش به خیر. عکسهای آن زمین فوتبال و شهید هزاوه و شهدا را برایتان میفرستم.
با سلام
من یکی از بازیکنانی بودم که در روز مسابقه در ترکیب تیم چوار حاضر بودم. باور کنید بعضی از بازیکنان چنان تکه تکه شده بودند که تشخیص آنها به هیچ وجه ممکن نبود. ابتدا یکی هواپیمای شناسایی آمد و بلافاصله دو هواپیمای دیگر آمدند و زمین فوتبال را بمباران می کردند..
در جواب دوستی که گفته بود شهید هزاوه باید مسائل امنیتی را رعایت می کرد باید بگویم که این اولین مسابقه ما نبود که برگزار می کردیم. ما از فوتبال برای روحیه دادن به مردم و ایجاد نشاط در بین جنگ زده ها استفاده می کردیم و مردم را تشویق می کردیم که مرزها را رها نکنند. چه بسا ما می توانستیم در کرمانشاه یا همدان مسابقات را برگزار کنیم. اما مهم این بود که فوتبال را تبدیل به پلی برای شهادت و ایثارگری بکنیم و به جرأت می گویم که اگر تیم فوتبال تشکیل نمی دادیم، نمی توانستیم به جنگ زده ها کمک کنیم. همین فوتبال باعث می شد که تعداد ما هر روز بیشتر و بیشتر شود. در ضمن ما به بمباران و هواپیما عادت کرده بودیم و هیچ ترسی هم نداشتیم...
در سالهای گذشته تنها کاری که از دستم بر می آمد این بود که هرازگاهی به داخل زمین فوتبال بروم و به یاد همبازیانم 15 شمع روشن کنم...اگر این واقعه در تقویم کشور ثبت شود، به نظرم به نفع کشورمان نیز می باشد زیرا با استفاده از محبوبیت فوتبال، می توانیم حقانیت خود در جنگ تحمیلی را ثابت کنیم...
بزرگترين فاجعه فوتبال جهان!!!! برخي اوقات تفريط ها باعث دوري جستن مي شود در همين كشور خودمان فاجعه بازي با ژاپن و ورزشگاه شمال كشور را داريم. ورزشگاه بلژيك را داريم و در سراسر دنيا... پس بجاي بازي ناشيانه با كلمات بهتر است عمق فاجعه و رذالت دشمن را بيان كنيد كه موثرتر است
باید حداقل فیلمی در این رابطه ساخته شود تا شاید بتواند ذره ای مرحم بر دل داغدیده خانواده ایشان باشد
با سلام به همه ایرانیان، بنده خود ایلامی و در موقع بمب باران وحشیانه رزیم بعث در حدود یک کیلومتری فاجعه و البته حدودا 8 ساله بودم هواپیماها رو هم دیدم و البته صدای بمب را نیز شنیدم هیچ وقت نه اون لحظه و نه بمب بارانهای دیگر از یادم پاک نمیشن، به سرعت خبر در بین مردم پخش شد و از افراد فامیل هم جزء شهدا بودن، روحشان شاد و یادشان گرامی
با سلام
اگر اين حادثه در اصفهان و يا .......... پيش امده مسئولين چه كارها كه نمي كرند
اگر در ايلام بتونن اسپانسر بگيرن و پولي به جيب بزنند مطمئناٌ دلال‌ها وارد گود ميشوند و يه مسابقه اي اونجا ترتيب مي‌دهند اونم بازيكنان تيم ملي رو هم اونجا جمع مي‌كنند اونوقته كه تلويزيون و مطبوعات بيشتر نشونش مي‌دن!
باز هم دم تابناک گرم باز هم هوچی گرای بی ارزش و ریا کار بیان بگن مرگ بر تابناک !!!!
من با اينكه در ايران زندگي مي كنم متاسفانه تا امسال اين موضوع را نشنيده بودم تا اينكه چند روز پيش در برنامه نوبت شما بي بي سي فارسي كه اختصاص به جنگ ايران و عراق داشت شخصي ايراني و ايلامي از اروپا از طريق وب كم اين موضوع را به بي بي سي فارسي گفت و من تاسف خوردم كه چرا اين موضوع را بايد از يك رسانه خارجي كه مسئولين ما مي گويند معاند ايران هم هست بشنوم؟
اگر مسئولين عرضه داري داشته باشيم بايد اين اتفاق در فيفا به ثبت برسد
خداوند همه شهدا را با امام شهدا و صالحين مشهور كند . اما نكته اساسي اينجاست كه اين پاسدار شهيد چرا نكات امنيتي را لحاظ نكرد ه و با برگزاري مسابقه و علم به اينكه دشمن متجاوز يك جنايتكار تمام عيار است، صدها تن از دوستداران فوتبال را جمع كرده كه به كي روحيه بده!
اين ساده انگاري است كه با داشتن ستون پنجم در كشور يك چين طعمه اي حاضر و آماده را تقديم به صدام جنايتكار نموديم.
فراموش نکنیم ایلام هم بخشی از ایران است و واقعا مردمانی غیرتمند دارد
من خودم این ورزشگاه را دیده ام بسیار غم انگیز است .وقتی که از کنار این ورزشگاه می گذری انگار با آدم حرف می زند .انگار گلگون کفن های که خون آن ها باعث سبزی زمین شده اند می خواهند ساعت ها بشینند و برایت صحبت کنند.آری اگر این اتفاق در تهران و شهرهای بزرگ اتفاق می افتاد سالیان سال از آن صحبت می شد.بازیکنانی که نه برای پول .نه برای شهرت و.. بازی می کردند. من برایم همشه سوال بود که چرا این رویداد اینقدر انعکاس کمی داشته است فقط چند وقت پیش برنامه 90 قسمت کوچکی از آن را نشان داد اینبار از عادل دوست داشتنی می خواهم لااقل چند دقییقه از برنامه خود ر ا بدین موضوع اختصاص دهد
دنیا همیشه در نوسان است، چند وقت دیگه ارزش مردم ایلام از پایتخت-نشینان فعلی بیشتر خواهد شد.
واقعا يكي از اتفاقات تكان دهنده سالهاي جنگ بوده است و جاي تآسف است كه تلويزيون بي اهميت ترين موضوعات ورزشي را رسانه اي كرده اما در باره اين اتفاق مهم اينهمه سال كوتاهي كرده.
جا دارد در هفته دفاع مقدس يكي از قسمتهاي برنامه نود به اين حادثه اختصاص داده شود.
این موضوع باید جهانی شود مطمئنا همه کمک میکنند
وقتي اتفاقات جنجالي ديگري مانند يازده سپتامبر و هولوكاست براي مسئولين كشورمان داراي اهميت ويژه مي باشد ريختن خون آنهمه جوان ايلامي در آن ورزشگاه ديگر چه اهميتي دارد!!!!!!!!
اگر واقعا اين اتفاق هولناك در زمان جنگ در ايلام اتفاق افتاده ( كه معلوم است افتاده) بايد به عنوان يكي از اتفاقات مهم كشورمان و اتفاقات دوران جنگ در تقويم و تاريخ كشورمان به ثبت برسد
خیلی تراژیک و البته جالب بود. از این جهت که قابلیت تبدیل به فیلمنامه را دارد. یادشان گرامی و صلوات به روح پاکشان.
صادق ار در وادی عشقی ببین
رقص عشق ورقص مستی وجنون
آریاییهای اصیل همان ایلام ییها هستند
من كه چهل ساله هستم اولين باره اين خبر را ميخونم باتشكر از گزارشگر و مسولين و گرامي باد ياد شهدا و....وقتي پاي پول وسط باشد اگه يك بازيكن عطسه كنه تمام دنيا باخبر ميشن
خیلی دوست دارم به عنوان یک آذربایجانی داستان غم انگیز این فوتبال را بنویسم و تقدیم کنم به ایلامی های همیشه مظلموم.
داستان من از خلبانی شروع می شود که با لجاجت همکارش مجبور به حمله به زمین فوتبال می شود و ...
ايلام كردستان خوزستان سيستان خراسان آذربايجان وبقيه بجز تهران.و تازه مسئولان انتظار دارند اين مردم حرفي نزنند.نماينده ها هم كه ماشالله ظاهرا همشون نماينده تهرانند.چون خونه و زندگيشون اونجاست و تا آخر هم قراره اونجا بمونند.مگه موقع تبليغات.
بي توجهي مسئولين ديگه يه چيز طبيعي شده داداش.به چي توجه ميكنن كه به اين توجه كنند.
يادشان گرامي و روحشان شاد
اجرکم عندالله
درود بر تابناك و آقاي هاشم بيگي براي اين تلنگري كه به مسئولين زدند.
پارسال شنيدم كه پسر آقاي حاتمي كيا (يا اينكه خودش) قرار است فيلمي در اين رابطه توليد كنند كه جاي تشكر دارد.
مظلوميت ايلام يكي دوتا نيست . محروميت در ايلام بيداد ميكند .با وجود تمام توانمندي موجود در بچه هاي ايلام كه در 8 سال جنگ ثابت شد هنوز هم مديران غير بومي در استان منصوب ميشوند.مدير كل محترم تربيت بدني استاناز اذربايجان غربي تشريف اورده و خانواده محترم در اروميه تشريف دارند چرا ؟چون ايلام محروم است.چرا ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟تربيت بدني ايلام در طول 8سال جنگ با وجود اين نيرو ها يك روز تعطيل نشد حالا از بين اين نيروها نميتوان مدير بومي انتخاب كرد؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
گزارش تكان دهنده اي بود
واقعا جاي تاسف است كه حتي در برنامه هاي ورزشي تلويزيون خودمان هيچ اشاره اي به اين واقعه مهم نمي شود.درود بر تابناك كه اين موضوع را يادآوري كرد تا حداقل مسئولين سياست زده كشورمان اندكي به خود بيايند
مقام معظم رهبری در دیداری که اواخر جنگ از ایلام داشتند فرمودند:"ایلام حدیث پایمردی است" دورود خدا بر غیور مردان شهادت طلب ایلامی
واقعیتش من تازه این خبر را شنیدم . و با نظر ((پیشنهاد رسمی به فیفا جهت ثبت و اعلان یک روز بیاد ماندنی )) موافقم و به نظر میاد مورد توجه فیفا قرار میگیرد. امید وارم این مورد هم جز افتخارات " تبلیغاتی" دولت گردد .
تابناك جون تو خودتو زياد ناراحت نكن. حالا هم پس از اينكه بي بي سي يك گزارش راجع به اين رويداد تلخ آورده شما طلبكارانه به مو ضوع پرداخته ايد. انصاف هم خوب چيزيه گرچه خيلي وقته اونو خورديو يه آب هم روش!!!
متاسفانه ناریخ را نیز در راستای سیاست تغییر می دهند یا حذف می کنند. گرامیداشت این حادثه بعد از 22 بهمن یعنی در 23 بهمن مردم را به یاد تداوم بودنشان می اندازد که اگر نبودند مملکت هم نبود...یادشان جاوید باد همین سایت محترم از امسال این واقعه را یاد اوری و در روز 23 بهمن یاد شهیدان را گرامی دارد. از جایی باید شروع کرد...
دست دکتر هاشم بیگی گل درد نکنه.گزارش بسیار جالبی بود
از کارگرادانان بی سلیقه هم بپرسید که چرا بجای فیلم کردن این حادثه سریالهای عشقی بی سرو ته میسازند
درد ایلام ما هزاران است این هم از آن جمله
90 یه بار اینو نشون داده!
بايد اين وقايع يادآوري و زنده نگاهداشته شوند مطمئن هستم در طي جنگ تحميلي وقايع مشابهي هم وجود دارند كه بايد يادآوري شوند همچون بمباران وحشيانه شهرهاي كرمانشاه و انديمشك با تعداد زيادي هواپيماي جنگي در پاييز سال 65 .
اجرشان نزد خدا ست.البته تا بوده برای مناطق محروم از این کم لطفی ها از طرف مسولین بوده
چرا رسما به فیفا اعلام نکنیم و از انها نخواهیم این موضوع را ثبت فیفا نمایند ، نه اتفاق کمی در ایران است نه اتفاق کمی در فوتبال ، چرا 23 بهمن را با نامی مناسب تبدیل به روزی جهانی نکنیم
به نظر من تاریخ دلاوریهای ایلامیان را در برابر متجاوزان نشان میدهد.همچنان که در طول تاریخ نشان داده شده است
خدا خيرتان بدهد از گزارش جالب و تراژدي غم انگيزي كه نياز يه توجه مسولين ذي ربط داشته و دارد
نظر شما
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.