متاسفانه اقرارنامه خوبی بود
مهدی محمدی کلاسر *
من که همیشه از این عددهای سرگردان، سرگیجه میگیرم. بماند که پیش از اینها به قول علامه جعفری، این آقایان اعدادشان که نه، اعشارشان مرا کشته است.
گاهی با خود میگویم آنهایی که پشت میزهای تصمیمگیری لم دادهاند، در برجی از عاج نشستهاند که نه بوی نان خشکِ شبهای کارگری به مشامشان میرسد، نه صدای حزین خانوادهای کارمندی که با یک وعده غذای ساده، حساب کتاب میکنند.
اما گاه گاهی، مخصوصاً آنجا که دمدمههای انتخاباتی باشد، یا زمانی که حرفی چندبعدی را به یک بُعد تقلیل داده و به زبان بیاورند و آن ابعاد دیگر، در پیش چشم مخاطب، خود را بنمایاند، میگویم نه، پس از حال و روز مردمانِ دلخسته و معیشتِ بنبست نشینان، خبر دارند اما چرا کاری نمیکنند؟
آقای میدری، وزیر محترم کار و رفاه ما، در ورای مصوبه و ابلاغیه جدید یارانهای، چیزی مثل راز نهفته است که افشا شدنش، دردناکتر میکند داستان را. انگار اقرارنامهای در پس خود دارد. اقرار به این که میدانیم و نمیخواهیم. خبر داریم و کاری نمیکنیم. مخصوص این دولت هم نیست. همیشه همین بوده است.
توجه بفرمایید؛ وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی (که در هر سه عرصه حال و روزمان روشن است) اعلام کرده که در سال ۱۴۰۴، حداقل حقوق ماهانه ۱۰ میلیون تومان است. اما شرط قطع یارانه را اینگونه گذاشتهاند:
تکنفره: اگر ۳۰ میلیون تومان درآمد داری، یارانهات قطع میشود!
دو نفره: ۳۷.۵ میلیون تومان!
سه نفره: ۴۵ میلیون تومان!
چهار نفره: ۵۲.۵ میلیون تومان!
پنج نفره: ۶۰ میلیون تومان!
میدانید که این اقرار است. اقرار به این که درآمد زیر ۳۰ میلیون تومان برای گذران زندگی یک نفر -فقط یک نفر-، عدد پایینی است و نیاز به حمایت دارد. برای خانواده ۵ نفره هم درآمد زیر ۶۰ میلیون تومان، حمایت لازم دارد و از آسیبدیدگان محسوب میشوند.
عجیب نیست؟ این چه اقراری است که حقوق همین دهکهای پایین که حداقل باید ۵۰–۶۰ میلیون درآمد ماهانه داشته باشند، نهایتاً ۱۵ میلیون تومان کارگری است؟ ندانستن بهتر است از این که بدانی و کاری نکنی و به جای مداوا دردها را بفشاری.
کارگر بیچارهای که در بهترین حالت با دستمزد ۱۵ میلیونی، باید شکم زن و بچهاش را سیر کند، از نظر دولت، اگر زیر ۶۰ میلیون درآمد داشته باشد، نیازمند یارانه است! اما همین دولت، همان کارگر را با ۱۵ میلیون تنها میگذارد و میگوید: «بسش است!»
اینها را نمیگویم که بروید عددهایتان را به ضرر کارگر و کارمند تغییر دهید. میگویم که مثل آن مربی نباشید که خودش در تمرین، بازیکن ذخیرهاش را مصدوم کرده و موقع بازی برای اولین بار او را فیکس میفرستد و انتظار هتتریک هم دارد. وگرنه اخراج خواهد شد.
اگر خانوادهای پنجنفره با ۶۰ میلیون درآمد در ماه، هنوز مستحق یارانه است، پس با یک چهارم آن کف مورد نظر شما، که حالش زارتر است. حالا او را چگونه باید حمایت کنید که نمیکنید؟
اگر واقعاً باور دارید که کسی با ۳۰ میلیون در ماه (تکنفره!) هنوز نیازمند کمک دولت است، پس چرا حقوق کارگران را به یکسوم این رقم میرسانید؟
این آقایان در برجهای تصمیمگیری، چنان از زمینِ مردم دور افتادهاند که گویی در سیارهای دیگر زندگی میکنند—سیارهای که در آن، «۳۰ میلیون» برای یک نفر کم است، اما «۱۵ میلیون» برای پنج نفر کافی است! این چه تناسبی دارد؟ مگر نه این که در همین دنیای خاکی، نانِ خانوادهی پنجنفره، بیشتر از نانِ یک نفر خرج دارد؟ یا شاید در آن سیارهی مخصوص، نان به جای گندم، از هوا میروید.
درآمدی که باید سه برابر خودش باشد
گفتهاید اگر «درآمدش» به سه برابر «درآمدش» برسد از دریافت یارانه محروم میشود. درآمدی که خودتان میدانید چقدر است چه باید بکند که به سه برابر خودش برسد تا به کف مورد نظر شما برسد. این همان تشویق به شغل دوم و سوم است و آن هم از سوی وزارت کاری است که قرار بوده از نهایتاً هشت ساعت کار در روز حمایت کند. اختلاس هم که از کارگر و کارمند برنمیآید.

حالا بیایید و حساب کنید: کارگری که با ۱۵ میلیون، باید شکمِ چهار نفر را سیر کند، از آن «کفِ درآمدِ مورد نظر شما»، ۲۲.۵ میلیون عقب است! یعنی آقایان به خوبی میدانند که حداقل درآمد یک کارگر باید در همان حوالی کف اعلام شده باشد اما چرا نیست؟ این را چه کسی باید تصویب کند؟ اصلاً کمی پایینتر از همان کف درآمدی را بدهید. یارانهتان را هم برای خودتان نگه دارید. اما بدهید. نه این که دو روز بدهید و بعد بخواهید که مردم دست رد به سینه پرداختی شما بزنند و نخواهند.
اگر واقعاً باور دارید که خانوادهای با ۶۰ میلیون درآمد، هنوز نیازمند یارانه است و معیشتش میلنگد، پس چرا همان ۶۰ میلیون را به عنوان «حقوقِ ماهانه» تصویب نکردهاید که هم او به حقش برسد و هم شما یارانه پرداخت نکنید و شب عزا در هیئت دولت به پا نکنید؟! آن وقت نه یارانه لازم است، نه این همه فرمولهای عجیب و غریب! ولی میدانید مشکل کجاست؟ این اعدادِ رویایی، برای ما مردم، نه «کفِ درآمد»، که «سقفِ آرزوها»ست—سقفی که حتی سایهاش هم به حیاطِ زندگیمان نمیرسد!
«پایانِ تلختر از داستان!»
اینها را اگر میدانید، پس فقط میماند اراده حل کردنش که احتمالاً همان گزینه را میل ندارید. لااقل وانمود کنید که خبر از حال مردم ندارید، —این دردش کمتر از آن است که بدانیم میدانید و کاری نمیکنید. بدانید و بیتفاوت باشید! اولی، نهایتاً بیخبری است، اما با دومی، دیگر به یک «مجرمِ باسابقه» تبدیل میشوید.
اگر استدلالی پشت این تصمیمات است—که حتماً هست!—لطفاً دو خط توضیح هم برای مردم بنویسید. شاید ما هم—مثل شما—به «معجزهی اعداد» ایمان بیاوریم!
* دبیر اجتماعی تابناک
مهدی محمدی کلاسر
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
تابناک شما سر انتخابات خودتان را می کشتید یادتان رفته که پزشکیان رای بیاره حالا کجایش دیدید این اصلاح طلبها تا کشور را نفروشند ول کن نیستند
آخه اینهمه یارانه یارانه میکنید آخه ۳ دلار در ماه کجای دنیا اسمش یارانه است.
زنده باد کله سر
تا روزی که فکر می کنید این افرادی که در تصویر می بینید می توانند کاری برای شما انجام بدهند و یا اینکه فکر می کنید اساسا اجازه انجام کاری دارند ، وضعتان همین است .
مگر به چشم نمی بینید که رئیس جمهور حتی اختیار رفع فیلتر یک نرم افزار را هم ندارد.
وزیر فرهنگ اختیار عزل و نصب یک رئیس دانشگاه را هم ندارد.
ترامپ وقتی می خواهد نامه بدهد ، ریاست جمهوری ما را به هیچ می انگارد .
وقتی وزیر خارجه درگیر مذاکره است ، این آقای مثلا رئیس جمهور در حال فوتبال بازی کردن است .
اینها اخیار ساعت ورود و خروج خودشان هم دستشان نیست ، خیالتان را راحت کنم ، رئیس جمهور یک کارمند است مثل بقیه کارمندان دولت ، انتظاری بیشتر از او نداشته باشید.
تبریک میگم به شما و تابناک. این کارها و این مطالب ، یعنی کار یک رسانه درست و حسابی
درپست قبلی اشاره کردم بااین اعداد و ارقام من داوری باروح وروان مردم در رابطه با حذف یارانه بازی میکنند اکنون آقای وزیر تازه متوجه عمق مسئله شده که از نتیجه گیری واعلام این آمار بی خبر بوده است آقای شما وزیر نشدید که بی خبر باشید شما در حوزه های دیگر هم بی خبر هستید جهت اطلاع باهمین پست پیگیر شوید تا متوجه شوید
فکر میکنید چرا بخشی از مردم ته دلشون میخواد که جنگ بشه ؟؟ حاضرن که خودشون نابود بشن ولی کسانیکه اونها رو به این روز رسوندن هم نابود بشن!
به قول اون ضرب المثل آلمانها که میگه : یک پایان تلخ بهتر از تلخی بی پایان است .
دبیر اجتماعی عزیز! داشتن ووتداشتن!مسئله این است. به فرض که دولت تصویب کرد و حقوق کارگران را افزایش داد کدام کارخانه دار و کارفرما با این شرایط اقتصادی قادر به پرداخت آن است؟فقط یک راه باقی می ماتد که کالا یا خدمات تولیدی اش را گران کند که آن هم به صورت دومینو وار به تورم و گرانی بیشتر دامن می زتد و دودش توی چشم همه از جمله خود کارگر می رود.فکر می کنید دولت یک دکمه مخفی دارد که با خساست از آن استفاده نمی کند و اگر بزند همه چیز گل و بلبل می شود؟آنقدر مشکلات و ناترازی ها در طی سالیان سال با تحریم های وحشتناک در هم آمیخته شده است که اگر از همین الان حاکمیت و دولت بتوانند تصمیمات درست بگیرتد و همه مردم هم دست به دست به یاری آنان بشتابند سالها طول می کشد تا مشکلات حل شود.
منفی دادم بهت نه به خاطر اینکه اشتباه گفتی بلکه به این دلیل که مسولین رو عاقل و آدم حساب کردی. شما یه مسول عاقل نام ببر ؟
تصورش هم باعث میشه سرت گیج بره. حقوق ۴۰ میلیونی!!! مگه میشه مگه داریم. خدایی من یکی اگر این حقوق رو میگرفتم دیگه غصه ای نداشتم. فکرش هم شیرینه. کاش می شد. اونوقت چقدر مشکلاتم حل میشد. دیگه غمی نبود. خدایااااا یعنی میشه؟ بعضی چیزها آنقدر دست نیافتنی شدن که تو مخیله آدم نمیگنجه
دبیر اجتماعی تابناک ممنون از توجه شما به اینموضوع ولی تو رو به امام حسین قسمت میدیم پیگیر این داستان باشید به خدا اگر کارگری که روزی 8 ساعت بی وقفه داره تو شرکت خصوصی کار میکنه حد اقل حقوق خط فقر رو هم بگیری که 30میلیون تعیین شده هنوز هم نمیتونه یک ماه دوام بیاره حال که دیگه تورم روزانه شدن و با گذشت دو ماه همان قدرت خرید فروریدن رو هم از دست داده با حقوق مصوبه تامین اجتماعی . پس یعنی با 15ملیونی که تعیین کردن حتی 10 روز از ماه رو هم نمیتونن سپری کنن چرا نمیبینید فشار بر روی مردم داره بنیاد خانواده رو نابود میکنه
واقعیت جامعه ایرانی این بوده که چون نفت داشتن باید بیشتر مصرف می کردند .همیشه طلبکار باشند وغر بزنند . تو سیستم کارمندی استخدام بشن با حداقل کارمفید اما حقوق خوب بگیرند .تو مدرسه ودانشگاه تقلب کنند ومدرک بگیرند .ادعای مسلمانی داشته باشند ودروغ بگن .اما حاضر نیستن خودشون رو با جوامع قانونمند دنیا مقایسه کنند .
بسیار هوشمندانه بود بارک الله
واقعا از این گونه مقالات در توضیح وضع اسفناک بسیاری از خانواده های ایرانی بسیار باید نوشته شود مقالات باید همین گونه دارای اعداد و ارقام باشد تا نشان دهد فرافکنی نیست واقعا باید ابتدا خطوط قرمز مشخص باشد چه مقدار درامد چه مقدار تورم چه مقدار ازدواج چه مقدار طلاق چه رقمی از موالید چه مقدار افت ابهای زیرزمینی چه قدر فرونشست و............برای تصمیم گیران خط قرمز است و بحران محسوب میشود و مجبور حواهند شد در تصمیماتشان تجدید نظر کنند شاید انها که خود را به خواب زده اند بیدار شوند و فکزی کنند قبل از انکه حیلی دیر شود
گرانی ارز که هم کار خود دولت بود شفاف تر ازین بگویند که می خواهیم مردم تحت فشار و سختی باشند؟ ارز ده هزاری شده صد هزار
غنی سازی سفره ها و درآمد مردم باید اولویت باشه که نیست
با غنی سازی ۶۰ درصد حقوق ها را به ۶۰ میلیون مذکور می رسانند
هر چیزی حد و تحملی دارد. مقاماتی که صدای شکستن کمر مستضعفین، همان 7 دهک جامعه را نمی شنوند، احتیاج به سمعک دارند. اما قطعاً یک روزی صدای فریاد آنها را خواهند شنید.
چه دقت و موشکافی خوبی بود
اگر مانند بسیاری از کشورهای آفریقایی از ابتدا فقیر و بی چیز بودیم، زیاد مشکلی نبود.
اما داستان ما فرق می کند. در عرض 4-5 سال طبقه متوسط در این مملکت محو شد. اکنون بیش از 70% جمعیت زیر خط فقر زندگی می کنند.
یه جایی خوندم شاید شما در فقیر به دنیا آمدن خود تقصیری نداشته باشید ولی قطعا در فقیر ماندن و فقیر مردن !!!!خود،مقصرید
تصور می کنید تحریم ها و ناکارآمدی ها و ناترازی ها و .....چگونه برای دولت بی اثر می شوند با افزایش حداقلی حقوق ها هر سال بسیار کمتر از تورم واقعی و افزایش حداکثری قیمت ها و مالیات ها و عوارض دریافتی از مردم و نتیجه فقر و فلاکت البته برای مردم
این مالیات رو کجای دلمون بزاریم
قطره فطره جمع شود، وانگهی سیل شود.
سر چشمه شاید گرفتن به بیل
چو پر شد نشاید گذشتن به پیل
عدالت سالهاست تو مملکت مرده......
نظر شما
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.